TRANSFERS: SLAAPMIDDEL DEUGT NIET

Nee, dit zijn geen citaten uit één of andere publicatie van het Vlaams Belang. Het is voor een keer niét de taal van Vlaamse ‘extremisten’, separatisten of ‘communautaire scherpslijpers’, zoals wij en anderen doorgaans worden bestempeld in de ‘Vlaamse’ pers – nooit vies van een flinke portie Belgisch-getinte kruiperigheid en Vlaamse nestbevuiling. Neen, het is de keiharde en haarscherpe analyse van drie vooraanstaande Waalse economen. Die bevestigen wat het Vlaams Belang al vele jaren zegt. De transfers verdoezelen de ernst van de toestand.
Wallonië trappelt ter plaatse en is verslaafd aan de Vlaamse bijstand. De jaarlijkse miljardenstroom van Vlaanderen naar Wallonië wordt aan de bevolking nog altijd verkocht als ‘solidariteit’ maar zorgt niét voor een heropleving van de Waalse economie.

Wij zeggen het al jaren, maar nu hoort u het ook nog eens van een ander. ‘Uit onverdachte hoek’, zoals dat dan heet.

Dodelijke timing

De uitspraken komen net na het afspringen van de onderhandelingen over de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde. Onderhandelingen die de Franstaligen ‘met de handen op de rug en de vingers in de neus’ hebben gewonnen, omdat Verhofstadt op het cruciale ogenblik al met de witte vlag begon te zwaaien. Een overwinning die in de Franstalige pers uitbundig werd gevierd en waarbij Waalse politici en journalisten het niet nalieten nog wat zout in de wonde te strooien.

Dat triomfalisme zou hen wel eens zuur kunnen opbreken. Want in Vlaanderen groeit met de dag de overtuiging dat wij gegijzeld worden door een arrogante, Waalse minderheid waarmee geen land meer te bezeilen valt en die ons keer op keer haar politieke wil opdringt. Met de snel-Belg-wet, met het vreemdelingenstemrecht, in Brussel-Halle-Vilvoorde… Dat de studie van de Waalse economen net nu uitlekt, is op termijn dodelijk voor de al flink tanende wil in Vlaanderen om België ‘kost wat kost’ bij elkaar te houden.

We hebben het hier eerder al geschreven. Het is niet waar dat de Vlamingen in een slechte onderhandelingspositie zaten en de Franstaligen in een zetel. Het is net omgekeerd. Als het er écht op aankomt zullen de Franstaligen bereid zijn heel wat te slikken om de miljardenstroom van Vlaanderen naar Wallonië in stand te houden. Een goed getimede verwijzing naar onze Vlaamse vrijgevigheid in de sociale zekerheid zou wonderen kunnen doen aan de onderhandelingstafel. Neem maar van ons aan dat Di Rupo en co. meteen een toontje lager zingen.

“We mogen van die transfers geen politiek misbruik maken”, bezweren journalisten ons in de zogeheten Vlaamse (?) pers. Ach wat. Waarom zouden wij scrupules moeten tonen als Di Rupo en co. dat nooit doen? Waarom zouden wij moeten vasthouden aan een overdreven, naïeve en vooral eenzijdige federale loyaliteit? Waarom zouden wij het wapen van de transfers niet mogen inzetten om de Franstaligen aan te zetten tot wat minder arrogantie en wat meer redelijkheid? De slaafse houding van de Vlaamse pers is onbegrijpelijk en wordt alleen maar overtroffen door – jawel – de Vlaamse vrienden van de CD&V…

“Transfers opvoeren!”

De transfers hebben al die jaren geen zoden aan de dijk gezet in Wallonië en er alleen maar voor gezorgd dat de Parti Socialiste zich kon vastketenen aan de macht. Di Rupo en de PS houden Wallonië arm en dom.

De transfers zijn een slaapmiddel. Een slaapmiddel dat niet werkt. Maar geen nood. De CD&V-dokter komt even langs en schrijft… een hogere dosis voor. Desnoods tot de patiënt er bij doodvalt. Ook de Vlaamse apotheker dreigt straks het loodje te leggen.

Hoe dom kan je zijn? Als het geneesmiddel niet werkt, dan moet je iets anders proberen. Maar Hendrik Bogaert en de CD&V willen dat Vlaanderen de komende jaren niet zes miljard maar tien miljard euro stort in de bodemloze putten van Wallonië. Volgens onze eigen berekeningen bedragen de transfers vandaag al ruim twaalf miljard euro, maar u begrijpt waar de Vlaamse christen-democraten naartoe willen: om en bij een verdubbeling van de bestaande transfers.

Het zegt veel over het ‘Vlaamse’ profiel van de CD&V. Een partij waarvan boegbeeld Yves Leterme ook de ‘onverwijlde’ splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde had gezworen. Maar Leterme bleef zitten, net als Verhofstadt. Hendrik Bogaert pleit voor een ‘herstelfonds’. Laten we wel wezen. Dat herstelfonds bestaat al, in de vorm van vele tientallen miljarden euro’s. Alleen, van een herstel is nog altijd geen sprake… Waar is al dat geld uit Vlaanderen én uit Europa naartoe?

Vorig jaar reed Bart De Wever met 12 vrachtwagens vol nepeuro’s naar de nutteloze scheepslift van Strépy om de miljardentransfers aan te klagen. Als het van de kartelpartner van de N-VA afhangt, moet Bart straks een groter wagenpark inhuren om de rinkelende euro’s – échte dan – in de tuin van Di Rupo af te leveren …

Stop die waanzin!

Als de transfers niet werken, moet je ze niet opdrijven maar geleidelijk afbouwen of gewoon stopzetten. Zo simpel is dat.
Zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Welnu, de transfers zijn zelfs geen heelmeesters. Ze zijn een lapmiddel dat er voor zorgt dat de kanker ongestoord verder woekert in Wallonië. Een kanker die op termijn ook levensbedreigend is voor Vlaanderen, onze economie en onze welvaart.

Wat Eric Donckier (Het Belang van Limburg, 28.07.01) nu vier jaar geleden schreef is actueler dan ooit en verwoordt vandaag ook nog perfect wat wij over die transfers en de houding van Franstalige politici denken:

“Wij Vlamingen hebben géén enkel probleem om solidair te zijn met onze Franstalige vrienden. Wij hebben er wél problemen mee wanneer van ons geprofiteerd wordt, wanneer men nationale regelgeving aan zijn laars lapt en nationale geldpotten misbruikt om de eigen zakken te vullen. Zoals in de werkloosheidsverzekering, zoals in de gezondheidszorg, zoals… in de hele sociale zekerheid.”

“Voor de Franstaligen is de Belgische staat een door de Vlamingen gefinancierde melkkoe en ze zijn er op georganiseerd om die maximaal te melken. De Waalse socialisten hebben hun volk zo lang geleerd het handje open te houden en dank u te zeggen (eigenlijk doen ze zelfs dát niet …) dat het nu hun tweede natuur is geworden. Ons niet gelaten, maar niet langer op onze kap. Daarom: splitsen die boel.”

Dat is taal naar ons hart. De énige taal die Di Rupo en zijn vrienden trouwens verstaan.

Frank Vanhecke
1

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...