Nooit genoeg

Dat het surrealisme in België is uitgevonden, kan geen toeval zijn. We hadden eerder al de ‘tijdelijke onbekwaamheid’ van koning Boudewijn (die de abortuswet weigerde te ondertekenen), het ‘onweerlegbare vermoeden van taalkennis’ (om de Waalse extremist José Happart te kunnen benoemen) en het onwaarschijnlijke plan van Dehaene om Voeren aan te hechten bij Brabant om een einde te maken aan de aanslepende taaltwisten. Elio Di Rupo toverde intussen de ‘veronderstelde burgemeesters’ uit zijn hoed om uit de communautaire impasse te geraken. U weet waar het over gaat: drie burgemeesters die de taalwetten in hun gemeente wetens en willens overtreden, maar die zich niettemin beroepen op de ‘democratie’ om toch benoemd te worden door de Vlaamse overheid.

‘Lebensraum’

Het gekke ballonnetje van Di Rupo werd snel aan flarden geschoten. Damien Thiery (FDF-burgemeester van Linkebeek) kondigde op de radio al aan dat hij ook na een mogelijke benoeming en de gemeenteraadsverkiezingen van volgend jaar de taalwetten niet zal naleven. Olivier Maingain, de communautaire pyromaan van het FDF, gooide nog wat extra olie op het vuur door nog meer compensaties te eisen voor een eventuele splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde. In ruil moet Brussel uitgebreid worden. Minstens met de zes faciliteitengemeenten. De politieke ‘Anschluss’ als het ware. Zo wordt de remedie erger dan de kwaal.

Oorlogsverklaring

U herinnert het zich ongetwijfeld. In Laken en de Wetstraat klonk een zucht van opluchting toen de ‘separatisten’ van de N-VA de deur van de onderhandelingen achter zich dicht trokken. Het zou nu snel gaan en de Franstaligen zouden tot meer toegevingen bereid zijn. Niet dus. Hun enige antwoord was een onversneden oorlogsverklaring aan de Vlamingen. “We zijn compleet nutteloze discussies aan het voeren”, luidde het dan ook in een ‘schootnota’ van Caroline Gennez. Waarop Gennez er nog aan toevoegde: “Zelfs als ik bij CD&V was, zou ik niet akkoord gaan.” En dat wil wat zeggen. Mocht er, ondanks alles, toch een akkoord komen “dan zullen alle betrokkenen dit roemen als dé ultieme hervorming. De totaal murw geschreven en geprate Wetstraatpers zal het akkoord welwillend bejegenen en zijn kritische zin graag even opzijzetten”, voorspelt de linkse journalist Luc Van Doorslaer in De Standaard (08.09.11). Zo is het.

Nutteloos

Het Belgische surrealisme werkt niet meer. Met geen enkele Franstalige partij is een redelijk en aanvaardbaar compromis mogelijk. Wat voor de Vlamingen het absolute minimum is, gaat voor de Franstaligen veel te ver. En omgekeerd: de ‘compensaties’ die de Franstaligen eisen, zijn voor Vlaanderen gewoon onverteerbaar. “Iedereen weet dat dit akkoord (als het er komt) de kiemen van de volgende tegenstellingen en onvrede in zich draagt,” stelt Van Doorslaer nuchter vast. “Want een akkoord dat gedragen zou worden door zowat de hele Franstalige en slechts de helft van de Vlaamse volksvertegenwoordiging, kan geen duurzaam Belgisch akkoord zijn.” Na 450 dagen onderhandelen ligt de conclusie voor de hand: rien ne va plus. De Vlaamse partijen kunnen dus maar beter uit de onderhandelingen stappen, waarna het Vlaamse Parlement de autonomie uitroept. Niet meer onderhandelen dus, maar handelen. En daar legt het Vlaams Belang als radicale Vlaamnationale partij een hele maand lang de nadruk op. Gedaan met geven en toegeven. Gedaan met tijd- en geldverlies: op naar een onafhankelijk Vlaanderen.

Bruno Valkeniers
1

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...