Verkiezingen…

Het nieuwe jaar is begonnen zoals het oude is geëindigd: in complete politieke impasse. De wanhopige kerstboodschap van koning Albert en zijn smeekbede voor communautaire inschikkelijkheid en toegevingen hebben niet veel uitgehaald. Zeker niet in het zuiden van het land. En dus duikt, na meer dan 200 dagen aanmodderen en schaduwboksen, het ‘doembeeld’ van nieuwe verkiezingen weer op. Verkiezingen die de standpunten van Vlamingen en Walen ongetwijfeld geen meter dichter bij elkaar zullen brengen.

‘Belg van het Jaar’

Het moeten bange maanden, weken en dagen zijn in het paleis van Laken, nu steeds duidelijker wordt dat de kloof tussen Vlamingen en Franstaligen niet meer te overbruggen valt. Dat koning Albert zopas door de Franstaligen is verkozen tot ‘Belg van het Jaar’ is dan ook maar een schrale troost. Of het koningshuis zo blij moet zijn met die heel nadrukkelijke steun van zijn Franstalige onderdanen, is trouwens nog de vraag. Het zal zijn imago van ‘koning der Walen’ alleen maar bevestigen. Inderdaad, het is HUN koning. De Franstaligen hebben een bizarre relatie met het vorstenhuis. Zonder de Vlamingen was de monarchie begraven na de koningskwestie. Het huwelijk tussen de Belgische kroon en de Franstaligen is een puur verstandshuwelijk. Koning Albert is vandaag de beste garantie voor het behoud van de miljardentransfers en hun voorrechten. In ruil voor die steun, zorgen de Franstaligen er wel voor dat de Vlaamse plannen voor een protocollair koningschap keer op keer in de koelkast belanden. Voor wat hoort wat, nietwaar.

Miss België

Vlamingen en Walen raakten het vorig jaar, na maandenlange onderhandelingen, niet eens over de kleur van de nieuwe autonummerplaten. Wie dacht daarmee de ultieme Belgenmop gezien te hebben, is intussen alweer een illusie rijker. Het jaar is nog geen twee weken oud, maar de Belgenmop van 2011 staat nu al vast: de Miss België-verkiezingen. Enkele Waalse missen zijn woedend omdat het tricolore lint en bijhorend kroontje alweer weggekaapt werden door een Vlaams meisje. Ook nu vormde de gebrekkige kennis van het Nederlands de grootste struikelblok op weg naar een jaar vol glamour en glitter. Steven De Foer vroeg zich in De Standaard terecht af hoeveel kans de Vlaamse winnares zou gemaakt hebben als zij geen gebenedijd woord Frans zou kunnen of willen spreken. Maar de Franstaligen snappen het nog altijd niet, of willen het niet snappen. De Waalse missen weigerden bij de huldiging van Miss België nog op het podium te komen en hebben intussen opgeroepen om het land te splitsen. ‘Vlamingen en Walen hebben toch niks meer gemeen’. Daar valt weinig tegen in te brengen.

Dat een oer-Belgisch evenement als de verkiezing van Miss België nu ook al tot communautaire tweespalt leidt, toont aan hoe diep de klad er wel in zit. Dit land is niet meer te redden. De kwestie legt meteen ook de kern van het politieke probleem bloot: de liefde van de Franstaligen voor België is geen onvoorwaardelijke liefde, maar liefde uit eigenbelang. Ze houden van België zolang ze er baat bij hebben en zolang het HUN België is. “La Belgique nous appartient”, weet u nog. “België is van ons!”

Vlaams dieet

Luc Van der Kelen schreef het onlangs: “België is een trein op weg naar nergens.” Zo is het. Dit land staat op een dood spoor. En ook de communautaire onderhandelingen leiden nergens toe. Dat ziet nu toch het kleinste kind.

Aan een gebrek aan Vlaamse toegeeflijkheid zal het alvast niet liggen. “De N-VA zal al blij mogen zijn als ze een kwart van haar programma in het regeerakkoord krijgt en als daarvan de helft wordt uitgevoerd”, schrijft Wim Van de Velden (De Tijd, 12.01.11). Het woord ‘separatisme’ sneuvelde al een dag na de verkiezingen en van ‘confederalisme’ is vandaag ook al geen sprake meer. De overheveling van het gezinsbeleid (kindergeld) en grote delen van de gezondheidszorg en justitie werd opgegeven. Het Vlaamse eisenpakket en het programma van de N-VA slanken sneller af dan Bart De Wever…

“De N-VA is bereid de helft van haar eisen te laten vallen”, stelt Paul Geudens nuchter vast (Gazet van Antwerpen, 13.01.11). Veel helpt het allemaal niet. “PS en cdH willen geen staatshervorming. Zelfs geen kleine. Zij zweren bij het status-quo, erop speculerend dat de druk om een regering te vormen zó groot wordt dat de Vlamingen uiteindelijk toch weer zullen toegeven.”
Kijk eens aan. Dat zeggen wij al sinds 13 juni. Straf dat er eerst een eindeloze karavaan van Belgische bemiddelaars, verkenners, ontmijners en ‘calculateurs’ de revue moeten passeren, vóór Wetstraatwatchers inzien dat wij van het Vlaams Belang het bij het rechte eind hadden. Dat het Vlaams Belang al die tijd gelijk had. De ‘Copernicaanse Omwenteling’ komt er niet. Nu niet en morgen niet. Iedereen kon het weten en wij hebben het voorspeld.
Onderhandelingen over een staatshervorming zijn gewoon tijdverlies. En die tijd kunnen we in Vlaanderen beter besteden. Aan de voorbereiding van de Ordelijke Opdeling bijvoorbeeld. Als Bart De Wever en de Vlaamse kiezer dat eindelijk begrepen hebben, heeft de politieke ellende van de voorbije maanden toch nog zin gehad. Het is tijd voor de boedelscheiding.

Bruno Valkeniers
1

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...