NIEUWJAARSWENS: EINDE VAN BELGIE

Het eindejaarsfeestje in Laken zal dit jaar in mineur verlopen. Nog voor de hofleveranciers de foie gras en de champagne lieten aanrukken, gooide de erg vervelende affaire rond prins Laurent en het gesjoemel met geld van de Belgische zeemacht al roet in het eten. En als klap op de vuurpijl werd – zij het maar voor even – de Vlaamse onafhankelijkheid uitgeroepen. Vooral de geslaagde mediastunt van de RTBf heeft voor ongeziene deining gezorgd. Prins Filip, op reis in het buitenland, werd lijkbleek toen hij het nieuws vernam, zo vertellen getuigen. Ook in politieke kringen werd de prikkelende humor van de programmamakers niet op prijs gesteld. Guy Verhofstadt, Elio Di Rupo en Yves Leterme waren in alle staten omdat de uitzending hun eigen politieke toekomstplannen doorkruiste.

Waarom?

Hoe is het mogelijk dat zovelen, vooral beneden de taalgrens, met open ogen in de grap zijn getuind? Dat kan toch alleen maar omdat de hele idee van Vlaamse onafhankelijkheid lang niet zo utopisch of onrealistisch is als de tegenstanders beweren. Omdat de middelpuntvliedende krachten in dit land en de verschillen tussen Vlaanderen en Wallonië zo groot zijn geworden dat er bovennatuurlijke krachten nodig zijn om de boel bij elkaar te houden. En eindeloos veel Vlaams geduld. Geduld dat in de traditionele Vlaamse partijen nog wel aanwezig is, maar bij de Vlamingen en Vlaamse ondernemers steeds minder.

“Ach, waarom zouden we uit elkaar gaan”, snotterde Jo Lemaire in het rijtje van vaderlandslievende mediafiguren, “er is nog zoveel dat ons bindt. Iedereen eet toch graag frieten.” Geef toe, als ultiem argument om de kunstmatige staat België in stand te houden, weegt dat toch wat licht.

In de regimepers circuleerde al snel de theorie dat Vlamingen en Walen verstrikt zitten in wederzijdse ‘clichés’. Dat zou het échte, zoniet het enige probleem zijn. Was het maar waar! In Wallonië werkt 40% voor de overheid, in Vlaanderen 20%. In Wallonië is er een werkloosheid van bijna 20%, in Vlaanderen bedraagt die nog geen 10%. Dat zijn geen dwaze clichés, maar feiten! En de feiten liegen niet.

Mainstream

Laten we eerlijk zijn. Dit land heeft geen enkele meerwaarde meer voor Vlaanderen. België staat onze economische ontplooiing en een efficiënt beleid in de weg en is dus een bedreiging geworden voor onze welvaart. Dat besef is vandaag doorgedrongen in brede lagen van de bevolking. “Ik heb enkel geregistreerd”, zegt programmamaker Philippe Dutilleul in een interview. “Tijdens mijn voorbereidend opzoekingswerk was ik zélf verbaasd hoe diep die idee – van Vlaamse onafhankelijkheid – in de Vlaamse samenleving is doorgedrongen. Ook in de politiek. Ook bij de economische elites. Overal…”

De onafhankelijkheidsgedachte is niet meer het exclusieve domein van de romantische of de zogezegd ‘extremistische’ vleugel van de traditionele Vlaamse Beweging. De zogeheten ‘fundi’s’ hebben het gezelschap gekregen van de ‘realo’s’. Van bedrijfsleiders en ondernemers die op basis van nuchter rekenwerk en analyse tot de slotsom zijn gekomen dat het instandhouden van België veel meer kost dan de boedelscheiding. Getuige het fameuze Warandemanifest. Dat verklaart ook de woede en de collectieve paniek in politieke kringen en in het paleis.

In een recente peiling heeft al 40% van de bedrijfsleiders zich uitgesproken voor een onafhankelijk Vlaanderen. “Steeds meer ondernemers geraken ervan overtuigd dat België hen niet het kader kan aanreiken dat ze nodig hebben om goed te kunnen werken”, verklaarde Willem Van den Berghe twee maanden voor de geruchtmakende RTBf-uitzending in De Tijd. “Enkel Vlaamse onafhankelijkheid kan écht iets veranderen. En de tijd dringt.”

VRT met billen bloot

Men kan over de RTBf-uitzending veel zeggen – en hier en daar was het inderdaad ronduit een karikatuur – maar ze heeft tenminste de verdienste gehad om “de onafhankelijkheidskwestie van onder de Belgische voetmat te halen” (Marc Platel in ’t Pallieterke). Met de uitzending werd de VRT door haar Franstalige collega’s in snelheid genomen. Bij de Vlaamse openbare omroep werd de onafhankelijkheidsgedachte pas ontdekt en ernstig genomen ná de bewuste uitzending van de RTBf. Het geeft te denken over de manier waarop VRT-journalisten hun informatieopdracht invullen…

“Er werden al giftigere dingen vertoond en geschreven over de Vlaamse onafhankelijkheidsidee. Ook in Vlaanderen”, merkt Peter De Roover op in ’t Pallieterke. “De uitzending bracht het onafhankelijkheidsthema in het midden van het debat en lokte wereldwijd belangstelling uit. (…) De kijker kreeg dan toch even inzicht in de beweegredenen van Vlaamse separatisten. De VRT heeft ons die kans nooit geboden.”

“Bij de VRT zou dit niet kunnen”, klonk het op het kabinet van mediaminister Geert Bourgeois. Inderdaad. De bedenkers van het snode televisieplan waren bij de VRT gaan aankloppen om mee te werken en de uitzending gelijktijdig op beide netten de ether in te sturen. Maar ze botsten meteen op een onverbiddelijk ‘njet’ van de VRT-baas, toen nog Tony Mary. Met edele deontologische principes had dat weinig te maken, maar alles met het feit dat Mary een overtuigd belgicist is en de VRT tot nader order een trouwe steunpilaar van het ene, ondeelbare België. Zo slaagde men er in 2001 in een baanbrekend onafhankelijkheidscongres van het Vlaams Blok gewoon dood te zwijgen. Een staaltje van ‘onafhankelijke’ berichtgeving dat op 26 november 2006 nog eens werd overgedaan bij de VRT door het straal negeren van de onafhankelijkheidsmeeting van de Vlaamse Volksbeweging. Ondanks meer dan 2000 deelnemers was die manifestatie niet ‘relevant’ genoeg voor de openbare omroep. De door Flahaut bestelde maar uiteindelijk afgelaste paaldansact van Tania Dexters werd die avond wel breed uitgesmeerd in het televisiejournaal. Dat maar even om de verontwaardiging en de krokodillentranen over de ‘aangetaste geloofwaardigheid’ van de openbare omroep in het juiste daglicht te plaatsen…

Linkse Belgitude

Het is opvallend hoe vooral de linkerzijde in pers en politiek zonder dralen in de bres sprong voor het bedreigde België en verbolgen reageerde op de ‘grap’. Dat links weinig gevoel voor humor heeft, weten we al langer dan vandaag, maar er zit meer achter. Links stelt puur cijfermatig niet zoveel meer voor in Vlaanderen, maar weet zich door het bestaan van België en de positie van de PS verzekerd van een politieke macht die absoluut niet in verhouding staat tot haar gewicht in de stembus. Een rechts-conservatief ‘Beieren aan de Noordzee’ is de ultieme nachtmerrie van de linkerzijde. En dus klampen ze zich krampachtig vast aan een totaal achterhaalde staat, in het besef dat ze in een zelfstandig Vlaanderen veroordeeld worden tot de marginaliteit.

Dat leidt tot de bizarre situatie dat “alles wat zich ‘progressief’ noemt in Vlaanderen, het neo-unitaire establishment ondersteunt en ‘noodzakelijk’ vindt” (Johan Sanctorum in Meervoud). “De Belgitude als dam tegen ‘extreem-rechts’”…

“Het wordt stilletjes aan tijd dat ‘progressief’ links Vlaanderen vanonder Magritte’s bolhoed komt, afstand doet van het unitaire establishment, en mee gaat brainstormen over de grondwet van een Vlaamse republiek”, waarschuwt Sanctorum nog. Anders zouden ze de trein wel eens kunnen missen en “vreemd opkijken, als ze zich overslapen en wakker worden in een Vlaamse republiek die er alleen onder druk van een conservatief ideeëngoed is gekomen”.
Benieuwd of links die boodschap begrepen heeft.

Grenzen aan ‘solidariteit’

De RTBf-uitzending zet intussen de discussie over de staatshervorming en de waanzinnige miljardentransfers van Vlaanderen naar Wallonië weer op scherp. En wat schrijft een bekende hoofdredacteur? “De enige oplossing van de samenlevingsproblemen in België is massaal investeren in Wallonië. (…) Als in een land een regio het moeilijk heeft, zou de automatische reactie van steun en ontwikkeling van die regio moeten zijn. Maar wat we in Vlaanderen horen, is precies het omgekeerde…”

Komaan, even ernstig blijven! Op welke planeet heeft die man de voorbije jaren vertoefd? De transfers belopen vandaag zo’n 12 miljard euro per jaar. In oude Belgische franken is dat de duizelingwekkende som van 500 miljard. Elk jaar! Dat is goed voor 6,6 procent van het Vlaamse BBP en meer dan het dubbele dat West-Duitsland na de hereniging in het armere Oost-Duitsland heeft gepompt.

“De enige oplossing is het massaal investeren in Wallonië”… Maar wat zijn die transfers anders dan een massale investering? En het ergst van al is – dat hebben Waalse professoren onlangs ook onverbloemd toegegeven – dat die transfers niks hebben opgelost. Integendeel. “Ze wiegen de Walen in slaap”, om het met woorden van de professoren te zeggen. En dan hebben we het nog niet eens over de massale Europese steun. Geld dat ook al spoorloos verdwenen lijkt in de vele bodemloze Waalse putten.

Wat de Walen nodig hebben is dus niet nog meer van hetzelfde, maar een totale politieke ommekeer. Niet meer Vlaams geld, maar andere Waalse leiders. En daar kunnen alleen zijzelf voor zorgen.

In ieders belang

Het laat zich vermoeden dat de schrik bij de Walen voor de Vlaamse eenzijdige afscheuring er na de RTBf-uitzending nog dieper inzit dan voordien al het geval was. Het beeld van tramreizigers die op de grens van Tervuren moeten uitstappen en van agenten die in kogelvrije vesten patrouilleren op de taalgrens is natuurlijk pure fictie en stemmingmakerij. Zo revolutionair en spectaculair zal het echt niet zijn. Op een dag zal iedereen gewoon vaststellen dat de Belgische constructie zichzelf hopeloos heeft vast gereden en dat we er niet meer uit geraken. De boedelscheiding is dan onvermijdelijk. En die kan en zal echt wel zonder bloedvergieten en in onderlinge toestemming gebeuren, dat hebben Tsjechië en Slowakije in het recente verleden bewezen.

De kunstmatige Belgische staat toont dag in dag uit zijn onwerkbaarheid aan en heeft na 175 jaar aanmodderen zijn houdbaarheidsdatum al lang overschreden. Buitenlandse zenders, politici en ambassades hebben koel en nuchter akte genomen van de Vlaamse onafhankelijkheidsverklaring zoals die door de RTBf de ether werd ingestuurd. Voorlopig fictie, maar morgen kan het realiteit zijn. En ook dan zal de internationale gemeenschap daar gewoon akte van nemen.

De Vlaamse onafhankelijkheidsgedachte is heus géén anti-Waals verhaal. Géén verhaal van rancune, haat of Vlaams egoïsme, maar van gezond verstand. De slotsom van de vaststelling dat niets ons nog bindt, dat we het nergens meer over eens zijn en dat we beter elk onze eigen weg kunnen gaan.

En toch. De RTBf-uitzending heeft in Wallonië haast tot meer paniek geleid dan de door Orson Welles verzonnen invasie van marsmannetjes. De Walen hebben zich comfortabel genesteld in de afhankelijkheid en hebben geleerd het handje op te houden. Ze zijn politiek absoluut niet klaar voor het einde van België, maar eigenlijk is hun paniek nergens voor nodig. Vlaamse onafhankelijkheid veroordeelt Wallonië niet tot de bedelstaf. Wallonië kan echt wel op eigen benen staan, als ze dat maar willen. Maar dan moeten de Walen wel het statuut van laatste Sovjetrepubliek afschudden en de corrupte maffiabonzen van de Parti Socialiste wandelen sturen.

Onafhankelijkheid is ook voor Wallonië de enige kans om te breken met het Belgische verleden en resoluut te kiezen voor de toekomst. De enige kans om uit de hangmat van transfers en sociale zekerheid te kruipen en de handen uit de mouwen te steken. De arme Slowaken hebben zichzelf uit het moeras getrokken en bewezen dat ze geen rijke Tsjechische suikertante nodig hebben. Waarom zouden de Walen dat niet kunnen?

Frank Vanhecke
1

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...