Nu front tegen België!

De Vlaamse volksvertegenwoordigers keurden in de Kamercommissie Binnenlandse Zaken dan toch de splitsing van de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde goed. Een uitzonderlijke gebeurtenis, want – zoals Gerolf Annemans het stelde – voor het eerst in decennia durft Vlaanderen een vuist maken tegen de francofone arrogantie. Volgens politicologen zou de B-H-V-stemming ‘het begin van het einde van België’ kunnen zijn. Wij hopen het van harte, maar mogen echter niet te vroeg juichen: op dit ogenblik is nog geen enkele Vlaamse verzuchting gerealiseerd.

‘Grote staatshervorming’?

Opvallend is dat de Franstalige partijen nu een pleidooi houden voor het vormen van “een sociaal-economische noodregering”. Dat zal ongetwijfeld een regering worden waarbij de Vlaamse eisen een begrafenis eerste klas zullen krijgen. De lakmoesproef moet dus nog volgen: zullen CD&V en N-VA een regering steunen zonder verregaande staatshervorming, in tegenstelling tot wat zij de Vlaamse kiezers uitdrukkelijk hebben beloofd?

Wat zijn eigenlijk de overgebleven Vlaamse eisen? Ondanks de ‘deelakkoorden’ – of wat daarvoor moet doorgaan – liggen er geen bevoegdheidsoverdrachten in de domeinen werk, gezondheidsbeleid of justitie in het verschiet. En over fiscale autonomie – ook dat was een uitdrukkelijke verkiezingsbelofte van CD&V/N-VA – wordt evenmin nog met een woord gerept. Nogmaals: wie herinnert zich nog dat het ‘Vlaams Kartel’ zweerde onder geen beding in een regering te zullen stappen vooraleer de ‘grote staatshervorming’ in kannen en kruiken was? Het moet bovendien gezegd dat de zogenaamde ‘kadertekst’ van Yves Leterme – die neerkomt op een de facto uitbreiding van Brussel met de faciliteitengemeenten – blijk geeft van een angstaanjagende toegeeflijkheid.

Knechtjesmentaliteit

Wat is dat trouwens toch met die waarnemers die de afgelopen dagen stelden dat Vlaanderen “redelijk” moet zijn en slechts het “haalbare” mag vragen? Zo waarschuwde Luc Van der Kelen – nochtans een uitstekend politiek analist – deze week voor de eenzijdige goedkeuring van Brussel-Halle-Vilvoorde, omdat zoiets de Walen zou bruuskeren: “De Franstaligen zullen dan iedere vorm van samenwerking opzeggen en alles blokkeren wat ze kunnen blokkeren dat maar enigszins in het belang van Vlaanderen is.” (Het Laatste Nieuws, 6.11.2007) Dergelijke stellingen zijn typerend voor de knechtjesmentaliteit van heel wat Vlamingen.

CDH en MR/FDF eisen de benoeming van de burgemeesters van vier faciliteitengemeenten die in aanloop naar de verkiezingen manifest de taalwet hebben overtreden. Als bijkomende provocatie lieten diezelfde burgemeesters onlangs hun gemeenteraden gedeeltelijk in het Frans doorgaan. De Franstalige politici eisen onverkort de uitbreiding van Brussel en maken zonder schroom aanspraak op Vlaams territorium. De tegenpartij is dus allerminst bescheiden en redelijk. De tegenpartij bestaat uit mensen die zichzelf cultureel superieur achten en die neerkijken op het Vlaams gepeupel. En de Vlamingen zouden ‘redelijkheid’ aan de dag moeten leggen door volstrekt legitieme eisen in te slikken? Laat me niet lachen.

‘Beggars can’t be choosers’

De Vlaamse welvaartstransfers naar Wallonië – een dossier dat geen enkele Vlaamse onderhandelaar tot dusver op tafel durfde te leggen – bedragen meer dan 12 miljard euro per jaar. De Vlamingen maken niet alleen de meerderheid van de bevolking uit, maar houden dit land ook op economisch vlak overeind. ‘Beggars can’t be choosers’ luidt een Engels spreekwoord, maar de Franstaligen tonen geen greintje dankbaarheid of respect. Wel integendeel: zij spuwen en bijten in de hand die hen voedt.

Het moet stilaan voor iedereen duidelijk zijn dat er geen Belgische regering meer kán gevormd worden. Vlaanderen moet zich zelf bevoegdheden toe-eigenen, zodat het eindelijk op eigen benen kan staan. De Vlaamse partijen moeten het been stijf houden en weigeren nog langer mee te stappen in de voor Vlaanderen schadelijke Belgische compromissenpolitiek. Na het Vlaams front voor de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde moeten de Vlaamse partijen een weigeringsfront tegen de Belgische status quo – en dus tegen België zelf – vormen.

Frank vanhecke
1

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...