Waarom wij niet van Belgie houden

Eigenlijk begrijpen we de hele heisa rond het ‘Leve België’ van Clouseau niet goed. Wat kinderlijke rijmelarij en karamellenverzen en ook muzikaal stelt het nummer volgens kenners niet veel voor. “Het lijkt me vooral een goede stunt, zeker omdat hun meest recente singles niet echt meer scoorden”, stelt Adriaan Van Landschoot, een begrip in de Vlaamse muziekwereld. “Als trekker van hun nieuwe album is ‘Leve België’ ongeacht of het een hit wordt, door deze gigapromotie uiterst geslaagd.” Daarmee is het voornaamste gezegd.

Vlamingen in de val

Het Clouseaulied is een goedkope mediastunt die het zingende duo aardig wat gratis publiciteit oplevert. Lachwekkend en oubollig, een beetje zoals het land dat ze uit volle borst bezingen. Veel woorden moet je daar niet aan vuil maken. Dat had minister Geert Bourgeois beter ook niet gedaan, toen de Belgische staatszender hem opbelde voor een reactie. Bourgeois had beter gezegd dat hij zich als politicus niet inlaat met kunst of muziek en dat artiesten wellicht ook beter bij hun leest kunnen blijven, maar hij tuinde er met open ogen in. Bourgeois liet verstaan dat hij het maar niks vond. Een dwaas propagandaliedje voor België en slecht bestuur. Helemaal ongelijk had Bourgeois wellicht niet, maar hij kreeg meteen de verzamelde meute van pers, links en Belgisch-voelend Vlaanderen over zich heen. Het land was maar net ontsnapt aan ‘een aanslag op de vrije meningsuiting’, aan ‘censuur’ en ‘dictatuur’, klonk het schuimbekkend. Zo, nu weet Bourgeois ook hoe het voelt als je dingen in de mond gelegd worden die je niet gezegd hebt.

De laatste Belgische troepen werden gemobiliseerd. Die open doelkans lieten ze natuurlijk niet liggen. In venijnige krantencommentaren en lezersbrieven werden flaminganten en Vlamingen in het algemeen ‘ontmaskerd’ en gebrandmerkt als ‘bekrompen’ of ‘onverdraagzaam’. Nu, over de Belgische ‘verdraagzaamheid’ kunnen we een stevige boom opzetten.

Tricolore verdraagzaamheid?

‘Artistieke vrijheid bedreigd’, zo beweerden boze commentatoren. Waarop kritische lezers zich afvroegen of de Clouseaus evenveel bijval zouden gekregen hebben als ze een lied pro Vlaamse onafhankelijkheid hadden gemaakt, of over de miljardentransfers naar Wallonië? Of zo’n nummer ook grijsgedraaid zou worden op de landelijke radiozenders? Waar zaten de heldhaftige ridders van de ‘artistieke vrijheid’ en de ‘vrije meningsuiting’ toen De Strangers werden uitgeroepen tot publieke vijand omdat ze – o schande – een keertje optraden op een bijeenkomst van het Vlaams Blok en wat volkse nummers schreven over de multiculturele samenleving. De populaire Sinjoren werden het slachtoffer van een jarenlange boycot. Tot zover de ‘artistieke vrijheid’ in België.

In de Verenigde Staten van George Bush kon je zonder enig probleem voor het Witte Huis postvatten met een spandoek “Bush is een varken”. Vlaamse actievoerders die het Belgische koningshuis verbaal op de korrel nemen, worden met politiematrakken uit elkaar geranseld, in de boeien geslagen en urenlang opgesloten in het ‘cachot’. Tot zover de vrije meningsuiting. Over het cordon sanitaire zullen we hier maar zwijgen.

Neen, we zijn de Vlaamse folkzangeres niet vergeten die niet naar het Eurosongfestival mocht omdat ze in haar jeugdjaren wel eens te zien was op een Vlaamse betoging. Maar, de Belgische staatsveiligheid waakt! De zoetgevooisde stem bleef thuis. We zijn niet vergeten hoe mijnheer Morel – een alom gerespecteerde China-kenner en in een rolstoel – geweerd dreigde te worden uit een Belgische handelsmissie met prins Filip naar Peking. Omdat zijn dochter Marie-Rose hem wilde begeleiden en omdat die dochter een van de boegbeelden was van het staatsgevaarlijke Vlaams Belang is. Tot zover de Belgische verdraagzaamheid…

Wij zijn de uitwassen van de brutale anti-Vlaamse repressie na de Tweede Wereldoorlog niet vergeten. Een mensonwaardige repressie die niet zozeer de fouten uit de collaboratie wou afstraffen, maar voor eens en altijd wou afrekenen met de Vlaamse beweging. België is het land van de haat. Het enige land in Europa dat er meer dan zestig jaar na de feiten nog altijd niet in slaagt om de spons te vegen over fouten uit het verleden, het enige land dat geen amnestie verleende aan ‘foute’ landgenoten.  En neen, wij zijn Herman De Croo niet vergeten, die Vlaamsnationalisten ooit ‘mentaal gehandicapt’ noemde. Zeg nu zelf, zijn al die belgicisten niet bijzonder slecht geplaatst om ons Vlamingen lessen in verdraagzaamheid te geven?

Gebrek aan argumenten

Wat in het hele verkrampte discours van de belgicisten opvalt – Koen en Kris Wauters incluis – is het schrijnende gebrek aan rationele argumenten. Hun hele pleidooi voor het behoud van België berust louter op angst en emoties. ‘Ons landje is al zo klein’. Alsof dat een argument zou zijn. De Europese Unie telt vandaag 12 landen die kleiner zijn dan Vlaanderen en zelfs 6 die kleiner zijn dan Wallonië. Met zes miljoen inwoners en zijn internationaal georiënteerde economie hoeft Vlaanderen niet onder te doen voor welvarende landen zoals Ierland (4,1 miljoen inwoners), Finland (5,2 miljoen) of de begin jaren negentig onafhankelijk geworden Baltische staten: Estland (1,3 miljoen), Letland (2,2 miljoen) en Litouwen (3,6 miljoen inwoners).

Kris en Koen groeiden op in de Vlaamse rand rond Brussel. In een interview in de krant zeggen ze dat ze al die taal- en communautaire twisten niet goed begrijpen. ‘Toen wij jong waren, speelden we voetbal op straat. Als er drie Walen in de ploeg zaten, schakelden wij allemaal automatisch over naar het Frans. Ik heb dat nooit raar gevonden, eerder vanzelfsprekend”, aldus Koen. Dat éne onschuldige zinnetje legt meteen de hele kern bloot van het communautaire samenlevingsprobleem, niet alleen in de Vlaamse rand maar in heel België. De Vlaamse meerderheid past zich aan en de Franstalige minderheid wil dat graag zo houden. Net zoals ze hun bevoorrechte positie en de miljardenstroom van Vlaanderen naar Wallonië intact willen houden.

België is failliet

“België is virtueel failliet”. Met die onheilspellende boodschap pakte begrotingsminister Guy Vanhengel (VLD) afgelopen weekend uit. De achterliggende boodschap is dat het rijke Vlaanderen straks een stevige duit in het zakje zal moeten doen om de schatkist te redden en het Belgische schip drijvende te houden. Alsof we de voorbije decennia – of zeg maar 175 jaar – ooit wat anders hebben gedaan…

Volgens Vanhengel hebben de opeenvolgende staatshervormingen er voor gezorgd dat België werd uitgekleed. Als het aan Vanhengel en de Belgische VLD-vleugel ligt, mogen de klok en de fiscale autonomie best wat teruggeschroefd worden. Bij deze mogen we er toch op wijzen dat de Vlaamse fiscale autonomie (ongeveer 25 %) slechts een habbekrats is in vergelijking met wat bijvoorbeeld de Catalanen en de Schotten intussen hebben verworven (75 of 80 % van de belastinginkomsten).

Maar er is ook goed nieuws. De Belgische roep om federale ‘solidariteit’ en Vlaamse centen – doorgaans is dat hetzelfde – geeft Vlaanderen een geweldig wapen in handen om alsnog een  ingrijpende staatshervorming en de overheveling van belangrijke bevoegdheden af te dwingen. Alleen moeten de Vlaamse onderhandelaars de politieke moed en het strategisch doorzicht hebben om het te doen. Geen staatshervorming? Geen splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde? Sorry hoor, maar dan kunnen jullie fluiten naar ons geld!

Waarom?

Laat u niks wijsmaken. Ook na de Vlaamse onafhankelijkheid zullen trams en metrostellen echt niet stoppen aan de rand van Brussel. De internationale gemeenschap zal Vlaanderen echt niet uitspuwen. En neen, er wordt geen muur gebouwd rond Vlaanderen – waar halen ze het? En ja, ook in een vrij Vlaanderen zijn Franstaligen welkom aan de Vlaamse kust en mag iedereen nog genieten van Belgische frieten en pralines. Maar als ultiem argument om dit zieke landje in stand te houden, is het toch wat mager. Zo denkt ook Bart Sturtewagen (De Standaard) erover: “Nu het nationale voetbalelftal ons in het buitenland belachelijk maakt, blijven nog slechts Brussel, de koning en Clouseau over om het land bijeen te houden. Maar het vermoeden dat dat wel eens niet zou kunnen volstaan, wint in brede kring veld.”

Waarom zouden wij van België moeten houden? Een land waar de Vlamingen – zeker in de hoofdstad – als tweederangsburgers worden beschouwd. Een land van communautaire wafelijzers, corruptie en vriendjespolitiek, een catastrofaal justitiebeleid. Een land waar álles vierkant draait en dat er niet eens in slaagt om één van zijn meest prioritaire taken, de bescherming van zijn burgers, naar behoren uit te voeren. Een land waar de Vlaamse belastingbetaler schaamteloos wordt uitgemolken en waar de demografische meerderheid werd uitgeschakeld met bijzondere meerderheden, belangenconflicten en alarmbelprocedures. België is slecht bestuur, een mislukte staat, een manke democratie. Dáárom houden wij niet van dit land.

In tegenstelling tot de wanhopige pleidooien voor het behoud van België, is ons pleidooi voor Vlaamse onafhankelijkheid een pleidooi van hoop. Vlaamse onafhankelijkheid is al lang geen sentimentele droom meer, maar een bittere economische noodzaak geworden. De enige manier om weg te geraken uit de politieke impasse en het Belgische moeras. België is het verleden, een eigen Vlaamse staat is de toekomst. We zouden daar zelfs een liedje over kunnen maken. Maar neen, dat laten we graag aan anderen over.

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...