‘Veronderstelde splitsing’

‘BHV gesplitst’. Een ‘doorbraak’. Een ‘historisch akkoord’. Met die vreugdekreten reageert de Vlaamse pers op de onverwachte wending in de regeringsonderhandelingen. Die kwam er nadat de koning in allerijl – en wellicht op vraag van Elio Di Rupo – terugkwam uit vakantie. Een bedenkelijk stukje theater om de druk op te voeren. Een operettevertoning, maar dat ligt in de Belgische traditie. België werd geboren uit een operette en wordt nu ook gered met een operette.

Zuivere splitsing?

Politicologen en perscommentaren spreken van een ‘zuivere splitsing.’ Akkoord, de Franstaligen hebben niet alles gekregen wat ze wilden. Nog niet. Hun eisenbundel was dan ook zo indrukwekkend en grotesk dat ze dat ook al wel op voorhand wisten. Het had inderdaad nog veel erger kunnen zijn, maar dat maakt van het akkoord over Brussel-Halle-Vilvoorde nog geen schoon kind, laat staan een Vlaamse overwinning. De piste van de ‘veronderstelde burgemeesters’ werd enkele dagen geleden nog weggehoond, maar de incivieken mogen volgens het akkoord bij niet-benoeming wel op post blijven als ‘dienstdoende burgemeester’, met alle bevoegdheden. Als het kind maar een naam heeft.

Discriminatie

De Vlaamse voogdij wordt in grote mate uitgehold. Er wordt niet geraakt aan de voorrechten van de Franstaligen. Inwoners uit de zes faciliteitengemeenten zullen nog altijd op Brusselse politici kunnen stemmen, want ze krijgen twee kieslijsten: een van Vlaams-Brabant en een van Brussel. Dat is niet alleen een aanfluiting van het territorialiteitsbeginsel, maar ook een flagrante discriminatie. Misschien moet het Grondwettelijk Hof zich maar eens buigen over dat voorstel. Terwijl de zes faciliteitengemeenten de facto uit Vlaanderen worden losgewrikt, zullen de Franstalige stemmen uit die gemeenten de positie van de Vlamingen in Brussel bovendien nog verder verzwakken. Champagne? Nee, dank u.

Groot-Brussel

Dat Vlaamse partijen en journalisten het feit dat de Franstaligen niet alles binnenhalen al bestempelen als een ‘toegeving’, zegt veel over hun gezichtsvermogen. De Franstaligen zullen zich wel hoeden voor al te uitbundig trompetgeschal, maar de Vlaamse onderhandelaars hebben uiteindelijk – in strijd met hun stoere beloftes – wèl een zware prijs betaald voor de splitsing van BHV. Bovendien – maak u vooral geen illusies – hebben de Franstaligen hun grote Anschluss-plannen en imperialistische aspiraties niet opgegeven. Ze hebben de taalgrens nooit aanvaard en worden in het akkoord op hun wenken bediend. Zo komt er een ‘metropolitane gemeenschap’ die naast Brussel ook alle gemeenten van Waals- en Vlaams-Brabant omvat. De oude unitaire provincie Brabant wordt opnieuw tot leven gewekt. Daarmee is de Brusselse olievlek weer helemaal terug: de verfransing rukt straks op tot aan de poorten van Mechelen en Leuven. Dat Vlaamse onderhandelaars dat goedkeuren ruikt naar masochisme en wellicht is het dat ook.

Boter op het hoofd

De Vlaamse nederlaag stond eigenlijk al in de sterren geschreven toen alle andere partijen – inclusief N-VA! – zich bereid verklaarden om over de splitsing van BHV en de naleving van de Grondwet te onderhandelen. Vanaf dat ogenblik was de buit al binnen voor de Franstaligen. Alleen de omvang van de buit was nog niet bekend. Terwijl de geschiedenis leert dat het een kwalijke illusie is te geloven dat men de Franstalige gebiedshonger kan stillen met Vlaamse toegevingen. Het tegendeel is het geval. CD&V en co. hebben zich laten rollen. Dat ze zich nu verstoppen achter de nota-De Wever zegt veel over de verregaande toegevingsbereidheid van de N-VA en duwt die partij in een zware spagaat.

Been kwijt

Dit akkoord deugt niet. Vlaanderen ging naar het ziekenhuis om een wijsheidstand te laten trekken, ontwaakt daarna uit de verdoving en krijgt dan van de chirurg de volgende boodschap: “Sorry mijnheer. We hebben niet alleen die rotte tand getrokken, maar per ongeluk ook een been afgezet (de faciliteitengemeenten). Maar tandpijn gaat ge niet meer hebben! En tegenwoordig hebben ze ook heel leuke rolstoelen.” CD&V, Open VLD, SP.A en Groen zijn opgetogen en pinken een traan weg van geluk: “Dank u wel, mijnheer doktoor!”

Ons motto is altijd geweest: Geen prijs voor BHV! Beter geen akkoord dan een slecht akkoord! Daarom roep ik onze leden, militanten en sympathisanten met aandrang op om nu zondag mee te betogen in Linkebeek. Gedaan met geven en toegeven!

Bruno Valkeniers
1

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...