SPLITS BELGIE

Albert was naar eigen zeggen ook bijzonder verheugd over de “massale” opkomst voor de tricolore feesten. ‘Massaal’? Hallo? Hebt u daar wat van gemerkt? Verder meende de vorst zowaar een toenadering tussen Vlamingen en Walen te bespeuren. Met alle respect, maar dat is toch de mop van het jaar. “De overgrote meerderheid van de bevolking is gehecht aan de eenheid van dit land en wijst elk separatisme af”, klonk het voorspelbaar maar niet echt overtuigend. We moeten het Albert nageven: komisch talent heeft de man wel. Hij is beter dan zijn zoon Laurent, Raf Coppens en Geert Hoste samen.

De unitaire bezweringsformule van het koningshuis slaagt er immers niet in de toenemende schrik van het Belgische establishment voor de onvermijdelijke splitsing van het land te verdoezelen. Het manifest van de Warandegroep voor Vlaamse onafhankelijkheid is ook in Laken niet onopgemerkt gebleven. Dat vooraanstaande toplui uit de Vlaamse economie een lans breken voor de boedelscheiding heeft indruk gemaakt.

Mirakeloplossing?

“Splits de Belgische staat en al onze problemen zijn opgelost. Kap de boel in twee en alles is o.k.”. Met die karikatuur meende Gazet van Antwerpen een tijd geleden brandhout te kunnen maken van ons economisch congres. Het is een beetje goedkoop en vooral intellectueel oneerlijk, want dat hebben wij nooit gezegd. We nodigen de journalisten van Gazet van Antwerpen en al hun collega’s uit om eens goed te lezen wat wij daarover onlangs in een brochure ‘175 jaar België – Vlaamse onafhankelijkheid’ geschreven hebben. We citeren: “Het is juist dat Vlaamse onafhankelijkheid niet álle problemen, en zeker niet van de ene dag op de andere, zal oplossen. Het is géén mirakeloplossing, maar wel een krachtige remedie tegen ‘de Belgische ziekte’ van communautaire spanningen, eindeloze onderhandelingen en onzalige Belgische wafelijzers en compromissen.”

“Vlaamse onafhankelijkheid kan en zal ons alvast de mogelijkheid geven de specifieke problemen van Vlaanderen aan te pakken, met eigen klemtonen en een doelgericht beleid. Met een beleid dat niet meer gesaboteerd wordt door onwillige Waalse partners, maar dat beantwoordt aan de specifieke noden, aan de behoeften en vragen van Vlaamse werknemers en werkgevers, aan de wil van de Vlaamse kiezer.”

Geef toe, dat klinkt heel wat anders dan “splits de Belgische staat en al onze problemen zijn opgelost”…

Geen dwaze droom

In de Belgische pers en politiek wordt de onafhankelijkheidsstrijd van het Vlaams Belang nog altijd meewarig afgedaan als een dwaze droom van Vlaamse romantiek of de natte droom van ene bende ‘extremisten’. Ook dat is een karikatuur die niet langer volgehouden kan worden nu de Warandegroep uitpakte met een stevig geargumenteerd pleidooi voor – jawel – Vlaamse onafhankelijkheid.

De analyse van de economische bollebozen kan niet zomaar onder de mat worden geborsteld. Hun conclusie is haarscherp: “België moet worden opgedeeld in twee staten: een zelfstandig en autonoom Vlaanderen en Wallonië. Dat zal beter zijn voor iedereen.”

Pappen en nathouden

“Het Vlaams Belang heeft het zichzelf niet moeilijk gemaakt. De partij spaart de geit én de kool. Bijna nergens worden échte keuzes gemaakt”, schreef Gazet van Antwerpen nog in een striemende commentaar op ons economisch congres. Neen, wij geloven niet meer in de achterhaalde retoriek en de voorbijgestreefde tegenstelling tussen “den baas” en “de werkman”; Het is niet onze taak om de vakbondsbelangen te dienen of de belangen van de werkgevers. Wij zijn er voor het algemene belang en de Vlaamse belangen! Werknemers hebben alle baat bij een gezond ondernemingsklimaat en ondernemers hebben belang bij een goed sociaal overleg. Ons economische programma is duidelijk en geschreven in de taal van het gezond verstand. Dat blijkt ook duidelijk uit de steun die het Vlaams Belang geniet bij de arbeiders én bij steeds meer Vlaamse ondernemingen en KMO’s. Het Vlaams Belang is erin geslaagd een brug te slaan, iets wat de andere partijen nooit is gelukt. Wellicht is het juist dát wat de traditionele partijen en de pers zo dwars zit…

Geen echte keuzes? Onze keuze voor Vlaamse onafhankelijkheid is pas een échte, duidelijke keuze. Het zijn de ándere partijen die de Belgische geit én de kool willen sparen. “De huidige solidariteitsmechanismen zijn ondoorzichtig en werken misbruiken in de hand. Dat moet veranderen”, schreef Paul Geudens voorzichtig in Gazet van Antwerpen. We gaan beleefd blijven, maar dat is wel het ‘understatement’ van het jaar! De miljardentransfers zijn niet minder dan een gigantische hold-up op de Vlaamse belastingbetaler en de Vlaamse welvaart. Een wraakroepende aanslag achter het mooie masker van de federale ‘solidariteit’. En het strafst van al is dat al die geldstromen Wallonië geen barst helpen, zoals ook Waalse economen in 2005 openlijk moesten toegeven. De Waalse bevolking is niet beter geworden van al die geldstromen. Ze hebben er alleen voor gezorgd dat de corrupte dievenbende van de Parti Socialiste in het zadel kon blijven zitten.

Maar, de transfers zijn het laatste cement om het gammele Belgische bouwwerk overeind te houden en dus mag er niet aan geraakt worden. De even koppige als krampachtige manier waarop Herman Van Rompuy het “slaapmiddel” van de transfers tegen beter weten in verdedigde in een debat met Gerolf Annemans (Polspoel & Desmet, vrijdag 25 november) was ontluisterend. Niet alleen voor de CD&V die zich in Vlaanderen tracht te verkopen als ‘Vlaamse’ partij, maar vooral voor de Vlaams-nationalisten van hun kartelpartner. Arme N-VA. De dappere knapen van Geert Bourgeois en Bart De Wever mogen nog honderd keer met vrachtwagens gevuld met miljarden nepeuro’s naar de scheepslift van Strépy rijden om de transfers aan te klagen, bij de CD&V zingen ze een ander liedje. Herman Van Rompuy zegt dat er aan het principe van de (eenzijdige en Vlaamse) ‘solidariteit’ niet mag geraakt worden. Pappen en nathouden dus. Of, om het even met de woorden van Gazet van Antwerpen te zeggen: “Wie gaat dat betalen?” Heel simpel. Als het van CD&V en de andere Vlaamse (?) partijen afhangt: de Vlaamse belastingbetaler, U en ik dus!

Doemscenario’s

Herman Van Rompuy schudde in datzelfde debat met Gerolf Annemans de meest duistere doemscenario’s uit zijn mouw om de Vlaamse onafhankelijkheid af te blokken. ‘De chaos. Maandenlange onderhandelingen. Het land en de economie op hun gat’. “Is het dat wat u wil?” Nee, natuurlijk niet! Maar: niet de Vlaamse onafhankelijkheid maar de Belgische staat is de chaos. Frans Crols – hoofdredacteur van Trends en een van de ondertekenaars van het Manifest van de Warandegroep: “België presteert onder peil. De chaos neemt nog elke dag toe.”

Nogmaals: arme N-VA. Voor de goedgelovige Vlaamse kiezer profileert de partij zich nog wel eens – steeds voorzichtiger, want de ministerzetels van 2004 en straks van 2007 moeten betaald worden – als een onafhankelijkheidspartij, maar in het electorale verstandshuwelijk met de CD&V wordt ze fijngemalen – we zouden haast zeggen ‘genaaid’, maar laten we het beleefd houden – door Belgische unitaristen als Mark Eyskens en Herman van Rompuy….

Ook Gazet van Antwerpen pookt de doemscenario’s over Vlaamse onafhankelijkheid op: “Wil de partij (Vlaams Belang) een revolutie ontketenen en eenzijdig de Vlaamse onafhankelijkheid uitroepen? Of wil zij de democratische regels volgen? Dan moet er worden gepraat, dan moeten er akkoorden worden gesloten met de Franstaligen. En dat zien we niet in één-twee-drie gebeuren.”

Arm Vlaanderen. ‘Het zal niet gaan, het zal niet lukken’… Wanneer nemen Vlaamse politici en opiniemakers nu eens eindelijk afscheid van dat eeuwige doemdenken en van de voorafgaande capitulatie? Natuurlijk kan het! En het zál ook lukken, als er in Vlaanderen maar genoeg politieke wil en moed bestaat.

Consensusmodel versus democratie

Het pleidooi van de Warandegroep voor Vlaamse onafhankelijkheid was hét politieke nieuwsfeit van 2005, maar werd in de Vlaamse (?) pers algemeen onthaald op een beschamende oorverdovende stilte of een banale scheldpartij (De Morgen). Een echt debat over de boodschap en de sterke argumenten van de Warandegroep is er nergens gevoerd.

Meer zelfs, Herman De Bode moest – na zware druk uit Franstalige en unitaire Belgischgezinde kringen – ontslag nemen als directeur van het befaamde adviesbureau Mc Kinsey omdat hij het bewuste manifest had ondertekend. Zo gaat dat dus in dit apenland. In plaats van met een discussie ten gronde, reageerde het establishment met bedreigingen, intimidatie en broodroof. In het buitenland zou die regelrechte schande door de verzamelde pers voer zijn voor luide verontwaardiging, maar niet in België. Het siert Luc Van der Kelen dat uitgerekend hij – als overtuigd Belgicist – zowat als enige scherp heeft uitgehaald naar het feitelijke ‘Berufsverbot’ dat door zogenaamde ‘democraten’ werd uitgevaardigd tegen pleitbezorgers van de Vlaamse onafhankelijkheid.

Daarnaast zijn er nog de recente pogingen van de Belgische regimepartijen (PS, SP.A en Spirit) om het Vlaams Belang financieel te wurgen op grond van kritische maar onschuldige uitlatingen over de islam en allochtonen. Tot zover de fameuze ‘open debatcultuur’ in Vlaanderen…

De democratie bestaat bij de gratie van het open debat en botsende meningen. In België dreigt het deken van de politieke correctheid elk debat in de kiem te smoren. De pers die de waakhond van de democratie zou moeten zijn, ontpopt zich steeds vaker tot schoothondje van de machthebbers. Het open debat heeft plaats gemaakt voor het verstikkende consensusmodel.
Maar alleen in totalitaire regimes en bananenrepublieken heersen conformisme en consensus.

“De nadelen van het huidig Belgisch staatsbestel vormen een rem op de ontwikkeling en het veiligstellen van de (Vlaamse) welvaart, en de kosten van het opheffen van het Belgische model zijn lager dan de instandhouding ervan.” Dat is de haarscherpe, nuchtere analyse van de Warandegroep. Het is de boodschap die het Vlaams Belang al jarenlang verkondigt en die wij in de verkiezingsjaren 2006 en 2007 zonder verpozen en zonder complexen verder aan de man (en vrouw) moeten brengen.

Om de Belgische ziekte te genezen, moeten we België opdoeken! Alleen op het puin van de Belgische staat kunnen wij een vrij en welvarend Vlaanderen bouwen, waar de mensen vrij zijn om te denken wat ze willen en te zeggen wat ze denken. Laat ons in 2006 dan ook met vereende krachten verder werken aan de afbraak van de Belgische staat en de opbouw van een onafhankelijk Vlaanderen. Namens het Vlaams Belang wens ik u een gezond, veilig en succesvol jaar!

Frank Vanhecke
1

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...