Octopusmonster verstikt Vlaanderen

‘Mieke hou u vast aan de takken van de bomen’, want Octopus komt er aan. Voor wie het niet zo goed meer kan volgen: de ‘Octopusgroep’ is het select clubje dames en heren dat deze week van start ging en zich de komende maanden moet buigen over de communautaire knelpunten die de regeringsvorming in de weg zaten. Oorspronkelijk heette dat (on)ding de ‘Raad van Wijzen’, nadien werd het ‘Conventie’, nog wat later ‘Comité van Twaalf’ en nu dus de ‘Octopusgroep’.

Als wij in onze jeugdjaren goed hebben opgelet in de biologieles, heeft een octopus 8 armen en geen twaalf. Maar dat zal wel een detail zijn. Bovendien zitten er naast de twaalf kernleden uit de traditionele partijen (CD&V en cdH, N-VA, VLD, MR en FDF, SP.A en PS, Groen en Ecolo) ook nog eens 4 zogenaamde ‘wijzen’ aan tafel: waaronder Verhofstadt en Dehaene .

Maar belangrijker dan de naam, de vorm en de deelnemers is natuurlijk wat de Octopusgroep bekokstooft. En dat ziet er niet fraai uit. Vandaar dat we de Vlamingen hebben aangeraden om zich aan de takken van de bomen vast te houden. Of aan hun ‘bretellen’…

Egmontpact-bis

Herinnert u zich het befaamde Copernicusakkoord over de hervorming van de ambtenarij nog? Dat werd door de PS gekelderd en nadien heeft er niemand nog wat van gehoord. Typisch ’Belgisch’.

Interim(?)-premier Verhofstadt heeft een persoonlijke nota over de staatshervorming klaargestoomd en overhandigd aan de koning en de partijvoorzitters. Het zou, zo wordt gezegd, de ‘allerindividueelste expressie van een allerindividueelste emotie’ zijn. Maar wellicht is het meer dan dat. Gevreesd mag worden dat het de krijtlijnen zijn voor de communautaire onderhandelingen en een communautair akkoord.

Zo zou er een splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde komen, maar Vlaanderen betaalt daarvoor een zware prijs: meer geld voor Brussel en het zogenaamde ‘uitschrijvingsrecht’. Dat zorgt er voor dat Franstalige kiezers in de zes faciliteitengemeenten rond Brussel in de hoofdstad kunnen stemmen. Het fameuze ‘uitschrijvingsrecht’ maakte deel uit van de ‘lepel suiker’ die Bart De Wever (N-VA) naar eigen zeggen klaar had liggen om de Franstaligen over de streep te trekken. Een nieuw voorrecht voor de Franstaligen dat de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde overbodig maakt en compleet neutraliseert.
En dat is nog niet alles. In de zes faciliteitengemeenten zou de Franstalige gemeenschap scholen en parascolaire activiteiten mogen subsidiëren. De omzendbrief-Peeters over het taalgebruik in de Vlaamse Rand rond Brussel wordt versoepeld. Er komt een federale kieskring. En een paritair samengestelde Senaat, met evenveel Franstalige als Nederlandstalige verkozenen. Een maatregel waardoor de door allerhande alarmbelprocedures en grendelwetten al stevig uitgeholde Vlaamse meerderheidspositie helemaal en definitief wordt verkwanseld. Samengevat: in de nota Verhofstadt worden de Franstaligen op hun wenken en wensen bediend. Ze krijgen alles, maar dan ook àlles wat ze maar vragen. Geen wonder dat Verhofstadt zo populair is in Wallonië…

Borrelnootjes

En de Vlamingen dan? Tja, die moeten dan maar genoegen nemen met wat schijnsuccessen. Geen splitsing van de sociale zekerheid bijvoorbeeld, maar ‘meer zeggenschap’ in de uitkering van de kinderbijslagen. Nog een voorbeeld. In het ‘briljante voorstel’ van Verhofstadt zouden de gewesten de bevoegdheid krijgen over de controle en de sanctionering van werklozen. En in het verkeersbeleid de bevoegdheid over snelheidsbeperkingen en controle en de behandeling van verkeersboetes. Wat een onzin. Laat ons niet lachen. Dat is vandaag toch al het geval. Wat hier wordt voorgesteld als een grote Vlaamse overwinning is gewoon de erkenning van een al bestaande toestand. In Wallonië werden en worden werklozen niet of nauwelijks gecontroleerd, in Vlaanderen worden ze op de voet gevolgd en zonder aarzelen gesanctioneerd. Hetzelfde geldt voor snelheidsbeperkingen en verkeersboetes. Geen smogsnelheidslimiet in Wallonië, wel in Vlaanderen. Geen of nauwelijks flitspalen in Wallonië, een bos flitscamera’s in Vlaanderen. Massale boetes in Vlaanderen, massaal seponeren in Wallonië. ..

‘Convergentie’

Verhofstadt heeft voor zijn ultieme Belgische reddingsplan een nieuwe en ingewikkelde term uit zijn mouw geschud: ‘convergentie’. Klinkt mooi, maar het komt er op neer dat de Vlamingen zich alweer een oor laten aannaaien en dat de Belgische staat wordt versterkt. Een Belgische cosmetica-operatie en Vlaanderen wordt met een kluitje in het riet gestuurd. Geen ‘vette vis’, maar wat kleffe ‘borrelnootjes’. In ruil voor wat meer schijnautonomie moet Vlaanderen aanvaarden dat de grenzen aan die autonomie voorgoed worden vastgelegd.

Laat u trouwens niet vangen aan de Franstalige verontwaardiging over de nota. Di Rupo en Milquet branden de nota af als ‘onevenwichtig’ of ‘een Vlaamse nota’. Komaan, wat willen ze nog meer? Het mag stilaan duidelijk zijn dat de Franstaligen tot geen enkele toegeving bereid zijn. Zelfs een Vlaamse vertegenwoordiging in de raad van bestuur van de NMBS was er teveel aan.
Verhofstadt schermt graag met loze begrippen als ‘solidariteit’ en ‘constructieve dialoog’. Maar daarvoor moet je wel met twee zijn. De Franstaligen zijn het gewoon dat de Vlamingen buigen als de Wetstraat wenkt en dat zal straks – helaas – niet anders zijn.

Kiezersbedrog

Weet u het nog? Zonder staatshervorming zou CD&V nooit in een regering stappen. Maar, ze deden het toch. Als het er écht op aan komt kiest CD&V voor het Belgische staatsraison, voor de macht en de ministerportefeuilles.

Karel De Gucht zei ooit dat CD&V onder de lat door zou moeten en N-VA plat op de buik om een regering te vormen, maar hij heeft zich vergist. De lat werd intussen zó laag gelegd, dat niemand er nog onderdoor kan. Vandaag spreekt Leterme zelfs al niet meer over ‘garanties voor een staatshervorming’. ‘We zijn al blij dat men bereid is er over te praten’. ‘Er moet een aanzet zijn tot’ of in de laatste afgezwakte versie: ‘er moet uitzicht zijn op de politieke wil om tot een staatshervorming te komen’. Hoe diep kan je door de knieên gaan?

Pijnlijk voor CD&V en vooral de N-VA die met open ogen in de val is getuimeld waarin de Volksunie zich liet vangen. Het regent al maanden pijpenstelen en in N-VA-rangen zien ze de bui hangen. Er wordt nu koortsachtig gezocht naar een uitweg om het gezicht, de eer en het politieke vel te redden. Maar hun Vlaamse maagdelijkheid zijn ze kwijt.

CD&V en N-VA hebben de Vlaamse kiezers, hun kiezers, bedrogen. Het is waar dat verkiezingsbeloftes best met een korreltje zout worden genomen, maar dit is een bedrog van hetzelfde kaliber als het VLD-bedrog inzake het vreemdelingenstemrecht. En u weet hoe dat is afgelopen. In 2009 volgt de electorale afrekening voor het verraad van 10 juni.

Maanden geleden al werd voorspeld dat àls er een communautair akkoord zou komen, het geen mooi kindje zou zijn. Maar Verhofstadt heeft een monster gebaard. Zijn pact is Egmontpact bis, of nog erger. Wat ons betreft is het duidelijk: beter geen akkoord dat een slecht akkoord. Beter geen akkoord dan dit tricolore Octopusgedrocht.

Frank Vanhecke
1

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...