Tsjevenstreken

Het ‘Vlaams’ kartel, het schijnhuwelijk tussen CD&V en N-VA ligt aan scherven. Het moet zowat de mooiste dag in jaren geweest zijn voor de in zware ademnood verkerende VLD. Het mag dan ook niet uitgesloten worden dat Bart Somers en Guy Verhofstadt al een boeketje bloemen naar Jean-Marie Dedecker hebben gestuurd. De toekomst ziet er voor Paars plots weer wat rooskleuriger uit.

Gisteren merkten we reeds op “dat twee jaar hondstrouwe collaboratie van de N-VA met een ezelsstamp wordt beloond”. Vandaag voegen we daar nog wat andere nuchtere vaststellingen aan toe.

1. Het is merkwaardig hoe de politiek meer en meer gevoerd wordt op basis van – twijfelachtige – peilingen. Zo stapte de N-VA destijds in het huwelijksbootje met CD&V na peilingen die aangaven dat de partij niet over de kiesdrempel van 5 % zou geraken. Het verstandshuwelijk leverde de CD&V aardig wat extra stemmen op. De N-VA was blij met enkele zetels, een ministerportefeuille voor Geert Bourgeois en veel duiten. Een win-win-situatie zoals dat heet. Iedereen tevreden. Nu het kartel in recente peilingen – maar hoe betrouwbaar zijn die?- meer dan 30 % haalt, is de N-VA ervan overtuigd ook op eigen benen over de lat van 5 % te kunnen springen en het trapje van de CD&V niet meer nodig te hebben. Een zegezekere Leterme denkt dan weer dat hij het straks ook wel zonder de N-VA zal rooien. Champagne bij het huwelijk, champagne bij de echtscheiding. Althans zo lijkt het. Afwachten hoe die gok uitdraait voor CD&V en N-VA en vooral hoe de kiezer reageert op een straf spelletje politieke poker. Want het laat allemaal toch een kleffe smaak na, al zien sommige commentatoren in de pers dat wat anders…

2. Zowel bij CD&V en N-VA wordt, al dan niet achter de schermen, opgelucht ademgehaald. Het is geen geheim dat Leterme premier wil worden. Maar Elio Di Rupo was niet echt happig om na de verkiezingen met Leterme in de koffer te duiken zolang de N-VA daar ook in ligt. Een triootje kan leuk zijn, maar er zijn grenzen… Bij de N-VA ontsnappen ze nu aan een communautaire onderhandelingsronde die de partij ongetwijfeld tot – nieuwe – toegevingen zou hebben gedwongen. Meteen zouden ze dan moeten erkennen dat de communautaire analyse en strategie van het Vlaams Belang de juiste was en is. De nieuwe N-VA-toegevingen zouden wel eens dodelijk kunnen zijn, na de eerdere knieval voor de Parti Socialiste in het dossier Brussel-Halle-Vilvoorde. Want laten we wel wezen: de journalisten die nu schrijven dat de N-VA nu “haar imago van maagdelijkheid” kan bewaren, hebben toch wat last van geheugenverlies. Van het ogenblik dat de N-VA in bed dook met de CD&V van Yves Leterme waren ze hun maagdelijkheid kwijt. En er zal na het pijnlijke B-H-V-avontuur een hersteloperatie aan te pas komen om hun Vlaamse maagdenvlies te herstellen…

3. En nóg een merkwaardige vaststelling. Nogal wat journalisten gaan ervan uit en schrijven dat het opblazen van het kartel een goede zaak is voor de geloofwaardigheid van de politiek in het algemeen en van CD&V in het bijzonder. “Yves Leterme en CD&V zullen het binnen een half jaar veel moeilijker krijgen dan gedacht om paars te breken. Al kunnen ze door de kiezer ook beloond worden voor hun moed en beginselvastheid”, schrijft Paul Geudens in Gazet van Antwerpen. Moed en beginselvastheid? Komaan, laat ons niet lachen. Je kan de CD&V van veel verdenken, maar niet van moed en beginselvastheid. Yves Leterme mag dan grootsprakerig voor de camera’s komen vertellen ‘dat het programma en politieke principes voor zijn partij veel belangrijker zijn dan de macht en de postjes’, maar dat zijn – we zullen het beleefd houden – maar praatjes voor de vaak. Tsjevenpraat en boerenbedrog. De realiteit is dat de overstap van Dedecker eergisterenavond géén breekpunt was voor CD&V-top. Een beetje ‘masseerwerk’ van Leterme en Vandeurzen zou wel volstaan, zo dacht men, om de mogelijke wrevel in eigen rangen de kop in te drukken. Niet dus. Eén gerichte torpedo van ACW-baas Jan Renders volstond om de overstap van Dedecker en meteen ook het kartel met N-VA te kelderen. Dàt is de waarheid en de kern van de zaak. Al de rest is larie en apekool en goedkope volksverlakkerij. De volbloedbelgen en de links-conservatieve vakbondstop van het ACW hebben nog eens duidelijk gemaakt wie er binnen de CD&V aan de touwtjes trekt. Dat belooft weinig goeds voor een regering met Leterme en voor de onderhandelingen over een verdere staatshervorming.

Tot slot. Filip Dewinter waarschuwt in de pers terecht voor een politieke versnippering van de rechterzijde in Vlaanderen. Wie daar beter van wordt is duidelijk: de linkerzijde, Guy Verhofstadt en zijn paarse regering, en vooral de Parti Socialiste. Dewinter herhaalt nog eens dat de deur van het Vlaams Belang nog altijd op een kier staat voor de N-VA. Het was niemand minder dan Dedecker zelf die ooit zei “dat de Vlamingen in communautaire onderhandelingen altijd het onderspit zullen delven zolang het cordon sanitaire overeind blijft”. De bal ligt nu in het kamp van de N-VA. Als zij ècht een einde willen maken aan de almacht van de Parti Socialiste, kunnen en mogen zij onze uitgestoken hand niet langer weigeren.

Frank Vanhecke
Voorzitter Vlaams Belang

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...