TUSSEN FEITEN EN FICTIE

‘Bwana’ Reynebeau

We hoeven u Marc Reynebeau niet meer voor te stellen. De man staat niet bekend als moeders mooiste, maar is er in geslaagd om van zijn uiterlijk een lucratief handelsmerk te maken. Of zoals het spreekwoord zegt: ‘Wie niet mooi is, moet slim zijn’. Zo werd hij door de rode vrienden van de VRT zelfs gebombardeerd tot ‘slimste mens’. Reynebeau schopte het in geen tijd van journalist tot BV en mag nu alle televisiestudio’s afdweilen om zijn eigen grote gelijk de ether in te sturen. Intellectueel misprijzen voor al wat Vlaams is en op tijd en stond enkele slagen onder de gordel naar het Vlaams Belang, het is een voorwaarde uit het ongeschreven contract waar Reynebeau zich met enthousiasme aan kwijt. Reynebeau is dan ook een prijsbeest in de politiek-correcte renstal en hij laat andere politiek-correcte raspaarden als Rik Torfs en Etienne Vermeersch nog met lengtes achter zich. Een prestatie.

Het meest recente wapenfeit van historicus Reynebeau is een fraai stukje scheldproza in De Standaard onder de titel ‘Bwana Bart’. Bart, van Bart De Wever. De N-VA’er haalde zich de woede van Reynebeau op de hals omdat hij het gewaagd had met enkele vrachtwagens gevuld met nepbriefjes ter waarde van 11,5 miljard euro naar de volstrekt nutteloze scheepslift van het Waalse Strépy te rijden. Een mediastunt om de jaarlijkse miljardentransfers van Vlaanderen naar Wallonië aan te klagen, al hadden wij liever gezien dat hij dat eens zou aankaarten in de Vlaamse regering. Bart waagde zich daarmee in de voetsporen van het Vlaams Belang en werd daarop prompt afgerekend. Een oorverdovend gehuil steeg op in de Waalse pers en ook in de Vlaamse pers kon de brave actie maar op weinig begrip of bijval rekenen. Pervers, onfatsoenlijk, een brug te ver, het zijn maar enkele van de vele afkeurende schimpscheuten die her en der opdoken.

De miljardentransfer is één van de grote taboes in dit land. Een taboe dat door het establishment en de bevriende pers nog altijd angstvallig wordt bewaakt. “Het principe van de solidariteit zelf ligt vast in de democratisch-federale legaliteit”, gilt Reynebeau verontwaardigd. Waarna hij De Wever en iedereen die de transfers in vraag stelt, beschuldigt van ‘kolonialisme’. Vandaar die Bwana. Reynebeau waarschuwt nog dat “alle zieke, werkloze of gepensioneerde Vlamingen die eveneens van de collectieve solidariteit genieten, zich maar beter zorgen beginnen te maken over wat de partij voor hen in petto heeft als ze een keer haar droom van een Vlaamse Republiek heeft kunnen realiseren”. Wat een doortrapte insinuatie. En voor een leugentje meer of minder, draait Reynebeau zijn hand ook al niet om: “Niemand kan precies berekenen welke transfers zoal door België stromen.” Hallo? Nooit gehoord van de liberale professor Hannes, van de studies van het VEV, de studiedienst van de KBC of zeer recent nog van de Vlaamse administratie Abafim? Stuk voor stuk bevestigen die de analyse en de cijfers waarmee het Vlaams Belang nu al jaren uitpakt. “Niemand kan die transfers precies berekenen”… Leeft Reynebeau op een andere planeet misschien? “Er zijn geen betrouwbare cijfers over die transfers”, Reynebeau zingt het voor en het gros van de journalisten kakelt het vrolijk achterna. En zo gaat het ook met Brussel-Halle-Vilvoorde.

Splitsing Brussel-Halle-Vilvoorde

Het dossier van de splitsing van het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde dreigt stilaan uit te draaien op een zware politieke crisis. Verhofstadt en co. hebben de hete aardappel steeds voor zich uitgeschoven, maar na verregaande beloftes voor de verkiezingen van 13 juni ligt hij nu toch op hun bord. Maar een snelle oplossing is niet in zicht. De traditionele partijen hebben zich klemvast gereden. VLD en SP.A willen kost wat kost het vel van de federale regering redden, en zijn bereid tot zware toegevingen aan de Franstaligen. Dat gaat lijnrecht in tegen het Vlaamse regeerakkoord, dat duidelijk zegt dat Vlaanderen geen prijs zal betalen voor de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde. CD&V en N-VA zitten in een pijnlijke wurggreep, want zij hebben hun nek uitgestoken voor de ‘onverwijlde’ splitsing. Na de flagrante woordbreuk van hun Vlaamse regeringspartners VLD en SP.A zou er in normale omstandigheden niets anders opzitten dan het vertrouwen in de Vlaamse regering op te zeggen. Maar dat ziet niemand gebeuren. Want wat dan? Dan moet er een nieuwe coalitie worden gevormd. En omdat alle andere partijen tot nader order vasthouden aan het dwaze cordon sanitaire tegen het Vlaams Belang, moeten ze straks toch weer met dezelfde partijen in bed duiken. Wat nog maar eens bewijst dat het cordon alle voor Vlaanderen zo noodzakelijke beslissingen en veranderingen in de weg staat.

‘De mensen liggen daar niet wakker van’. ‘De politiek moet zich bezig houden met andere problemen, of – beter nog – met de ‘échte problemen’, luidt het eenstemmig. Elk probleem in dit land heeft zijn communautaire angel, maar daar hebben heel wat opiniemakers duidelijk geen boodschap aan. Ach, waar maken die Vlamingen zich toch druk om. ‘Het probleem sleept nu al 40 jaar aan, waarom dan zo’n haast’…

Nog wat deuntjes van dezelfde grijsgedraaide plaat: ‘Een oplossing voor Brussel-Halle-Vilvoorde kan alleen maar via onderhandelingen’. ‘De Vlamingen zullen toegevingen moeten doen. Want zo gaat dat nu eenmaal in België. Het is nog nooit anders geweest.’ Dat horen we vandaag in alle toonaarden. Je mag de knop van de radio niet omdraaien of je tv niet aanzetten of je krijgt hetzelfde verhaal met de paplepel opgediend. Door politici én door journalisten. ‘Het kan niet dat de éne taalgroep eenzijdig haar wil oplegt aan de andere’ klinkt het voortdurend. O nee? Journalisten wéten dat het niet waar is, maar toch wordt de leugen dag na dag opgedist. Als we ons niet vergissen hebben de Franstaligen toch de snel-Belg-wet, de Francorchampswet, de wet op de wapenuitvoer en – niet te vergeten – het vreemdelingenstemrecht tegen de uitdrukkelijke wil van de Vlamingen doorgedrukt. Door de strot geramd met de dreiging van de val van de regering of het ultieme chantagemiddel: het uiteenvallen van België …

Het is dus een fabeltje dat in België alle wetten met wederzijdse toestemming moeten goedgekeurd worden. Maar waarom durven of willen zo weinig Vlaamse journalisten dat ook eens luidop te zeggen?

Waarom trekken Vlaamse journalisten de Vlaamse kaart niet en zeggen ze de waarheid niet? De eenvoudige waarheid dat als Vlamingen de naleving van de grondwet eisen en niet meer dan dat, dat ze daar in België een prijs voor moeten betalen. Dat de Vlamingen in België hun democratische meerderheid niet mogen gebruiken om hun rechten af te dwingen en dat België dus eigenlijk geen democratie meer is? Ja, waarom zeggen ze dat niet?

Tsunami 12-12

Na de haast onmetelijke catastrofe in Zuidoost-Azië kwam er in heel Europa en ook in Vlaanderen al snel een grote hulpactie op gang. De media riepen de bevolking, bedrijven, partijen en politici op om hun duit in het zakje te doen. Al snel werd duidelijk dat sommige politici en journalisten zelfs niet te beroerd waren om het menselijke leed te gebruiken om het Vlaams Belang nog maar eens in een slecht daglicht te plaatsen.

In een aantal gemeentes werden mededelingen verspreid dat alle ‘democratische’ partijen zich hadden aangesloten bij de steunactie, waarmee – bewust – de foute indruk werd gewekt dat het Vlaams Belang niet wenste mee te doen. De waarheid is dat plaatselijke afdelingen niet eens werden gecontacteerd…

Maar intussen kreeg het verhaal nationale proporties. ‘Het Vlaams Belang weigert Tsunami 12-12 te steunen’ heette het al snel. Dat ik mij als voorzitter kritisch uitliet over de steun van Oxfam aan het communistische regime in Cuba, werd in de media vertaald als een ‘brutale’ en ‘onaanvaardbare aanval’ en ‘een oproep om Tsunami 12-12 niet te steunen’. Of hoe halve waarheden hele leugens worden …

De zaak escaleerde helemaal toen het Vlaams Belang genereus in de buidel tastte en 12.500 euro overmaakte aan Tsunami 12-12. Oxfam en Unicef België lieten daarop ijskoud weten dat het geld van het Vlaams Belang niet welkom was en zou teruggestort worden. Pech voor die arme sukkelaars ginderachter… maar het zogenaamde politieke en ethische fatsoen heeft een prijs nietwaar. De verwachte triomfkreten van De Morgen waren van korte duur. De zaak ontplofte als een boemerang in hun gezicht. Organisatoren van 12-12 en krantenredacties werden overspoeld door boze schenkers die hun milde bijdrage terugvorderden. Oxfam en Unicef hadden voor eigen rekening gesproken, zo bleek, en het Rode Kruis distantieerde zich uitdrukkelijk. Ja, ook het geld van het Vlaams Belang en zijn kiezers was meer dan welkom. Oxfam, daarin gesteund door bevriende redacteurs, poogde nog even het gezicht te redden met de bewering dat ze niet anders konden na de ‘aanval’ van het Vlaams Belang. Een mager alibi, als je het ons vraagt.

De mensen van Oxfam spelen nu de vermoorde onschuld, maar ze moeten niet schijnheilig doen. In het verleden heeft Oxfam België nooit geaarzeld om allerhande initiatieven tegen het Vlaams Blok te onderschrijven. Zij hebben nooit een punt gemaakt van politieke neutraliteit en zichzelf met volle overtuiging in de linkse hoek geplaatst. Dat is hun goed recht, maar dan moeten ze achteraf niet komen janken als wij dat ook luidop zeggen. Wat hun politieke voorkeur betreft, hoeven wij onze mening dan ook niet onder stoelen of banken te steken, maar wat hun betrouwbaarheid betreft, kan en wil ik mij niet uitspreken.

Maar laten we het woord even aan iemand anders: “De grote hulporganisaties doen misschien goed werk, maar ze zijn log en ondoorzichtig. Je weet nooit wat er precies met je geld gebeurt. Altijd blijft er wel een deel plakken, soms bij de regimes, soms bij de hulporganisaties.” Dat zegt de bekende ‘Père Gilbert’, u weet wel de Franse priester die het huwelijk van prins Laurent en Claire inzegende, over de ‘multinationals van de miserie’. Zo hoort u het ook eens van een ander, uit ‘onverdachte’ bron.

Daarnaast hebben nogal wat mensen toch een beetje een wrange nasmaak overgehouden aan de grote, afsluitende media-show van Tsunami 12-12. Politici en grote bedrijven struikelden over elkaars voeten om kijkend Vlaanderen te tonen hoe goed en vrijgevig zij wel waren. Gratis en onbetaalbare reclame en dus leuk meegenomen. Erg fris ruikt dat niet altijd, dat mag ook wel eens gezegd worden. Maar kom, als de slachtoffers maar geholpen zijn, willen we dat er wel bijnemen.

Het Vlaams Belang heeft niet meegedaan aan het opbod. Wij hebben onze bijdrage nooit aan de grote klok willen hangen. Dat werd pas nieuws nadat Oxfam rel schopte en de media er voorpaginanieuws van hebben gemaakt. Naast Tsunami 12-12 heeft het Vlaams Belang overigens ook andere noodacties gesteund. En die Vlamingen hebben onze steun in stilte en dank aanvaard. Wij weten dat ons geld daar goed is besteed en vragen geen applaus.

‘Opgezet spel’

In een commentaarstuk (Het Belang van Limburg, 22.01.05) hekelde Luc Standaert ‘de politarisering’ van de grootscheepse solidariteitsactie. Inderdaad, maar die politarisering is niet onze schuld! Toch is het dát wat Standaert in onze schoenen wil schuiven. “Of Oxfam en Unicef gelijk hebben of niet om het geld van het Vlaams Belang te weigeren, daarover kan je lang discussiëren. Maar het ziet er in ieder geval naar uit dat de meesterstrategen van die partij hun slag weer eens hebben thuisgehaald.”

‘Opgezet spel’, suggereert Standaert. “Het was perfect voorspelbaar dat het consortium van de hulporganisaties uit elkaar gespeeld zou worden. Vanuit het standpunt van de VB-leiding was de 12.500 euro ‘noodhulp’ dus weer eens een prima investering. De partij heeft er een veelvoud van dat bedrag publiciteit uitgehaald.” Of, hoe sommige journalisten wel erg creatief omspringen met de waarheid. Hoe feiten en fictie vrolijk door elkaar worden geklutst.

Volgens het indianenverhaal van Luc Standaert werd de hele rel rond de steun aan Tsunami 12-12 dus uitgedokterd door het zieke brein van de propagandastaf van het Vlaams Belang. Als je zoiets leest, kan je je toch maar alleen afvragen: Geloven ze die klinkklare onzin zelf? Nogmaals, wij hebben van die zaak geen nationale rel gemaakt! En wij hebben nog altijd het nodige respect én zelfrespect om geen politieke spelletjes te spelen op de rug van slachtoffers van een natuurramp. Iets wat niet van iedereen kan gezegd worden.

Het ‘foute bolletje’

De BV’s zijn een rare mensensoort met soms ondoorgrondelijke hersenkronkels. In Dag Allemaal van deze week mag ook Sabine Devos haar licht laten schijnen over Tsunami 12-12.
De Vlaming, zo orakelt Sabine, is een ‘vreemd, onlogisch wezen’. Want, zo verklaart ze haar doordachte psycho-analytische diagnose: “Hoe kan je nu tegelijkertijd voor het Vlaams Belang stemmen en je hart openen voor Azië?”

De Vlamingen en dus ook de leden en kiezers van het Vlaams Belang hebben hun grote hart getoond, zo is ook haar opgevallen, maar Sabineke snapt er niks van: “Ons hart zit wel degelijk op de juiste plaats, maar waar zal het zitten bij de volgende stembusgang? Wie van al diegenen die nu zo meegeleefd hebben met de Aziatische bevolking, zal dan weer het foute rode bolletje inkleuren?” Als we het goed begrijpen zou mevrouw Devos bij de volgende verkiezingen graag over uw schouder meeloeren, om te zien of u vooral niet het ‘foute rode bolletje’ inkleurt. En om u zo nodig, met harde hand, op betere gedachten te brengen. Jammer voor haar, maar in een democratie kan en mag dat niet.

“Maar mevrouw, dit ging over Azië!”, kwettert Sabine Devos verder. “Racisme gaat niet over Aziaten, Amerikanen, Zweden, enfin, al diegenen van wie je uiterlijk geen verschil ziet of die ‘hier geen problemen veroorzaken’. Kortom, racisme beperkt zich tot onze Noord-Afrikaanse en zwarte medeburgers. En daarom stemmen we voor het Vlaams Belang, mevrouw! Die uitleg loopt zo mank als een kat op drie poten, maar ik heb hem helaas al vaak gekregen.” Tot zover mevrouw Devos. Met alle respect, maar die redenering slaat nergens op. Of om haar even te parafraseren, ze loopt zo mank als een duizendpoot waarvan Sabine zopas het hele onderstel heeft geamputeerd.

Sta ons toe om het nog één keer uit te leggen – als Sabine efkes wil meeluisteren: Wij en onze kiezers hebben er geen probleem mee dat er in Vlaanderen mensen wonen die er anders uitzien of die een ander geloof belijden. Maar wij hebben er wel een probleem mee als inwijkelingen – en dat zijn ze niet allemaal, laat dat duidelijk zijn – pertinent weigeren onze taal te leren of zich aan te passen aan onze wetten en normen. Als ze de koran boven onze wet stellen. Als ze de boel verzieken in onze wijken en steden. Als ze vrouwen en bejaarden terroriseren als loslopend wild. Als onze gasten onze gastvrijheid misbruiken. Als ze onze moeizaam bevochten democratische vrijheden in vraag stellen. Als er één ding is dat de massale steun in Vlaanderen bewezen heeft, is het dát wel: het gaat helemaal niet om racisme! Maar dat kan Sabine Devos niet begrijpen. Zij en vele anderen zullen het mogelijk nooit begrijpen.

Frank Vanhecke
1

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...