Winderige principes

Waar is de tijd dat Yves Leterme nog de dure eed zwoer dat hij een regering zonder Vlaamse meerderheid zou bekampen “te land, ter zee en in de lucht, van Opgrimbie tot de Panne”? Zo’n regering, een anti-Vlaamse regering, staat nu in de steigers. Ach, zegt Mark Eyskens daarover: “Het is met principes zoals met een wind. Je moet die zo onopvallend mogelijk loslaten en hopen dat niemand het merkt.” Of dat lukt is nog maar de vraag, want het ging er de voorbije dagen in en om de Wetstraat behoorlijk winderig aan toe. Dat kon je niet alleen horen, maar er zat ook vaak een reukje aan.

Spreidstand

De spreidstand van de N-VA begint pijn te doen. Bart De Wever kondigde vorige week nog aan dat de N-VA het akkoord van Di Rupo zou afmeten aan het Vlaamse regeerakkoord. Dat is intussen gebeurd en De Wever kraakte het ‘vlinderakkoord’ af. “Volksverlakkerij”, politiek en financieel een ramp voor Vlaanderen, heette het. Maar, “we stappen niet uit de Vlaamse regering.” Leg dat maar eens uit. “U bent het schaamlapje geworden van Elio Di Rupo”, merkte Filip Dewinter boos op in het Vlaams Parlement. En dat deed zichtbaar pijn. We begrijpen wel dat De Wever niet wil opstappen en dat hij liever heeft dat ze hem buiten dragen. In dat geval staat de N-VA helemaal aan de kant, iets wat hij het Vlaams Belang zo vaak heeft verweten. Maar het betekent wel dat de N-VA intussen een slecht Belgisch akkoord legitimeert en helpt uitvoeren.

Catastrofaal

Ook Kris Peeters heeft duidelijk last van zijn darmen… en ogen. Hij verklaarde met een uitgestreken gezicht dat het communautaire akkoord van Di Rupo niet in strijd is met de Vlaamse regeringsverklaring. Het tegendeel zou verbazen. Peeters wil geen regeringscrisis en hij kan moeilijk CD&V-voorzitter Wouter Beke bij de bok zetten. De hoera-berichten in de regimepers hebben we nu wel gehad. “Het communautaire compromis van formateur Di Rupo deugt niet” zegt professor Hendrik Vuye. “De echte knelpunten worden niet aangepakt, alles blijft grotendeels bij het oude.” De regio’s krijgen meer geld en wat extra bevoegdheden, maar de echte macht blijft federaal. De regeling rond Brussel noemt Vuye “lachwekkend”: “Nul komma nul vereenvoudiging, maar er wordt enorm veel geld voor betaald. Brussel blijft een bodemloze put, een aaneenschakeling van institutionele koterij.” De ‘miraculeuze’ splitsing van BHV dan maar? Vuye tempert de euforie:“Het grote probleem blijft bestaan. Er zullen nog steeds Franstalige lijsten kunnen opkomen in Halle-Vilvoorde.” En dan is er nog het monsterlijke akkoord over de splitsing van het gerechtelijke arrondissement BHV, waarbij Franstalige procureurs gedetacheerd worden naar Halle-Vilvoorde. Dat is een aantasting van de taalgrens en een inbreuk op het territorialiteitsbeginsel. Volgens een zwaar geschokte professor wil dit ook zeggen dat Franstaligen niet vervolgd willen worden door een Vlaming die Frans spreekt, maar alleen door een Franstalige Brusselaar. “Dit neigt gewoonweg naar racisme.” Daarmee is alles gezegd. De Vlaamse regering had dit rotakkoord moeten afschieten. Het Vlaamse Parlement heeft bewezen dat er geen sprake is van een ‘Copernicaanse revolutie’ waarbij de macht naar de deelstaten verschuift. Het Vlaams Parlement heeft zijn slaafse onderdanigheid aan het federale niveau nog eens goed in de verf gezet. En ze zijn er nog fier op ook. Het Vlaamse Stockholmsyndroom is bijzonder taai. De N-VA blaast koud en warm, maar blijft aan boord. En CD&V slikt de onverteerbare brij van Di Rupo in naam van het ‘staatsbelang’, zoals ze uiteindelijk altijd slikken. Van die winderigheid zijn ze nog lang niet verlost…

Bruno Valkeniers
1

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...