Oude wijn in nieuwe zakken?!

Gisterenavond hield fractievoorzitter Paul Meeus een tussenkomst tijdens de gemeenteraad naar aanleiding van het onbestuurbaar verklaren van onze stad en de politieke gevolgen daarvan. U leest hieronder de integrale tekst.

Vandaag wordt een van de wellicht donkerste bladzijden uit de
Turnhoutse politieke geschiedenis omgedraaid. Het was immers nooit gezien dat
niet de verschillen in politieke inzichten, maar wel afrekeningen en ambities
binnen een meerderheidspartij leidden tot de effectieve onbestuurbaarheid van
onze stad.
  We hadden al wel eens meegemaakt
dat een persoonlijke tweestrijd in twee meerderheidspartijen had geleid tot de
oprichting van een nieuwe partij, maar de paleisrevolutie van de jongste
maanden bij de winnaar van de verkiezingen van goed een jaar geleden was ‘du
jamais vu’. 

Een pijnlijke zaak, in alle opzichten, want de enige die er bij
dit soort toestanden niet beter van wordt, is de politiek zelf. En het logische
gevolg is dan ook dat de kloof met de burger alleen maar groter wordt. Vraag
het de man in de straat maar: zijn afkeer van de politiek is groter dan ooit. Van
een partij die uit het niets elf zetels haalde en door de kiezer werd geroepen
om te besturen, had men dan ook iets anders mogen verwachten dan het weinig
verheffende schouwspel dat we hier de voorbije maanden te zien hebben gekregen. 

Wij hebben in augustus en september herhaaldelijk gewezen op
de verpletterende verantwoordelijkheid van schepenen en bestuursleden van de
N-VA. Nadien, in de wandelgangen, kreeg ik toen vanuit zowat alle partijen schouderklopjes
en gelijk voor mijn gedurfde politieke analyse die de vinger op de wonde had
gelegd. De voorbije weken is gebleken dat de verantwoordelijkheid van dit
politieke debacle inderdaad daar te zoeken is. Om het in de taal van de
N-VA-voorzitter te zeggen: “Quod erat demonstrandum”. Het was een strijd in een
neerwaartse spiraal tussen personen geworden waarin onze stad werd meegezogen,
of we dat nu wilden of niet. Ik hoop dat deze dorpspolitici – want zij
vergelijken zich immers zelf met politici in een boerendorp -, die uiteindelijk
alleen zichzelf in de voeten hebben geschoten en nu met lege handen
achterblijven, ooit zullen beseffen hoe groot hun verantwoordelijkheid of meer
nog: hun onverantwoordelijkheid was in dit verhaal. 

Het stond dan ook al in de sterren geschreven dat
onmiddellijk na de gemeenteraad van 2 september de politieke strategen van de
andere meerderheidspartijen en de twee oppositiepartijen TIM en Groen uit waren
op een ‘changement de decor’. Begrijpelijk, dat wel, maar met een vreemde
bijsmaak. Want wat net voor en net na 14 oktober vorig jaar uit elkaar gegaan
was met slaande deuren, viel enkele weken geleden weer in elkaars armen om de
oude meerderheid waarop alle Turnhoutenaren vorig jaar meer dan uitgekeken
waren opnieuw in de steigers te zetten. Alle hoofdrolspelers van toen zijn er
immers vandaag ook weer bij. Het geeft een bizar ‘déjà-vu’-gevoel. 

Het is dan ook ver gekomen dat de Turnhoutenaar dàt uiteindelijk
dan nog liever terug wil in tijden van nood. We draaien de klok dus terug naar
net voor de verkiezingen van vorig jaar door oude wijn in nieuwe zakken te
laten aanrukken. 

Om het gevecht met die perceptie aan te gaan, is het is
daarom duidelijk dat het ook voor de nieuwe meerderheid méér moet zijn dan
postjes pakken en de koek opnieuw verdelen. Het Vlaams Belang hoopt dan ook dat
het grauwe schabouwelijke spel ter zake zoals we dat zagen na de herschikking
van de meerderheid in 2011 – toen Groen ook al eens kwam depanneren – zich niet
zal herhalen. 

Met lede ogen zien wij bovendien aan dat de Turnhoutenaar die
vorig jaar een duidelijke rechts signaal heeft gegeven, het noodgedwongen
opnieuw moet stellen met een overwegend linkse meerderheid, wat met grote
graagte bevestigd wordt door onze goede vriend Marc De Backer op Facebook met
deze woorden: “Het is wel het college met de grootste progressieve potentie
sedert 1830 voor Turnhout.” Dat zegt toch genoeg.
We moeten ons immers realiseren dat
Turnhout in principe deze meerderheid niet langer gewild heeft. Maar,
toegegeven, het is niet jullie schuld dat jullie noodgedwongen terug op elkaar
aangewezen zijn. 

Het is juist dat er in de nieuwe ploeg meer ervaring en
inhoudelijke kracht potentieel aanwezig zijn. Dat is alvast een voordeel en we
hopen werkelijk dat zich dat zal verzilveren in goed bestuur voor alle
Turnhoutse burgers, ook voor de meer dan 2700 gemarginaliseerde kiezers van het
Vlaams Belang. 

Aan de twee oppositiepartijen die tot voor kort met ons op
deze banken zaten en nu tot de meerderheid toetreden, durf ik vragen om hun
oppositietijd en zeker wat ze in die periode allemaal gezegd hebben, niet te
vergeten. We hebben geregeld overleg met elkaar gepleegd, in de beste
verstandhouding, maar zonder onze verschillen op te geven en met de nodige
afstand te bewaren. In die zin hopen wij dat zij de oude meerderheidspartijen
kunnen overtuigen dat overleg met de oppositie ook nuttig en nodig kan zijn, zoals
zij dat zelf ook altijd hebben bepleit. 

Maar toch houden wij ons hart vast bij de kennelijk hervonden
eenheid bij de nieuwe bestuursploeg. Als men één gezamenlijke tegenstrever
heeft die moet bekampt worden, is de solidariteit altijd groot. Nu die in het
hoekje zit te pruilen, moeten woorden omgezet worden in daden en moeten oude bruggen
hersteld worden, moeten mensen die met slaande deuren uit elkaar gingen opnieuw
samenwerken en moeten de ego’s getemperd worden. Tot voor enkele weken leek dat
allemaal nog erg moeilijk. Het valt dus te hopen dat de vier partijen die in
oktober 2012 blij waren dat ze van elkaar vanaf waren, in het belang van onze
stad samen een beleid zullen voeren die naam waardig. Want vergeten we niet dat
de grote problemen en financiële hete hangijzers waarmee wij vandaag
geconfronteerd worden, niet werden gegenereerd tijdens de voorbije negen
maanden, maar wel in de jaren waarin jullie verantwoordelijkheid droegen. Het
komt er dus op aan de problemen die onder jullie beleid in het verleden
ontstonden nù op te lossen en in goede banen te leiden, zonder de zwarte piet
naar elkaar door te spelen. Het komt er dus op aan een zelf-corrigerend beleid
te voeren, niet meer, maar ook niet minder. 

Het Vlaams Belang blijft in onze stad de luis in de pels van
elke meerderheid en de stem van een groep kiezers die zelden gehoord wordt.
Vanuit die optiek zullen wij oppositie blijven voeren, duidelijk en kritisch,
maar vooral constructief. Wat goed is, zullen we – net als altijd al – blijven
honoreren en steunen. Dat deden we in het verleden al meermaals in grote,
belangrijke dossiers en dat zal morgen niet anders zijn. Zij – mijnheer
Versmissen – die over ons zeggen dat wij
eerder werken
vanuit de hoedanigheid dat we tegen alles zijn waar de meerderheid voor is,
kennen ons niet en nemen bewust een loopje met de waarheid. 

Wees er dus van overtuigd dat wij het beleid van uw
oude/nieuwe meerderheid op de voet zullen volgen. We doen dat omdat het moet en
omdat zonder kritische oppositie de politiek een saaie, duistere boel wordt. En
dat is toch precies waar de burger net van af wil?!

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...