Ons gelijk

De al maanden aanslepende communautaire doodstrijd van een land dat nooit het vaderland van de Vlamingen wou zijn, zou ons haast doen vergeten dat er nog andere problemen zijn die de toekomst van Vlaanderen en van onze kinderen bedreigen: met name de falende integratie van grote groepen vreemdelingen en de opmars van de radicale islam. Maar enkele recente uitspraken drukken ons opnieuw met de neus op de feiten.

Sharia
Rowan Williams, de Anglicaanse aartsbisschop van Canterburry, zorgde onlangs voor stevige politieke deining in Groot-Brittannië. Williams verklaarde dat de (gedeeltelijke) invoering van de sharia in de toekomst ‘onvermijdelijk’ was en zelfs wenselijk ‘om de samenhang in de samenleving te bevorderen’. Britse politici haastten zich om zich te distantiëren van de uitspraken en beklemtoonden ‘dat in Engeland tot nader order de Britse wetten gelden en niet de heilige wetten van de koran’…

Klare taal, maar dat belet niet dat vandaag in Groot-Brittannië al tientallen sharia-rechtbanken vonnis vellen in erfenis-, huwelijks- en echtscheidingszaken. Met verstrekkende gevolgen. Vrouwen komen er in dat bastion van baardige imams doorgaans bekaaid van af. “Deze rechtbanken leggen het probleem van het multiculturalisme bloot”, schreef Johann Hari in ‘The Independent’. “Het is een soort van feelgooddoctrine geworden, die het verschil koestert, zonder zich daarbij af te vragen wat dat verschil precies inhoudt…”

Eigenlijk moeten we de Britse bisschop wel dankbaar zijn, want misschien hebben zijn uitlatingen wat ogen geopend. Ze maken immers duidelijk waar de multiculturele doctrine onherroepelijk toe leidt: etnische en religieuze apartheid. Johann Hari: “Als je echt gelooft dat Groot-Brittannië (België, Europa…) bestaat uit een allegaartje van ‘culturen’ die we als doel op zich moeten beschermen, promoten en respecteren, valt er maar weinig in te brengen tegen het voorstel van de aartsbisschop. Elke cultuur heeft immers recht op haar eigen rechtbanken, regels en scholen…” De Turkse premier Erdogan liet de voorzet niet liggen en trapte de bal keihard in doel.

Integratie ongewenst

Erdogan riep zijn Turkse landgenoten in Duitsland, Frankrijk, Nederland en België onlangs op zich niet te veel te integreren. Want “assimilatie is een misdaad tegen de menselijkheid”. Erdogan eiste in één adem ook de oprichting van Turkse scholen en universiteiten. Pikant detail: de massa-demonstratie in Keulen werd op reuzengrote reclamepanelen aangekondigd met een foto van Erdogan op een rode vlag met halve maan en de Turkse slogan: ‘de Führer komt’… Een pijnlijke vergelijking.

Het optreden van Erdogan is een verbluffend staaltje van politieke arrogantie en het voorspelt ook weinig goeds voor het Turkse lidmaatschap van de Europese Unie. “Het zal als grootste lidstaat een permanent veto-recht opeisen en in Brussel dicteren wat Europa moet doen”, waarschuwt Derk Jan Eppink. “Zo niet, dan is Europa ‘anti-islamitisch”.

Het Turkse voorbeeld kreeg prompt navolging. Zo liet ook Marokko weten dat het de banden met de Marokkaanse gemeenschap in het buitenland wil aanhalen. Mohammed Ameur, de minister voor Marokkanen in het buitenland, eiste – Erdogan achterna – onderwijs in de Arabische taal en de Marokkaanse cultuur. Volgens de minister moet de Marokkaanse gemeenschap in het buitenland beschouwd worden als “de zeventiende regio van het land”. Geef toe, dat laat aan duidelijkheid niets te wensen over. Vergeet de integratie, Turkije en Marokko beschouwen hun onderdanen in Europa als een (islamitische) enclave of provincie. Het nieuwe kolonialisme onder de vlag van de immigratie en de multiculturele gedachte.

Het is opmerkelijk – maar niet verbazend – dat de uitspraken van de Britse aartsbisschop, van de Turkse premier Erdogan en van de Marokkaanse minister in onze media, op enkele korte berichtjes tussen de gebroken armen en benen na, nergens weerklank vonden, laat staan tot een politiek of maatschappelijk debat hebben geleid. De reden laat zich raden: de uitspraken markeren het failliet van het multiculturele samenlevingsmodel. Het multiculturalisme is een dwaze linkse utopie, een ‘feelgooddoctrine’ die de ogen sluit voor vrouwonvriendelijke en mensonterende praktijken (van verplichte hoofddoekdracht tot gedwongen huwelijken, van genitale verminking tot eremoord), voor etnische en religieuze gettovorming en voor schier onoplosbare maatschappelijke spanningen. Het multiculturalisme is een doodlopend straatje. Het is leuk om gelijk te krijgen, maar soms zouden wij liever geen gelijk krijgen…

Alleen als we het cultuurelativisme, de multiculturele gedachte en de diversiteitscultus begraven, alleen als we zonder complexen durven strijden voor het behoud van onze Westerse normen, waarden en vrijheden kunnen we de multiculturele Apocalyps en de opmars van de radicale islam een halt toe roepen.

Islamisering

De bloedstollende beelden van 11 september staan nog altijd op ons netvlies gebrand. De schokkende wijze waarop een vreedzame manifestatie tegen de islamisering in Brussel door de politie uit elkaar werd geranseld is in ons geheugen gegrift. Terwijl het Belgische regime de Vlaamse onafhankelijkheidspartij Vlaams Belang wil liquideren onder het mom van een proces wegens vermeend racisme en ‘islamofobie’ lijkt de radicale islam zich als een kanker uit te zaaien in de schoot van onze samenleving.
De bekende Nederlandse oorlogsjournalist Arthur van Amerongen dook onder in het Brusselse milieu van moslimextremisten en publiceerde zopas zijn verontrustende bevindingen in het boek “Brussel: Eurabia”. De term Eurabia wordt in linkse en politiek-correcte hoek gemakshalve geklasseerd als een hersenspinsel van rechtse of extreem-rechtse rakkers. Maar dat is het dus niet. Van Amerongen vertelt in interviews dat hij vroeger zeer positief stond tegenover allochtonen en een vurig aanhanger was van de multiculturele ideologie. Maar “in Brussel vielen de schellen van mijn ogen”.

Van Amerongen: “De tijden zijn veranderd. Moderne moslims, als die al bestaan, houden altijd zalvende praatjes over de mogelijkheid van een Europese islam. Maar in Brussel zag ik enkel getto’s vol moslims met middeleeuwse opvattingen die op geen enkele manier in contact staan met de Belgische samenleving. Sterker nog, ze verachten die samenleving.”

De onderzoeksjournalist werd na enkele interviews gebrandmerkt als een ‘racist’, zo gaat dat nu eenmaal in ons land. “Blijkbaar is het voor anti-racismebewegingen in België een probleem om überhaupt kritiek te uiten op de (extreme) islam. Het islamdebat in dit land wordt beheerst door angst en politieke correctheid. Als je het over criminele of salafistische Marrokanen hebt, word je meteen als ‘fascist’ weggezet.” Tja, vertel ons wat.

Athur van Amerongen is bijzonder pessimistisch gestemd: “Ook in Brussel verkondigen die ‘moderne’ moslims tegen de buitenwereld dat de islam het geloof van liefde is, het geloof van vrede. Maar binnenhuis predikten diezelfden de haat en de jihad tegen hun gastland.” Tot zover de Nederlandse journalist die intussen veiliger oorden heeft opgezocht. U merkt dat wij – als enige partij – er dus niet ver af zitten met onze waarschuwende boodschap. Het is leuk om gelijk te krijgen, maar soms zouden we liever geen gelijk hebben…

Vlaamse onafhankelijkheid

Ook op een ander domein – en daar zijn we dan wel weer heel blij om – hebben we de voorbije maanden gelijk gekregen en dat is met onze strijd voor Vlaamse onafhankelijkheid. Voor één keer zullen we het wat dat betreft iets korter houden, wij hebben de voorbije jaren en maanden vaak en duidelijk genoeg op die nagel getimmerd, lees er onze site en de columns maar even op na. En dus kan ik mij vandaag tot de essentie beperken. Wij hebben de idee van Vlaamse onafhankelijkheid gezaaid, in de politiek, in de Vlaamse huiskamers en in economische kringen in Vlaanderen. Het beeld dat België klinisch dood is intussen ook in het buitenland diep doorgedrongen. Meer en meer Vlamingen beseffen dat de jaarlijkse miljardentransfers van Vlaanderen naar Wallonië geen ‘solidariteit’ zijn maar een georganiseerde diefstal waar de Walen zelf niet beter van worden en die de Vlaamse welvaart en toekomst ondermijnt. Meer en meer Vlamingen beseffen dat Belgische staatshervormingen tijdverlies zijn en Vlaanderen nooit zullen geven wat het nodig heeft en waar het recht op heeft. Meer en meer Vlamingen beseffen dat een eigen Vlaamse staat het enige alternatief is voor het Belgische moeras. Wij waren het eerst, nadien volgde de Warandegroep met het geruchtmakende manifest voor Vlaamse onafhankelijkheid en zopas volgde de ‘linkse’ Gravensteengroep. De Vlaamse onafhankelijkheidsgedachte is al lang geen vage droom meer maar een tastbare en grijpbare mogelijkheid. En dat is in grote mate onze verdienste. Wij het Vlaams Blok en later Vlaams Belang zijn de voortrekkers geweest. Die waarheid zal niemand ons kunnen afnemen.

Geen afscheid

Het is leuk om gelijk te krijgen. Maar wie zijn nek uitsteekt moet er rekening mee houden dat die vroeg of laat op het schavot kan belanden. Revolutionairen en revolutionaire ideeën worden wel vaker het mikpunt van hoon, verkettering of heksenjacht. Het is het lot van rebelse geesten die durven ingaan tegen de machthebbers en de heersende opvattingen… Dat heeft ons nooit belet om de waarheid te zeggen, om te “zeggen wat u denkt”, om te zeggen wat moest gezegd worden. En dat zullen wij ook morgen blijven doen.

Deze column is meteen mijn laatste column als voorzitter van het Vlaams Belang. Na twaalf jaar strijd geef ik trots de fakkel door aan mijn opvolger Bruno Valkeniers. Trots om wat het Vlaams Blok en het Vlaams Belang in 30 jaar tijd heeft gepresteerd. Trots omdat wij de bakens hebben uitgezet. Omdat wij politieke taboes hebben gesloopt: over criminaliteit, de manke integratie van vreemdelingen en de sluipende opmars van de islam, over Vlaamse onafhankelijkheid. Trots dus, jawel. Maar ook grote dankbaarheid. Dankbaarheid voor het enorme vertrouwen dat ik al die jaren gekregen heb, van de honderden mandatarissen, van de duizenden militanten en honderdduizenden kiezers. Dankbaarheid voor uw trouw, uw tomeloze en onbaatzuchtige inzet. Het was een eer uw voorzitter te zijn!

Mijn vertrek als voorzitter betekent – uiteraard – niet het afscheid van de partij. We hebben samen heel wat politieke veldslagen gewonnen, maar de strijd is nog niet beslecht. Het einddoel is in zicht. Het is tijd om de oogst binnen te halen. Laat ons dus, onder een nieuwe voorzitter, met hernieuwde moed, geestdrift en eendracht, verder vechten tot wij die grote droom van generaties Vlamingen hebben waargemaakt: een onafhankelijke Vlaamse staat, waar wij baas zijn in eigen land!

Frank Vanhecke
1

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...