VOLK EN ESTABLISHMENT

Het zal wel waar zijn dat verkiezingsbeloftes altijd met een korrel zout moeten genomen worden, maar wat zich de laatste jaren voordoet is toch van een geheel andere orde. Het lijkt er sterk op dat leugens, kiezersbedrog en woordbreuk het fundament zijn geworden van een nieuwe politieke cultuur.

Neem nu Geert Bourgeois, voorman van de N-VA en minister bij gratie van het kartel met CD&V. Wat Bourgeois vandaag zegt over Brussel-Halle-Vilvoorde, hoeft niet onder te doen voor de uitspraak van De Gucht. Geconfronteerd met zijn dure eed dat de N-VA niet in de Vlaamse regering zou stappen voor B-H-V gesplitst was – ze zitten er trouwens nog altijd – wast Geert zijn handen in onschuld: “Ik beklaag me dat ik dat gezegd heb. Leterme (CD&V) had dat op televisie verklaard en toen kreeg ik telefoon van De Morgen, die wilde weten wat wij zouden doen. Ik heb toen een hele lange seconde getwijfeld, ik wist dat het niet realistisch was. Maar Yves had het op televisie gezegd en de achterban zou het niet pikken als ik niet even ver ging”… Maar, aldus nog Bourgeois. “Geloofwaardigheid, dat is een probleem van de andere partijen”. Zou het?

Geloofwaardigheid

In een scherp commentaarstuk in Menzo voorspelde Derk-Jan Eppink onlangs een electorale vulkaanuitbarsting. “Kiezers zijn grillig, zeggen sommigen. Nee, kiezers laten zich steeds moeilijker bedriegen. De kiezer is genadeloos voor wie iets belooft en niet levert”, waarschuwt Eppink.

Het lijdt weinig twijfel wie straks in de stembus de zwartepiet krijgt voor de boulevard van gebroken dromen en beloftes. Eppink: “De VLD loopt het grootste risico een enorme klap te krijgen. Veel kiezers voelen zich bedrogen door de liberalen die hun partij met een volmachtenregime bijeen moeten houden. De doorsnee Vlaming had hoge verwachtingen van paars: de modelstaat, 200.000 banen, meer autonomie voor Vlaanderen, lagere belastingen enz. Niets kwam uit en de kiezer voelt zich bedrogen.”

Verhofstadt verhuist na de volgende verkiezingen mogelijk naar Toscane en haast zeker naar de geschiedenisboeken. Daarin mag hij dan te boek staan als de politicus die het laatste restje geloofwaardigheid van het politieke bedrijf heeft geofferd op het altaar van zijn persoonlijke carrière en blinde machtswellust. Onder het motto ‘na ons de zondvloed’ werd liegen en bedriegen verheven tot politieke kunst. En dan is men nog verbaasd dat er een electorale tsunami zit aan te komen.

Kloof

Er is de voorbije jaren wat afgeschreven – én geleuterd – over de fameuze kloof tussen de politiek en de kiezer. Ondanks alle hoogdravende woorden is die beruchte kloof alleen maar gegroeid. Kijk maar naar het referendum over de Europese Grondwet in Frankrijk en Nederland. Een volksopstand hebben we dat hier genoemd en dat is niet overdreven. Een opstand van de kiezer tegen het establishment. Tegen het verenigde front van traditionele partijen, media en vakbonden, die het volk quasi unaniem hadden opgeroepen voor te stemmen. In Nederland was 85% in het parlement uitgesproken voor, bij het referendum stemde 63% van de kiezers tégen. Dat is geen kloof meer, maar een ravijn.

Mark Grammens hekelt in zijn Journaal (23 juni 2005) het “democratisch deficit” en vraagt zich luidop af: “Wat is zo’n parlement nog waard, dat weigert te luisteren naar het volk, en een heel eigen politiek bestaan begint te leiden, los en ver verwijderd van wat leeft onder het volk”. Het is een prangende vraag die ook geldt voor ons land. Een vraag bovendien gericht aan partijen en politici die zichzelf zo graag ‘democratisch’ noemen.

Holebi-adoptie

Nog een sprekend bewijs van de gigantische kloof die gaapt tussen de Wetstraat en de Volksstraat is het recente wetsvoorstel dat holebi-koppels het ‘recht’ moet geven om kinderen te adopteren. Dat werd ingediend door politici en toegejuicht door journalisten die in de marge van Brussel-Halle-Vilvoorde eenstemmig verkondigden dat de politiek zich nu maar eens moest bezig houden met de dingen waar “de mensen” van wakker liggen … Alsof de kiezer dààrop zit te wachten.

Maar in de blinde drang om elke schijn van ‘discriminatie’ weg te werken, is het nu dus de beurt aan de holebi-adoptie. Opgejaagd door ‘progressieve’ geesten die de dienst uitmaken in de media, wordt de politiek steeds opnieuw in een richting gedreven die haaks staat op wat het volk denkt en wil. Om na elke verkiezingszondag met zichtbare verbijstering vast te stellen dat “de kloof” weer wat groter is geworden …

“Eerlijk gezegd”, schreef Eric Donckier (Het Belang van Limburg, 10 juni 2005) in een moedig commentaar, “ik kan het allemaal niet zo goed meer volgen, ik word oud, maar ooit was het simpel. Er waren mannen, er waren vrouwen, ze trouwden en ze kregen kinderen. De dag van vandaag zijn er steeds minder mannen en vrouwen die nog willen trouwen, dat is ouderwets. Een boterbriefje is niet meer nodig, men gaat zo wel samenwonen en men is ook zo weer weg wanneer het niet meer gaat. Ze hebben ook steeds minder kinderen. Daar tegenover staan de holebi’s, homo’s en lesbiennes. Zij mochten niet trouwen, wilden dat per se toch kunnen en mogen nu trouwen en uiteraard ook scheiden. Ze kunnen geen kinderen maken, willen toch kinderen en het ziet ernaar uit dat ze binnenkort kinderen zullen kunnen adopteren.” In zijn besluit drukt Donckier de vrees uit dat men in deze discussie “meer belang hecht aan wat homokoppels graag willen dan aan wat kinderen graag willen.” Donckier mag de enige afwijkende stem in het ‘debat’ op zijn rekening schrijven, zeker nadat zelfs Gazet van Antwerpen zich bij monde van Luc Rademakers in het kamp van de onvoorwaardelijke voorstanders had geschaard. Argumenten tégen werden weggewuifd of kwamen niet aan bod.

De bochten van CD&V

Politicoloog Carl Devos vroeg zich naar aanleiding van de burgeroorlog binnen de VLD af of de partijtop nog wel weet wat er leeft in de eigen onderbuik. Hetzelfde gaat ondanks alle hoera-peilingen ook op voor de CD&V. De partij van Leterme doet het verbazend goed in de peilingen, maar dat mag wellicht eerder toegeschreven worden aan het barslechte palmares van Verhofstadt dan aan de eigen verdiensten. We wezen hier al op de ingeslikte belofte van Leterme om niet in de regering te stappen zonder een akkoord over Brussel-Halle-Vilvoorde. En daar komen nu nog de bochten bij in het dossier van de holebi-adoptie.

Tot verbazing van vriend en vijand, liet CD&V in het parlement weten het bewuste wetsvoorstel van de socialisten genegen te zijn en te zullen steunen. Een straffe bocht, want in 2002 gaf de partij haar goedkeuring aan het homohuwelijk onder de uitdrukkelijke voorwaarde dat er van een adoptierecht geen sprake kon zijn. Vergelijk het maar met de VLD die de beruchte snel-Belg-wet goedkeurde na een politieke afspraak met de Franstaligen dat de eis voor het vreemdelingenstemrecht zou begraven worden. U weet hoe dat is afgelopen. Uiteindelijk moest de VLD ook het vreemdelingenstemrecht nog slikken…

Meteen na de publieke steunbetuiging kreeg de CD&V de wind van voor vanuit de eigen achterban. Maar Yves Leterme liet sussend weten dat het partijstandpunt niet zou bijgesteld worden. In die houding kwam pas verandering nadat de partij zwaar onder vuur werd genomen door het katholieke opinieblad Tertio én de Gezinsbond, zeg maar de electorale vijver van de CD&V.

“In fundamentele maatschappelijke debatten moet je je gedachtegoed durven verdedigen, gesteld dat je er nog een hebt”, merkte Jan De Volder scherp op in Tertio. De Volder schetst de ethische kant van de zaak: “In wezen moet in het adoptiedossier het subjectieve recht van homo’s en lesbiennes om hun eventuele kinderwens langs die weg vervuld te zien, worden afgewogen tegen het recht van een kind om in de best mogelijke omgeving op te groeien”. (…) “Het heeft er bovendien alle schijn van dat die adoptiekinderen moeten dienen in een symbolenstrijd voor gelijke rechten van homoseksuelen. Want het gaat om heel weinig gevallen (een 25-tal per jaar).”

Maar het standpunt van CD&V is ook “electoraal onbegrijpelijk”, aldus De Volder. “Volgens peilingen deed minstens een vijfde van de CD&V-kiezers die in het verleden naar het Vlaams Blok liepen dat om ethische redenen.” Het pro-standpunt van de partij inzake homoadoptie brengt de traditionele achterban opnieuw in verwarring, waarschuwt De Volder. En waarom eigenlijk? “De kans dat CD&V er een ‘gay-stem’ mee wint, is verwaarloosbaar, dat ze er opnieuw vele duizenden verliest aan het Vlaams Belang des te groter.”

Nog striemender was de kritiek van de Gezinsbond, waarbij driehonderdduizend Vlaamse gezinnen zijn aangesloten. Voor voorzitter Roger Pauli kan er geen twijfel over bestaan: “Een kind is het best gediend met een vader en een moeder, zoals dat normaal is. Er bestaat geen recht op kinderen. Kinderen hebben recht op een vader en een moeder.”

Gezond verstand

Intussen groeit de weerstand tegen het voorstel. De samenleving loopt niet warm voor het idee. Volgens een peiling van het onderzoeksbureau GFK in opdracht van De Morgen is een grote meerderheid van de bevolking tegen holebi-adoptie. Een PS-politicus stak dat niet onder stoelen of banken: “We weten dat 70% van de mensen tégen is, maar we gaan het toch goedkeuren”.

Die houding is andermaal een doorslagje van het blinde fanatisme waarmee een politieke – en vooral Franstalige politieke kaste – het vreemdelingenstemrecht door de strot van een onwillige bevolking heeft geduwd. Wil de meerderheid van de Vlamingen daar niet van weten? Ach wat. “En dan”, aldus Steve Stevaert. “Er worden wel meer beslissingen genomen waar veel Vlamingen tegen zijn.”

“De weerstand tegen adoptie door homo’s is breder dan de elite inschat”, schrijft De Volder in Tertio. “Met homofobie en discriminatie heeft dat niets te maken”. Inderdaad. Maar dat zal de politiek niet tegenhouden.

De stem van het volk

De CD&V mag dan via een scherpe bocht door de mazen van het net geglipt zijn, feit blijft dat de partijtop zozeer van haar eigen basis vervreemd is dat er boze reacties en waarschuwingen van Tertio, van de Gezinsbond en van vele leden nodig waren om hen weer met beide voeten op de grond te zetten en hun standpunt te herzien.

In een scherpe analyse over politieke marketing in ons land, haalde professor Frank Thevissen in Knack zwaar uit naar media en politiek. “Een elite kan zich permanent toegang tot de media verzekeren. Ze eigent zich de status van publiek geweten toe en fungeert als opinieleider.” Inderdaad. Het is het incestueuze clubje van “ons kent ons”. U kent ze wel: de Marc Reynebeaus en Rik Torfsen, de Steves en de Freya’s, de goedlachse jongens van Woestijnvis, de Brackes en de Crabbés. Ze flirten er vrolijk en openlijk op los in de studio en delen schouderklapjes uit onder elkaar. Het clubje is het over zowat alles roerend eens en heeft de wijsheid en het grote gelijk in pacht. Maar verkiezing na verkiezing worden ze met hun neus op het harde feit gedrukt dat het volk niet meer volgt. Een volk waarvoor ze vanuit hun ivoren toren steeds nadrukkelijker de progressieve neus ophalen.

Ja, er is nog een partij die luistert naar de mensen. Die partij wordt dan voor het gemak uitgescholden voor ‘populisten’, ‘antidemocraten’ of zelfs (neo-)’fascisten’. Die partij wordt door zelfbenoemde ‘democraten’ via een politieke schutkring, politieke monsterprocessen en een openlijke mediaboycot monddood gemaakt. Maar het mag niet baten.

Nee, er is geen kloof tussen de politiek en de burger. Die kloof is er alleen voor de traditionele partijen. Wij weten wat er leeft. Wij zijn meer dan ooit de stem van het volk en het gezond verstand. Wij zeggen wat u denkt.

Frank Vanhecke
1

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...