Onbekwaam of schuldig?

Drie jaar lang heeft de Franse tak van Dexia de Belgische tak leeggezogen. De Belgische regering stond erbij en keek ernaar. Misschien bekruipt u bij het debacle van Dexia en de Gemeentelijke Holding een onbehaaglijk déjà vu-gevoel, want hetzelfde gebeurde eerder ook al met Fortis en Sabena. En ook nu wassen de verantwoordelijken hun handen in onschuld: Leterme, Jean-Luc Dehaene en alle politici in de betrokken raden van bestuur. Ze wisten het, konden of moesten het weten. Want Dehaene en Francine Swiggers (de sterke vrouw van Arco, de financiële groep van het ACW) zaten in die Franse tak waar alle waarschuwingen in de wind werden geslagen. Dehaene en co. mogen straks aan de gedupeerde belastingbetaler uitleggen hoe ze het in hun hoofd haalden bakken geld te lenen om waardeloze aandelen (van Griekenland of Dexia) te kopen. Gokken met belastinggeld en goed wetende dat de gevolgen met belastinggeld moeten dichtgedekt worden. Hoe gek kan je zijn?

“Wat zaten al die vertegenwoordigers van de overheid te doen in die raden van bestuur?”, vraagt Luc Van der Kelen (Het Laatste Nieuws, 21.10.11) zich af. Goeie vraag. Waren ze blind en doof voor de waarschuwingen? Medeplichtig of gewoon onbekwaam? Een parlementaire onderzoekscommissie zou klaarheid kunnen brengen en dus proberen hun partijgenoten de oprichting daarvan nu te saboteren. Maar het probleem zit dieper. Misschien moet de aanwezigheid van al die politici in raden van bestuur eens dringend in vraag gesteld worden. Voor de traditionele partijen is dat vandaag de dag dé uitgelezen manier om boegbeelden of mindere goden te bedanken voor bewezen diensten en te verzekeren van een onverantwoorde aanvulling van hun pensioen. Ze kunnen daar, doorgaans niet gehinderd door al te veel competentie, in één jaar meer opstrijken dan de modale, hardwerkende Vlaming in heel zijn leven bij elkaar krijgt gespaard. Socialisten en christendemocraten van ACW-signatuur staan daarbij op de eerste rij, maar ook de liberalen laten zich niet onbetuigd.

Om de poen

Tot wat de politieke graaicultuur kan leiden, zien we in Charleroi, Luik en omstreken, waar de PS de lakens uitdeelt. Of in Hasselt, waar Hilde Claes-mijn-naam-is-haas verregaand gesjoemel bij de politietop toedekte. Of bij de NMBS. De Belgische spoorwegmaatschappij ligt aan het infuus en krijgt elk jaar drie miljard euro toegestopt maar slaagt er nog altijd niet in de treinen enigszins op tijd te laten rijden. De firma werd opgesplitst in drie takken. Handig voor de traditionele partijen, want zo komen er nog meer vetbetaalde postjes vrij om te verdelen. Aan de top (450.000 euro per jaar) en in de raden van bestuur – drie in één klap. De NMBS gaat nu besparen, niet daar, maar in het aanbod.

‘Om de poen is het te doen’, lijkt het motto van toppolitici. Tijdens of na een vruchtbare politieke carrière nog even wat bijschnabbelen. En als dat fout loopt? Geen paniek. We konden het echt niet helpen. Of we vluchten en springen snel op de Europese trein. De trein die dankzij genieën als Herman Van Rompuy, Guy Verhofstadt en co. in ijltempo naar de afgrond dendert. Dexia, de Gemeentelijke Holding, de NMBS, Europa… Kapot gegaan aan vriendjespolitiek en wanbeleid, grootheidswaanzin en politieke onkunde. Wie trekt aan de noodrem, wie roept hen op het matje? Onze partij doet in het parlement al het mogelijke om ervoor te zorgen dat de schuldigen hun verantwoordelijkheid niet kunnen ontlopen. En u kan dat ook: in de stembus.

Bruno Valkeniers
1

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...