Toespraak 1 mei

 

De voorbije weken werd uitgebreid de 100ste verjaardag van het zinken van de zogezegd “onzinkbare” Titanic “gevierd”. Jawel sommigen zagen in die verjaardag een perfecte aanleiding om feestjes te organiseren en het galgenmaal van de reizigers nog eens over te doen, althans van deze die in eerste klas reisden. Inclusief het fameuze walsorkestje.
In de bekende film over die ramp zien we hoe rijke snobs op het bovendek kaviaar smikkelen en champagne zuipen, terwijl het er de verdiepen lager veel soberder aan toegaat. Heel de maatschappij in bootformaat, als het ware.

Helemaal onderaan, in de machinekamer, zie je de stokers, vuil en bezweet, in een hels lawaai kolen opscheppen en de stoommachines onderhouden. De statistieken na de ramp spreken duidelijke taal: in de eerste klas werd 60% van de opvarenden gered, in de tweede 40%, en in de derde klas amper 25%. Van de machinisten overleefde niet één: zij hadden tot op het laatste moment de stroomgeneratoren aangehouden voor de pompen en de verlichting, om de redding van anderen mogelijk te maken. Het is vooral de onbaatzuchtige zelfopoffering van die mensen die een hulde waard is.

Laat voor het Vlaams Belang 1 mei daarom een dag van hulde zijn, aan alle harde, stille werkers in deze samenleving, die doen wat moet gedaan worden, ook als ze er niet voor beloond worden. Een hulde aan de zogenaamde kleine man of vrouw, die dikwijls meer plichtsbesef aan de dag legt dan de groten, dan sommige bankiers, dan sommige CEO’s met hun riante bonussen. Een hulde aan de postbodes, verpleegsters, onderwijzers, politie, brandweerlui, en de 1001 krachten die onze samenleving écht recht houden. Ik zal hen Marc en Maria noemen: naar het schijnt de twee meest voorkomende namen in Vlaanderen. Met een knipoog naar Henk en Ingrid, zoals Geert Wilders de modale Nederlander noemt.
1 mei is wat mij betreft ook de ideale gelegenheid om de gewone partijmilitant te eren en te danken. U dus, voor uw niet aflatende moed en inzet voor onze partij en Vlaanderen, ondanks de voorbije interne twisten, de broodroof en het cordon. Mijn oprechte dank!

Dat Titanic-verhaal, beste vrienden, is legendarisch geworden voor het gebrek aan verantwoordelijkheidszin bij sommige kapiteins en stuurlui. Naar het schijnt konden er op het moment dat het schip lek sloeg, niet voldoende SOS-berichten uitgezonden worden, omdat er nog teveel privé-telegrammen lagen te wachten. Een mens moet zijn prioriteiten stellen, natuurlijk. En die fameuze ijsberg hadden ze ook niet verwacht, hoewel die daar in de Noord-Atlantische Oceaan dagelijkse kost zijn.

Vandaag, goede vrienden is die Titanic, is dat flagrant, wraakroepend bewijs van slecht bestuur en nonchalance het perfecte symbool voor België. Ook hier staan de stuurlui niet waar ze moeten staan, en doen ze niet wat ze moeten doen.

Het is een bizarre ironie van het lot dat heel de Dexia-affaire uitgerekend op de 100ste verjaardag van de Titanic-ramp in ons gezicht ontplofte. Dit toonvoorbeeld van casinokapitalisme toont aan hoe een groep “banksters”, verstrengeld met het Belgische politiek establishment én onder sterke supervisie van Parijs, jarenlang zichzelf én zijn klanten bedroog. Tot de luchtbel open spatte. En tot vooral Marc en Maria, de modale Vlaamse belastingbetalers, het gelag moesten betalen.

Maar het strafste, is dan nog dat, ondanks een Dexiacommissie, waar trouwens de onderste steen niet werd bovengehaald, de vriendjes van de foute stuurlui beslisten om alles blauw-blauw te laten en vooral geen enkele verantwoordelijkheid of schuldig verzuim aan te wijzen.

Daarvoor diende dat zogenaamde “onderzoek” trouwens: om iedereen wit te wassen. Reynders, Leterme, Dehaene en al de andere zoetwaterkapiteins die de fatale ijsberg niet zagen aankomen, of erger nog, er bewust naast keken: allen gaan ze vrijuit. Wir haben es nicht gewusst!

De Christelijke vakbond met Arco en de socialistische met Ethias, zogezegd de verdedigers van de kleine man, hebben dan nog in ijltempo beslag gelegd op de brandkoffers, en zijn op de laatste reddingssloep verdwenen, om zich aan boord te hijsen van de nieuwe luxepakketboot, Belfius genaamd.

En ergens… ergens in de oceaan drijft er dan nog zoiets als een “bad bank”, het oude Dexia-spookschip, waarvan experten zeggen dat diezelfde belastingbetaler elk jaar 2 miljard Euro zal mogen afdokken om dat wrak drijvend te houden. De Belgische staatsschuld zou zo tot 500 miljard Euro kunnen oplopen. En dan, beste vrienden, wenkt het Griekse scenario. En eindigen Marc en Maria op straat. Letterlijk.

Laat 1 mei een dag van woede zijn, de verontwaardiging om zoveel onkunde, lichtzinnigheid, hoogmoed, en graaizucht, de verontwaardiging om de Belgische ziekte.

Verontwaardiging over de corrupte kapiteins en de stuurloze stuurlui. Verontwaardiging die wij moeten omzetten in politieke kracht. Vlaanderen mag in die financiële draaikolk niet meegezogen worden en moet, alleen al uit overlevingsdrang, het zinkend Belgische schip zo snel mogelijk verlaten. En daar spreekt maar een partij klare en duidelijke taal en dat is ons Vlaams Belang.

Wij zeggen NEEN aan België, neen aan de bodemloze put, weg uit dit door de PS-gedomineerde, en met behulp van Vlaamse collaborateurs drijvend gehouden Belgische wrak.

En dan is er natuurlijk ook het zinkend schip dat Europa heet. Onze missie van Eurokritische partij – absoluut de enige in Vlaanderen!- bestaat erin om ook hier de alarmklok te luiden en de reusachtige ijsberg te zien opdoemen. Ondanks de walsorkestjes die overal weerklinken. Ondanks de roze brillen en de propagandapraat. Eerstdaags verschijnt er een nieuw boek van o.a. Sam Van Rooy, onze jongste aanwinst in de Vlaams-Belang-studiedienst, getiteld: “Europa wankelt”. Hij toont overtuigend aan dat wij gedwongen worden om een gouden kalf te aanbidden dat Europa heet, ook al lijkt het nu steeds meer op rondzwalpend wrakhout.

Volgens de auteur is de monetaire unie Europa een welbewust project om elk spoor van het oude Avondland uit te wissen,- het Europa der volkeren, het Europa van onze Christelijke, humanistische cultuur, tradities, waarden en normen, dat wij als volksnationalisten steeds gekoesterd hebben. De nieuwe Europese superbureaucratie stelt zich brutaal en despotisch in de plaats van het Europa der volkeren. Zogezegd om een derde wereldoorlog te vermijden, want het nationalisme zou de concentratiekampen voortbrengen. In werkelijkheid, beste vrienden, zijn we geruisloos onder een nieuwe dictatuur terecht gekomen, in de gevangenis van de politieke correctheid en eenheidsworst.

Een plek waar we uitgekleed worden, onze identiteit wordt afgenomen en waar we als volk niet meer mogen bestaan. Via een soort eenheidsdenken wordt elk onderscheid platgewalst en worden alle grenzen gesloopt, op dictaat van een nieuwe machtselite. De Verhofstadts en Van Rompuys van deze wereld gedragen zich als de nieuwe stuurlui van de Titanic. Zij zijn de nieuwe profeten van wat in het boek terecht een “postmoderne dictatuur” wordt genoemd.

Je hebt die zoetwaterkapiteins in twee soorten.

– Voor de ultraliberalen onder hen heet het gouden Europese kalf vooral de “eengemaakte markt”, waardoor geen enkel land nog een eigen economische politiek kan voeren en zijn eigen industrieel apparaat kan veilig stellen. We worden overspoeld door loodgieters en vrachtwagenchauffeurs uit het Oostblok, die aan dumpinglonen en in sociaal onaanvaardbare omstandigheden onze eigen mensen concurrentie aandoen. Met een snel verarmende middenklasse tot gevolg. Een nieuwe armoede die grotendeels onzichtbaar blijft, want Marc en Maria stellen een bezoek aan het OCMW zo lang mogelijk uit, en schooien niet. In tegenstelling tot de professionele bedelindustrie van alle mogelijke nationaliteiten die onze straten bevolkt.

– Voor de linkse afdeling van de Euro-elite heet het gouden kalf vooral “multicultuur”, het uitdoven van elke volksidentiteit, en het vervangen door grijze eenheidsworst. In Antwerpen spreekt 30% van de inwoners niet eens een Europese taal, laat staan Nederlands en zelfs geen Aantwaarps. En dat vindt die linkse elite goed, want zo wordt onze eigen taal en cultuur een randverschijnsel.

En dan komt Amnesty International ons nog de les spellen en beweren dat de Islam in Vlaanderen gediscrimineerd wordt. Zij misbruiken de zogenaamde mensenrechten om de kans te geven aan een totalitaire, wereldvreemde, en on-Europese ideologie als de Islam, om zich hier te wortelen en haar norm tot ongeschreven wet te verheffen.

Europa, goede vrienden, is een te mooi continent om in de hand te laten vallen van foute stuurlui en wereldvreemde ideologieën. Het Vlaams Belang zal dan ook de Eurokritische stem in Vlaanderen blijven en zich met bevriende Europese partijen blijvend inzetten tegen de negationisten van onze Europese cultuur.

Laat 1 mei een dag zijn waarop het nieuwe Europa zichtbaar wordt aan de horizon: het Europa van de vrije en onafhankelijke volkeren, verbonden door hun culturele genen, niet door hun onderworpenheid aan een centrale bureaucratie.

Beste vrienden, tot zover de verhalen over drijvende ijsschotsen, zinkende oceaanstomers en onbekwame stuurlui. Genoeg rampenfilms en onheilstijdingen, tijd om de handen uit de mouwen te steken.
Vlaanderen is nog altijd een van de meest welvarende regio’s ter wereld, want we zijn harde werkers. Maar onder de schone statistieken zit nog een andere waarheid. Meer dan 1 op 10 Vlamingen leeft onder de officiële armoedegrens. Zo’n 100.000 gezinnen kunnen hun elektriciteitsrekening niet meer betalen. Dat gaat dan voor een groot deel niét over OCMW-toeristen uit Oost-Europa, of over migranten die heel hun familie uit de Magreb laten overkomen. Dat gaat over onze eigen Vlaamse mensen, die niet rondkomen. Werklozen, alleenstaande moeders, mensen met een mager pensioen.

Op ons sociaal-economisch congres van maart dit jaar, hebben wij heel duidelijk gesteld waar het Vlaams Belang voor staat: wij huilen niet mee met de ultraliberale Euro-fanaten die de maatschappij beschouwen als los zand. Als nationalisten geloven wij in een solidaire samenleving, gegrondvest op volksverbondenheid, nestwarmte en thuisgevoel.
Wij gaan voluit voor de derde weg: tussen het mislukte socialistisch collectivisme aan de ene kant, en het jungle-kapitalisme aan de andere kant.

Het nationalisme zal volks én sociaal zijn, of het zal niet zijn. Solidariteit en gemeenschappelijk identiteitsgevoel zijn twee kanten van één medaille. Ook hier bezet het Vlaams Belang een unieke positie in het politieke landschap: wij zijn een sociale volkspartij én een onafhankelijkheidpartij. Voor ons geen confederale tussenstations of nieuwe compromissen.

Onze Vlaamse economie is sterk genoeg om een stevige sociale zekerheid voor onze eigen mensen te financieren. Maar niet om de bodemloze putten van de nv België te vullen. De Vlaamse natie zal er komen van zodra een meerderheid van de Vlamingen dit beseft. Daarom vrienden: werk eraan, overtuig uw medeburgers, spreek Marc en Maria aan, wees allen nu reeds ambassadeurs van die Vlaamse republiek-in-wording. Historisch hebben wij recht op een vrij en onafhankelijk Vlaanderen, maar politiek zullen we ervoor moeten vechten, de geschiedenis geeft niets cadeau.

In de gemeenteraadsverkiezingen van oktober zullen wij tonen dat wij, het Vlaams Belang, meer dan ooit, de speerpunt blijven van die onafhankelijkheidsbeweging, de stem van Marc en Maria uit de stad of het platteland. Het Vlaams Belang, de drijvende kracht die de anderen opjaagt, de lamme goedzakken wakker schudt, en de vazallen van de Belgische monarchie ontmaskert.

Laat deze 1 mei-dag het feest zijn van de hoop en de vastberadenheid. Het feest van de uitweg, het uitzicht op een nieuwe toekomst voor ons, onze kinderen en kleinkinderen.

Leve de Vlaamse republiek!

Bruno Valkeniers
1

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...