Regularisaties: streng maar rechtvaardig?

Even heerste er rond 11 juli wat euforie in Vlaamse rangen over de ‘aanvullende kinderbijslag’, het borrelnootje dat de kinderhand van de Vlaamse kiezer moest vullen. Maar van die euforie blijft intussen niet veel over. De Franstaligen reageerden wel met de obligate verontwaardiging, maar hebben die ‘historische doorbraak’ – in Vlaamse ogen – of ‘de aanslag op de federale solidariteit’ – in hun ogen – intussen handig gecounterd met een machtsgreep in de federale regering. Na jarenlang getouwtrek in het communautair beladen asieldossier hebben de Franstalige partijen hun slag thuis gehaald. Op 21 juli was alweer duidelijk wie er in dit land aan de touwtjes trekt.

Begripsverwarring

Laten we maar beginnen met de begripsverwarring waarvoor allerhande linkse actiegroepen en bevriende media hebben gezorgd. Het begrip ‘sans papiers’ of ‘mensen zonder papieren’ is intussen flink ingeburgerd. Alsof de betrokkenen door een of andere tragische speling van het lot, of – erger nog – door de schuld van de overheid hun papieren zijn kwijtgeraakt. De waarheid is dat ze die papieren vaak lieten verdwijnen om hun échte identiteit te verdoezelen. Dikwijls op aanraden van linkse lobbygroepen en advocaten die maar al te goed weten dat de betrokken cliënt geen aanspraak kan maken op asiel of een verblijfsvergunning. Het gaat – zoals een woordvoerder van de Dienst Vreemdelingenzaken onlangs verklaarde in een interview – om mensen die de wet overtreden, die het land illegaal zijn binnengekomen, om mensen die een asielaanvraag hebben ingediend die werd afgewezen en die nadien het bevel kregen om het land te verlaten maar dan onderdoken in de illegaliteit. Mensen dus die op grond van die feiten in elk land ter wereld bij de kraag worden gevat en zonder veel poeha over de grens worden gezet. De nieuwsmanipulatie houdt daarbij niet op. De actiegroepen en bevriende journalisten hebben alles op een hoopje gegooid: illegalen, vluchtelingen, asielzoekers. Terwijl iedereen wéét dat het gros van die mensen echt niet op de vlucht is voor oorlog of politieke vervolging. Pakweg 95% van de asielaanvragen wordt dan ook geweigerd. Politiek asiel is een democratisch recht dat ons onderscheidt van dictaturen en autoritaire regimes. Wij en de grote meerderheid van de Vlamingen hebben er geen enkel probleem mee dat politieke vluchtelingen (tijdelijk) onderdak en bescherming krijgen in het vrije Westen. Maar Europa, ons land, onze sociale zekerheid zijn niet bij machte om alle arme gelukzoekers uit de hele wereld op te vangen. Wie pleit voor zo’n open-deur-politiek moet aan de bevolking maar eens uitleggen waar we al die mensen gaan onderbrengen, hoe we die allemaal eten en werk moeten geven en hoe we dat moeten betalen.

Franstalige triomf


In Franstalige kringen kunnen ze hun vreugde over het bereikte akkoord niet op. De media spreken van een ‘compromis’, maar dat ‘compromis’ houdt alleen maar in dat de nieuwe regularisatiegolf voor de goegemeente verkocht wordt onder de noemer ‘individuele regularisaties’. De realiteit is echter dat de operatie tienduizenden illegalen een algemeen pardon oplevert en de bijhorende permanente verblijfsvergunning.
Het akkoord betekent de redding van Herman Van Rompuy en zijn regering, maar is vooral een godsgeschenk voor de Franstalige partijen die rekenen op duizenden extra stemmen. Of hoe die arme asielzoekers zonder veel scrupules worden ingezet als electoraal kanonnenvlees om de Vlamingen in Brussel nog verder te marginaliseren en de numerieke meerderheid van de Vlamingen in dit land te ondermijnen. Met menslievendheid heeft dat allemaal weinig te maken, veel, zoniet alles met platte electorale berekening.
In het najaar liggen enkele verwante en al even heikele dossiers op tafel, zoals de al vaak aangekondigde verstrenging van de snel-Belgwet, de aanpak van schijnhuwelijken, de fraude met studentenvisa en – ‘last but not least’ – de uitwassen van de gezinshereniging. Dat van dat alles niks in huis komt, daar hoeven we geen tekeningetje bij te maken nu Joëlle Milquet en Melchior Wathelet hun buit hebben binnengehaald.

Het grote taboe


Herman Van Rompuy probeert de pil te verzachten en beweert bij hoog en bij laag dat het om “een eenmalige operatie” gaat, maar dat zei Guy Verhofstadt in 2000 ook toen de eerste collectieve regularisatie werd afgekondigd. Van Rompuy ontkent stellig dat er sprake zou zijn van een “aanzuigeffect”, maar in onze buurlanden zijn ze niet onder de indruk van die sussende taal. Met een Belgische verblijfsvergunning mogen de geregulariseerde vreemdelingen zich immers in heel Europa vestigen.
Het lijdt geen twijfel dat de Waalse burgemeesters van PS- en cdH-signatuur straks met milde hand de nodige verklaringen zullen ondertekenen dat duizenden aanvragers een ‘duurzame lokale verankering’ hebben in België. In de hoop en verwachting dat ze daar nadien in het stemhokje voor beloond zullen worden.
Intussen blijft het een angstvallig bewaard geheim om hoeveel mensen het gaat en wat de hele operatie gaat kosten. Minister Steven Van Ackere (CD&V) heeft de tsjevenstreken al aardig onder de knie en verklaarde op televisie “dat het niet om de getallen ging, maar om de principes”. Ook Melchior Wathelet weigert koppig cijfers te noemen.
Aangenomen mag worden dat het zal schommelen tussen de 50.000 en 100.000 regularisaties. En daar houdt het niet bij op. Ga er maar van uit dat een flink aandeel van de gelukkigen de Belgische nationaliteit zal aanvragen, waarna ze ook hun ouders, grootouders en kinderen kunnen laten overkomen in het kader van de erg lakse wet op de gezinshereniging. De kostprijs voor OCMW’s en sociale zekerheid loopt ongetwijfeld in de miljoenen en miljoenen euro’s. Maar dat vertellen de christendemocraten, socialisten en liberalen die verantwoordelijk zijn voor de tsunami van armlastige gelukzoekers uit alle windstreken er niet bij.

Streng maar rechtvaardig


De traditionele partijen en de media hebben er alles aan gedaan om het vreemdelingenthema in de aanloop naar de verkiezingen van 7 juni onder de mat te vegen, maar plots staat het – als een duivel uit een doosje – weer prominent bovenaan in het nieuws. In Antwerpen is er de stevige rel over het hoofddoekenverbod op stadscholen (waarover een andere keer meer). En er is de discussie over de nieuwe massale regularisatie van illegalen.
Ons standpunt wijkt – zoals u weet – af van wat de linkse kerk, zelfverklaarde ‘weldenkenden’ en de traditionele partijen ons voorhouden. Wij weigeren mee te huilen in het koor van de politiekcorrecte wolven. Ja, wij weten ook wel dat het bij die illegalen soms om schrijnende dossiers gaat die een menswaardige oplossing vragen, maar wie het land illegaal binnenkomt of onderduikt na een uitwijzingsbevel heeft daar wel zelf voor gekozen. Voor de echt schrijnende dossiers bestaat trouwens al de procedure van ‘individuele regularisatie’, een procedure die volgens ons veel te soepel wordt toegepast. Er toch nog even aan herinneren dat onder het ‘strenge’ (?) bewind van Patrick Dewael en Annemie Turtelboom er jaarlijks zo’n 10.000 gevallen ‘individueel’ werden geregulariseerd…
En ja, wij erkennen ook dat de overheid niet altijd vrijuit gaat in een aantal dossiers die al jaren aanslepen. Maar, dat moet ook maar eens gezegd, dat geldt evenzeer voor de linkse lobbyclubjes en advocaten die illegalen vaak valse hoop geven. Zij vechten bewust een eindeloze procedureslag uit om de zaak te rekken en zo toch nog een verblijfsvergunning af te dwingen voor hun cliënten. De nieuwe regularisatiegolf ondermijnt de asielwet en het maatschappelijke draagvlak voor de opvang van échte vluchtelingen voor wie de wet bedoeld is. Bovendien moet gezegd dat welke criteria men ook hanteert, er altijd mensen zullen zijn die uit de boot vallen. Men kan dat betreuren, maar nogmaals: dit land kan niet het OCMW van de hele wereld zijn.
We sluiten ons dan ook aan bij die zeldzame commentatoren die de moed hadden om te zeggen of schrijven dat het politieke akkoord over de regularisaties betekent dat illegaliteit en wetsovertredingen beloond worden. De enige die daar beter van wordt zijn de mensensmokkelaars. Wij pleiten, net als het gros van de Vlamingen, voor een menselijk beleid. Een beleid dat streng maar rechtvaardig is. De aangekondigde massale regularisatie is helaas geen van beide.


Bruno Valkeniers
1

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...