Oud versus nieuw nationalisme

Bart De Wever zal het zich nog beklagen dat hij de beruchte nota-Di Rupo in de prullenmand heeft geworpen, waar hij ook thuishoort. De voorbije jaren werd het boegbeeld van de N-VA bejubeld en op handen gedragen door de media, al was het maar omdat hij het Vlaams Belang een kopje kleiner wou/zou maken. Maar dat de N-VA zó groot zou worden, neen, dat was niet de bedoeling. We hebben het hier al eerder voorspeld: van zodra de N-VA een bedreiging wordt voor het voortbestaan van België, is het uit met de liefde. Het afschieten van de perverse plannen van Di Rupo vormt het keerpunt, zoveel is duidelijk. De Wever deed met die nota gewoon wat hij moést doen, maar wordt daarvoor hier en daar al uitgespuwd als “een gevaar”, “een oorlogsleider”, iemand die in de leer ging bij Jean-Marie Le Pen, een doorslagje van de Amerikaanse Tea Party. Maar hoe meer perscommentatoren, politicologen en politici met heimwee naar het oude unitaire België op hem inhakken, hoe populairder de man wordt.

Ook CD&V deelt in de klappen en moet het nu ontgelden omdat ze op basis van de nota-Di Rupo niet verder willen onderhandelen. Politicoloog Dave Sinardet – de man is niet voor niets lid van een marginale belgicistische denktank – betoogt dat de partij openlijk afstand moet nemen van N-VA, “anders pleegt ze bedrog tegenover haar kiezers en tegenover de verkiezingscampagne die ze onder Marianne Thyssen heeft gevoerd.” Waar zat Sinardet op 13 juni 2010? De VLD voerde een Belgische campagne en werd bijna weggevaagd. CD&V voerde een Belgische campagne en ging K.O. tegen de vlakte. De Belgische driekleur wekt geen warme gevoelens op, maar spot of hoogstens totale onverschilligheid. Vlaanderen is fundamenteel veranderd, maar sommigen hebben het nog altijd niet begrepen. De Vlamingen zijn de oekazes van madame Milquet beu. Ze hebben hun buik vol van de chantage en de veto’s van Di Rupo en de Parti Socialiste. Ze vertikken het om in hun ruil voor hun ruimhartige solidariteit nog langer in het gezicht gespuwd te worden. Pakweg 1 op 2 Vlamingen heeft mentaal afscheid genomen van België of is bereid om de sprong te wagen en te kiezen voor Vlaamse onafhankelijkheid.

Luc Van der Kelen (Het Laatste Nieuws, 11.07.11) spot met “de droom van een Vlaamse natie”, “een volk dat staat wordt.” “Als alle ‘volkeren’ dat willen, moet de UNO een gebouw bijzetten.” Ja, en dan? Dat argument slaat nergens op. Herman Van Rompuy was dit weekend een van de eersten om Zuid-Soedan te feliciteren met zijn onafhankelijkheid. “Vlaanderen is geen volk”, sneert Van der Kelen, “Vlaanderen heeft een bevolking. Ze is veelkleurig en internationaal.” Ach, alweer zo’n grijs gedraaid links plaatje. Bij gebrek aan een Belgisch volk, een Belgische taal en een Belgisch natiegevoel, ontkent de ‘progressieve’ elite (Manu Ruys noemde dat ooit treffend ‘de identiteitsmaffia) het bestaan van een Vlaams volk.

“Het nationalisme is een concept van de 19de en de 20ste eeuw. Het is gericht op zichzelf, niet op de wereld rondom, en daarom is het een anachronisme in onze tijd.” Ook die uitsmijter van Van der Kelen is een geweldige dooddoener. Totaal ongeloofwaardig en zelfs lachwekkend uit de mond van aanhangers van het Belgische staatsnationalisme. Baarlijke onzin. Alsof Esten, Letten en Litouwers, Kroaten, Slovenen, Tsjechen en Slowaken, en zovele andere volkeren die de voorbije decennia hun vrijheid veroverden plots in zichzelf gekeerde provincialisten zijn geworden die rond hun kerktoren staan te (volk)dansen en te vendelzwaaien. De Vlaamse dichter René De Clercq schreef het zo’n 100 jaar geleden al: “Daar is een Belgische koning. Veel Belgische vertoning. Een Belgische vlag, een Belgisch lied. Maar Belgen, neen Belgen zijn er niet.” Zo is het. Als er één anachronisme is, is het wel de Belgische staat. En die is gedoemd om te verdwijnen. Het onafhankelijke Vlaanderen komt eraan. Het is alleen nog maar een kwestie van tijd.

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...