Weg met ons

Een 40-jarige man heeft onlangs in Sint-Niklaas voor een verkeerschaos gezorgd in de binnenstad. De man blokkeerde met zijn wagen een smalle straat en weigerde de bevelen van een agente op te volgen. Omdat het een vrouw was. De Syriër was niet voor rede vatbaar zodat de politie versterking moest laten aanrukken. Uiteindelijk sloegen ze een raampje in en werd de man manu militari afgevoerd naar het politiekantoor. Daar werd een tolk opgeroepen om voor de nodige vertaling te zorgen, maar helaas bleek ook dat een vrouw te zijn, zodat de Syriër de lippen stijf op elkaar hield. Naar de onderzoeksrechter dan maar, maar ook die… was van het vrouwelijk geslacht. Hoeveel pech kan je hebben? Je zou eens smakelijk kunnen lachen met het verhaal. Het is natuurlijk maar een ‘faits divers’ uit de multiculturele samenleving, maar het blijft wel een veelzeggend incident.

Terwijl de communautaire onderhandelingen en de regeringsvorming nog steeds even ver (nergens dus) staan als 160, 170 of is het 180 dagen geleden – een mens zou de tel kwijt geraken – is het goed om nog eens een oog te werpen op de multiculturele barometer. En die staat op storm.

Rondetafel

Begin november pakten de kranten uit met de resultaten van een zogenaamde ‘Rondetafel voor de interculturaliteit’. Vooral het voorstel om een aantal traditionele feestdagen (zoals Pasen) te schrappen en te vervangen door politiekcorrecte ‘alternatieven’ (de ‘Internationale Vrouwendag’, de ‘Dag tegen het Racisme’ en de ‘Werelddag van de culturele Diversiteit’) trok de nodige aandacht. Moslima’s moeten een hoofddoek kunnen dragen, werkgevers moeten moslims toelaten om tijdens de werkuren hun gebeden te doen en ziekenhuizen moeten ervoor zorgen dat er altijd een vrouwelijke arts beschikbaar is om moslimvrouwen te onderzoeken of te behandelen. Na een storm van protest op krantenredacties en websites werd het heel stil rond de Rondetafel en haar aanbevelingen.

De conferentie met specialisten uit de multiculturele en antiracistische sector kwam er op initiatief van Joëlle Milquet. Volgens Milquet is interculturaliteit “het DNA van ons land”. Integratie betekent – zo staat het letterlijk in het eindrapport – dat “de meerderheid in dit land zich binnen redelijke grenzen moet aanpassen” aan de verzuchtingen of eisen van de minderheid. “Daar zakt mijn broek van af”, schreef Lex Moolenaar in Gazet van Antwerpen. En het zal wel niet bij hem alleen geweest zijn. Dat die dwaze misvatting uit het brein van Milquet komt, kan ook geen toeval zijn. Het is immers de filosofie van de Franstalige politiek in dit gekke land: de inboorlingen (vooral Vlamingen) moeten zich aanpassen. Aan Franstalige inwijkelingen in de Vlaamse rand rond Brussel. Of aan allochtonen die massaal neerstrijken in onze contreien. Zowel bij die Franstaligen als bij nogal wat allochtonen ontbreekt elke wil tot integratie. En dat zal er met het absurde signaal van de Rondetafel niet meteen op verbeteren.

Aanpassen

Het was Jos Geysels (de geestelijke vader van het ondemocratische cordon sanitaire) die ooit stelde dat het tijd werd dat de Vlamingen zich zouden aanpassen aan de multiculturele realiteit. Het weg-met-ons van Jos Geysels werd nagekakeld door Dyab Abou Jahjah, ook al een held van de progressieve media. Jahjah ging nog wat verder en riep dat de Vlamingen die zich niet willen aanpassen maar moesten opkrassen. Mieke Vogels (Groen) had die boodschap goed verstaan en zette in een bizar gebaar van verkeerd begrepen ‘solidariteit’ prompt een hoofddoek op. Een dwaze stunt die nadien nog eens werd overgedaan door Bettina Geysen, gewezen topvrouw van de VRT en boegbeeld van Spirit.

Wij passen ons aan. Het is zoals een gast die je uitnodigt in je huis, waarop je gast zegt dat hij graag de kleur van het behang, het meubilair, het menu en de gebruiken graag wil veranderd zien. Er is toch geen mens met een beetje gezond verstand die daar op in gaat. Maar wij doen het. Ze vragen een gebedsruimte in de universiteit? Ze krijgen het. Halal op school, in het rusthuis of de kliniek? Ze krijgen het. Aparte turn- en zwemuurtjes? Geen probleem. Satellietschotels? Geen probleem. Moskeeën, minaretten, luidsprekers? Geen probleem. U vraagt, wij draaien.

Quota

Aan clichés, misverstanden en foute signalen geen gebrek in het multiculturele debat. Zo gaat de openbare omroep VRT voortaan quota opleggen voor de aanwezigheid van vrouwen en vooral allochtonen op het scherm. Al wil mediaminister Ingrid Lieten (SP.a) dat niet met zoveel woorden gezegd hebben. De VRT wil ‘meer kleur’ (12% op Eén en 20% op Canvas), in soaps, spelprogramma’s en zelfs in het nieuws. Want “de openbare omroep moet een correcte afspiegeling zijn van onze samenleving.” Leuk, dacht ik bij mezelf, krijgen we eindelijk wat meer kleur in de politieke debatten, Ter Zake en de Zevende Dag. Maar nee, zo zullen ze het wel niet bedoeld hebben daar op de Reyerslaan.

Terwijl quota en ‘positieve discriminatie’ in Amerika en Nederland op de schop gaan, slaat de VRT-top zich stoer op de borst voor een maatregel die dom, politiekcorrect, betuttelend en vooral contraproductief is. Je zal maar een blanke man met de nodige kwalificaties zijn die solliciteert, maar de baan aan zijn neus ziet voorbijgaan omdat een vrouw of allochtoon voorrang moet krijgen ter wille van dwaze quota of streefcijfers. En hoe moeten vrouwen of allochtonen zich voelen? Hebben ze hun job écht aan zichzelf te danken of werd die hen in de schoot geworpen omdat het nu eenmaal moest? “Je wilt meedoen in de grotemensenwereld op grond van je expertise, niet op grond van genitaliën of herkomst”, schrijft Elma Drayer in een kritisch commentaarstuk (NRC Handelsblad) over de beslissing van de Vlaamse regering en de VRT. De Nederlandse journaliste merkt terecht op dat diversiteit niet bij wet kan opgelegd worden: “Alle diversiteitsbeleid dat zich op dit misverstand baseert, werkt averechts.”

Criminaliteit

Zwitserland besliste zopas bij democratisch referendum dat allochtone criminelen automatisch het land uitgezet worden na het uitzitten van hun straf. ‘Populistisch’, klonk het in de media, ‘in strijd met de mensenrechten en Europese verdragen’, ‘racistisch’ of in elk geval ‘extreem-rechts’. Zou het? Is het niet eerder een kwestie van gezond verstand? Waarom zouden wij immers onderdak moeten geven aan buitenlandse criminelen die duidelijk misbruik maken van onze gastvrijheid?

Ook al hebben we in dit land geen bindende referenda en al helemaal niet over gevoelige thema’s, het Zwitserse voorbeeld zou de man en vrouw in de straat wel eens op ideeën kunnen brengen. Heeft de ‘wake up-call’ uit de Alpen voor paniek gezorgd in de multiculturele kerk? Het zou kunnen. Net nu pakken enkele Vlaamse professoren uit met een ‘wetenschappelijke’ studie waarin ze boudweg verklaren dat ze “geen enkel verband” hebben kunnen ontdekken tussen allochtonen en criminaliteit. Daarmee ontkennen ze zowat alle baan- en taboebrekende studies, politiecijfers en statistieken over de gevangenispopulatie, in binnen- en buitenland. Waarop criminologe Marion Van San alleen maar moedeloos kan besluiten dat het zo noodzakelijke debat in dit land “nog steeds niet gevoerd wordt op basis van feiten maar op basis van ideologie.”

Diversiteitscultus

Er loopt een rode draad door dit verhaal. Van de fameuze aanbevelingen van de ‘Rondetafel voor Interculturaliteit’ tot de allochtonenquota bij de openbare omroep en de goednieuwsshow over criminele allochtonen. Het kadert allemaal in een grootschalig reddingsoffensief nu duidelijk wordt dat de multiculturele samenleving op ideologisch drijfzand is gebouwd.

“Hoe meer immigranten uit het Midden-Oosten, Latijns-Amerika en de Derde Wereld erbij komen, hoe meer de samenleving, of delen ervan, de trekken van de herkomstlanden gaat aannemen. Meer geweld, onveiligheid en misdaad, gettovorming in de grote steden, een groeiende kansarme onderklasse, discriminatie van vrouwen, drugs en wapenbezit. Nu al zijn enkele Europese en Amerikaanse wijken, buurten of straten veranderd in stukjes herkomstland waar Jamaicanen, Mexicanen, Cubanen of (Noord-)Afrikanen de dienst uitmaken en waar een gewelddadige machocultuur domineert.” Dat schreef de Nederlandse criminoloog Emerson Vermaat jaren geleden al in zijn standaardwerk ‘Misdaad, migratie en cultuur’. Wie denkt dat het er intussen of bij ons beter uitziet, maakt zichzelf wat wijs.

De Duitse kanselier Angela Merkel sprak onlangs een opgemerkte lijkrede uit over de multiculturele samenleving en werd daarbij bijgetreden door Yves Leterme. Na het overlijdensbericht is het alle hens aan dek en moeten alle zeilen bijgezet worden. Sommigen proberen koppig om het lijk nieuw leven in te blazen. Er hangt een kwalijk reukje aan de multiculturele samenleving en dus is het tijd voor wat anders. ‘Interculturaliteit’ is het nieuwe ordewoord, of ‘diversiteit’. Ze hebben nieuwe woorden op hun lied gezet, maar het deuntje en de noten zijn dezelfde gebleven. Oude wijn in nieuwe zakken.

Als het fout gaat met de integratie is dat vooral ónze schuld. Van het Vlaams Belang, van de maatschappij, van de werkgever, van ‘onverdraagzame’ en ‘verzuurde’ Vlamingen die geen oog hebben voor de ‘multiculturele verrijking’. De schuld van uitsluiting, discriminatie en werkloosheid. Onze schuld. Een mens vraagt zich op de duur af waarom gelukszoekers uit de hele wereld naar hier blijven afzakken. Dat allochtonen vaak niet zo’n goede naam hebben, is de schuld van de negatieve beeldvorming in de media, en nooit van allochtone ettertjes die de boel verzieken op school, op de tram of in de wijk. Laten we een blik keurige en goedgeïntegreerde allochtonen opentrekken – want die zijn er uiteraard ook – en het probleem is zo van de baan. Was het maar zo simpel.

Fout signaal

Wie de diversiteit bejubelt, moet niet verbaasd zijn dat het met de integratie niet wil lukken. Integratie is niet eens vereist. Blijf vooral lekker jezelf! Dan kunnen wij van de linkse kerk ons eeuwig over jullie ontfermen en ons blijven wentelen in het gevoel van morele superioriteit. Dat is de vandaag de boodschap van Interculturele Dialogen en quota-aanbidders. De kern van de nieuwe diversiteitsreligie is nog altijd – net zoals dat bij het multiculturalisme het geval was – het cultuurrelativisme: de hardnekkig uit te roeien progressieve (?) misvatting dat niet alleen alle mensen gelijk en gelijkwaardig zijn, maar ook culturen en religies. Dat valt natuurlijk gemakkelijk te ontmaskeren als gevaarlijke onzin, want het zou immers betekenen dat wat tromgeroffel een even verheven vorm van kunst is als de Negende Symfonie van Ludwig van Beethoven. Of dat er niks mis is met gedwongen huwelijken, eremoorden of de genitale verminking van vrouwen. Een culturele eigenaardigheid, meer niet. Of, zoals iemand ooit schreef, “als alle culturen gelijk zijn, is kannibalisme gewoon een kwestie van smaak.”

Een beetje diversiteit, wat kleur en een snuifje exotische kruiden op je bord kan best leuk zijn, maar het moet niet te veel worden. Anders krijg je smakeloze en onverteerbare troep. Vraag het maar aan Peter Goossens en Sergio Herman, de grootmeesters van de culinaire kunsten. Overdaad schaadt. Dat geldt niet alleen in de keuken, maar ook voor onze maatschappij. Te veel immigratie en te veel diversiteit leiden niet tot sociale cohesie en verdraagzaamheid, maar tot indigestie. Tot onveiligheid, criminaliteit en hoog oplopende spanningen, segregatie en multiculturele apartheid. Tot gettovorming, gettoscholen en gettowijken.

Femke Halsema, het boegbeeld van GroenLinks in Nederland, een partij die de multiculturele gedachte nog altijd hoog in het vaandel voert, moest onlangs toegeven dat ze haar kinderen van een ‘zwarte school’ had gehaald. “Kinderen mogen niet het slachtoffer worden van een sociaal experiment”, verontschuldigde Halsema zich. En gelijk heeft ze. De linkse idealen stroken niet met de barre realiteit. Het multiculturele experiment is uitgedraaid op een catastrofe zonder voorgaande. De massale toevloed van niet-Europese vreemdelingen heeft de maatschappelijke draagkracht al lang overschreden. En intussen blijven asielzoekers en illegalen toestromen… Het begint erg te lijken op culturele en demografische zelfmoord.

En om af te ronden nog dit. Misschien moeten de progressieve moraalridders van de Rondetafel die nog altijd koortsachtig op zoek zijn naar de Heilige Graal van de Diversiteit maar eens uitleggen waarom nieuwkomers hun eigen identiteit mogen koesteren en bewaren, terwijl Vlamingen die dat willen doen steevast worden gebrandmerkt als bekrompen parochialisten en achterlijke heikneuters. Die ziekelijke zelfhaat van een zelfverklaarde intellectuele elite hebben we nu wel gehad. Het volk lust die pap niet meer.

Bruno Valkeniers
1

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...