Vlaams onafhankelijkheidsfront

Het lijkt er op of de PS-kopstukken geschrokken zijn van hun eigen woorden over het mogelijke einde van België. Eerst had Philippe Moureaux al laten verstaan dat “als de grootste partij van België (de N-VA dus) de splitsing van het land wil, de Franstaligen niet moeten panikeren en een andere optie moeten uitwerken.” Waarop de N-VA meteen liet weten dat ze niet aansturen op separatisme.

Laurette Onkelinx (PS) deed er in een interview nog een schepje bovenop. “We moeten ons voorbereiden op het einde van België. We kunnen niet meer ontkennen dat dit de wens is van een groot deel van de Vlaamse bevolking. Dus ja, we moeten ons voorbereiden op het einde van België.”

Wie dacht dat de N-VA de verrassende uitspraken van de PS-kopstukken zou aangrijpen om het scenario van de boedelscheiding bovenaan de politieke agenda te zetten, werd al snel een illusie rijker. N-VA-minister Muyters lachte de denkpiste weg en Bart De Wever verklaarde dat de zaak “niet aan de orde” is.

Gemiste kans
De N-VA is met open ogen in de val getrapt. Voor de verkiezingen kwamen ze nog opvallend gemakkelijk weg met een hoge mate van ‘flou artistique’ over hun programma. Wat was nu het doel? Confederalisme of Vlaamse onafhankelijkheid? Erg duidelijk was dat allemaal niet, maar nu hebben ze alvast laten verstaan dat het einde van België niet meteen moet. “Men krijgt zowaar de indruk dat de N-VA op den duur een Belgicistische partij is in dit land”, merkt professor Herman Matthijs een beetje cynisch maar niet ten onrechte op.

Scheiding voorbereiden
Het moet zijn dat er in en om de Wetstraat 16 een hardnekkig virus waart. Een virus dat van Vlaamse politici plots trouwe aanhangers van vorst en vaderland maakt. Kijk naar Wilfried Martens, Guy Verhofstadt, Yves Leterme… Terwijl de PS spreekt over het einde van België, gaat de N-VA plots op de rem staan en werpt zich nu op als de redder van België. Wat een pijnlijke ironie. Wat een ontnuchtering voor Vlaamsgezinde kiezers.

Men kan de PS-uitspraken gemakshalve afdoen als een uiting van woede en frustratie. Als politieke chantage of blufpoker. Dat kan allemaal wel zijn, maar het is ook méér dan dat. “Iedereen weet ook wel dat de best georganiseerde partij van het land goede banden heeft met de zusterpartij in de Franse vijfde republiek. Men mag niet vergeten dat over de laatste maanden heen diverse Franse politieke tenoren zich hebben uitgesproken over de toekomstige rol van Wallonië binnen de Franse republiek”, schrijft professor Herman Matthijs. Inderdaad. Het einde van België was lange tijd een loos dreigement van de Franstaligen, maar de voorbije jaren zijn ze steeds meer rekening gaan houden met die mogelijkheid en ze bereiden zich terdege voor op het ‘après-Belgique’ tijdperk. Het wordt tijd dat de Vlaamse politici dat ook gaan doen.

De uitweg
De Franstaligen lieten al eerder verstaan dat een confederaal en dus uitgekleed België voor hen niet moet. Dat België voor hen dan geen enkele meerwaarde meer heeft. Waarom hebben de Vlaamse onderhandelaars die duidelijke boodschap niet opgepikt? Het ziet er naar uit dat de N-VA gevangen zit in de Belgische logica van onderhandelingen, compromissen en toegevingen. Volgens Bart De Wever moet het nu in de eerste plaats over ‘de welvaart’ gaan en staat ‘Brussel’ de Vlaamse onafhankelijkheid in de weg. Het is net alsof we Guy Verhofstadt, Yves Leterme of Mark Eyskens horen… Terwijl Bart Maddens en Herman Matthijs er op wijzen dat de splitsing van België helemaal geen doemscenario is. En Brussel dan? “Als de Vlamingen onafhankelijkheid willen, zal het zonder Brussel zijn”, zeggen de Franstaligen keer op keer. Maar daarbij vergeten ze wel dat Brussel in Vlaanderen ligt. En wie gaat straks in het door de Franstaligen gedroomde ‘klein-België’ van Wallonië en Brussel, die 500 miljoen euro ophoesten die Vlaanderen nu nog eens extra (per jaar!) aan Brussel zou moeten geven? Wallonië? Komaan, dat gelooft toch geen mens.

Nee, separatisme is geen doemscenario. België is een doolhof en Vlaamse onafhankelijkheid is de uitweg. Iemand met een hartinfarct kan men nog reanimeren. Maar België is een lijk, een lijk in staat van ontbinding. En dan helpt reanimatie geen moer.

Laten we de werkelijkheid eindelijk onder ogen zien. Ik roep de Vlaamse partijen, de Vlaamse minister-president en het Vlaamse Parlement op om het heft in eigen handen te nemen en de echtscheiding aan te vragen. Waalse vrienden, laten we scheiden! Dan pas zullen we er in slagen ook de dringende uitdagingen van onze tijd op de meest efficiënte wijze aan te pakken!

Bruno Valkeniers
1

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...