Nieuwjaarstoespraak Reccino Van Lommel

Sta mij toe te beginnen met een boutade. Een boutade die dateert van de voorbije verkiezingscampagne waarbij nog veel straffe beloften gedaan werden door politici, zo ook in de vele schooldebatten waar ik de kleuren van onze partij verdedigde. In een van die debatten zei gewezen staatssecretaris Servais Verherstraeten tegen de eerste kiezers, de 18 jarigen: “Ik garandeer jullie allemaal, dat jullie over 3 jaar na het afstuderen aan het hoger onderwijs een job zullen hebben. Vandaag gaat het slecht, maar als jullie CD&V stemmen gaan er zelfs te weinig mensen zijn om de jobs ingevuld te krijgen.” De peiling van de leerlingen na het debat was dan ook verbluffend: CD&V ging aan de haal met 30% van de stemmen. Dat schetst meteen het beeld van de politiek in Vlaanderen en laat het nu net dat zijn waardoor kiezers massaal de buik vol hebben van hoe in dit land aan politiek wordt gedaan. Wie kan jongeren dan ongelijk geven wanneer zij weinig of geen interesse tonen voor dit politieke circus?

Of de toekomst van onze jongeren er rooskleurig uitziet, is nog maar de vraag. Onlangs lazen we nog in de krant dat de nieuwe regeringen een modaal gezin zo’n 2600 euro zullen kosten. Dat betekent dus opnieuw roofbouw op de portemonnee van de werkende Vlaming die al zo goed als de hoogste belastingen betaalt van de hele wereld. Zo wordt studeren aan het hoger onderwijs met 270 euro per jaar duurder. Investeren in de toekomst is investeren in de jeugd en dat betekent dat onderwijs zeer toegankelijk moet zijn. Wie met deze maatregel getroffen dreigt te worden, zijn de hardwerkende middenklasse mensen die net buiten de sociale correcties zoals de studietoelage vallen. Zeker wie meerdere studenten heeft binnen hetzelfde gezin zal dus nog meer tandenknarsen in de toekomst.

Wie als jongere afgestudeerd is en uiteindelijk een woning wil kopen, zal vervolgens opnieuw gestraft worden door de inperking van de fiscale woonbonus die in 2005 werd ingevoerd. De woonbonus moest mensen stimuleren om beter de weg te vinden naar koopwoningen. Herinner u nog: de hoge woningprijzen, waardoor gezinnen hogere bedragen moeten lenen en gedurende 30 of in sommige gevallen zelfs 40 jaar hun woning moeten afbetalen. Het beetje dat daarvan van de belastingbrief kon afgetrokken worden, wordt de Vlaming dus nu ook afgepakt. Het is één van de vergiftigde geschenken van de 6de staatshervorming, waarbij wel de bevoegdheden maar niet het geld werden overgedragen naar de gewesten. Onze voorspelling is dus opnieuw uitgekomen.

Maar alsof dat niet genoeg is worden gezinnen met kinderen nog meer getroffen doordat kinderopvang duurder zal worden en de kinderbijslag aan grote gezinnen zal worden verminderd. Als kracht van verandering kan dat wel tellen. De NVA beloofde in de vorige legislatuur nog een kindpremie in te voeren, herinner u, een belofte die diezelfde N-VA niet is nagekomen. Vandaag stellen wij allemaal vast dat men minder in de plaats van meer zal krijgen.

Herinner u ook nog dat alle partijen tijdens de verkiezingen een berekening hebben gemaakt van hun programma dat werd voorgelegd aan de kiezer. Ik stel vandaag vast dat deze definitief naar de prullenbak werden verwezen. Men beloofde een lastenverlaging, maar in de praktijk wordt de Vlaming opnieuw opgezadeld met een belastingsverhoging. Je zou denken dat in tijden van budgettaire krapte de overheid meer zal toezien op besparingen in plaats van nieuwe verkapte vormen van belasting uit te vinden of nieuwe schulden aan te gaan. De graaicultuur van de politieke kaste is na het verdwijnen van de socialisten uit de regering nog steeds manifest aanwezig in de wetstraat. Waarom werden bijvoorbeeld de provincies niet volledig afgeschaft in de plaats van ze gedeeltelijk te ontmantelen volgens een soort Belgisch compromis? Waarom voert N-VA de zesde staatsmisvorming loyaal uit die ze zelf bestreden hebben? Dat deze regering een ultra-liberaal en dus asociaal beleid voert is duidelijk. Maar dat deze nieuwe belastingen (ook al noemt men het anders) een directe aanslag zijn op de koopkracht van onze Vlamingen hebben zij blijkbaar nog niet goed begrepen. De hardwerkende middenklasse zal het gelag betalen, terwijl sociale misbruiken ongestraft kunnen blijven doorgaan. Dat terwijl vele gepensioneerden met een laag pensioen elke maand de eindjes aan elkaar moeten knopen. Dat terwijl jongeren steeds moeilijker de weg naar de arbeidsmarkt vinden en dat terwijl de werkloosheid in 2013 in Vlaanderen nog met 10,3% toenam.

Een vooraanstaand concultancybedrijf berekende onlangs nog dat de Vlaming tot augustus voor de staat werkt en daarna pas voor eigen rekening. De vraag is dan of jongeren hier wel hun toekomst willen uitbouwen, want wat ben je ermee als je bijna alles wat je verdient aan de staat moet geven? Tijdens een verkiezingsdebat in Mechelen tegen oa. Kristof Calvo, Bart Somers en Kris Peeters, haalde net Kris Peeters uit naar mij dat ik van een andere planeet zou komen omdat ik zei dat de loonlasten met 25% moeten dalen. Maar vrienden, Het verschil is dat zij denken in een Belgische constructie, terwijl wij dat niet doen. Stel je eens voor wat je zou kunnen doen tijdens een legislatuur van 5 jaar waarop je telkens 16 miljard euro extra ter beschikking zou hebben? Dat levert in een klap 80 miljard euro op waarmee we wel belastingen kunnen doen dalen (en mensen dus meer in hun portemonnee overhouden), dat er nieuwe scholen en crèches gebouwd kunnen worden, dat kinderopvang betaalbaar wordt, dat de woonbonus kan blijven bestaan én dat de pensioenen niet tot de laagste van Europa moeten behoren.

Vanuit mijn ervaringen in de bouwsector zie hoe de werkgelegenheid onder druk staat door het toenemende aandeel buitenlandse arbeidskrachten. Een maand geleden nog bevestigde een artikel van Gazet van Antwerpen dat in 2014 maar liefst 20% meer buitenlandse arbeidskrachten aan het werk waren in vergelijking met vorig jaar. Het zou vooral gaan om goedkope Roemenen en Portugezen.

Terwijl de economie en de werkgelegenheid in Vlaanderen in brand staan, zet deze tendens zich onverminderd verder. Maar goede vrienden, kan je ondernemers ongelijk geven vandaag de dag wanneer zij de stap durven –of eerder moeten- zetten om hiervan ‘gebruik te maken’? Moet dat jonge mensen stimuleren om de ondernemers van morgen te zijn? Onze lasten op arbeid behoren immers nog steeds tot de hoogste van de wereld, waardoor we bijgevolg niet kunnen meedingen met andere Europese landen. Als bedrijf word je dan voor een keuze geplaatst: ofwel neem je goedkope arbeidskrachten in dienst, ofwel ga je met je hebben en houden naar een land waar arbeid goedkoper is, ofwel doe je de boeken dicht. In het eerste geval gaat dit ten koste van Vlaamse werknemers die in de werkloosheid terecht komen. Het is een pijnlijke en versmachtende waarheid die de economische situatie in Vlaanderen schetst. En dat doet me pijn om elke dag opnieuw vast te stellen.

Een overheid investeert in crisistijden om de economie aan te zwengelen en de werkloosheid terug te dringen. Denken we aan de bouw van de grootste sluis ter wereld (de Deurganckdoksluis hier in Antwerpen) of de nieuwe autostrade A11 in West-Vlaanderen die honderden miljoenen euro aan belastinggeld opsouperen. Ik nodig iedereen uit om te gaan kijken op die werven. Je zal het aantal rondlopende Vlamingen er kunnen tellen op een hand. Je kan zeggen: goed dat de overheid investeert in werkgelegenheid, maar ook deze overheidsinvesteringen worden in de praktijk steeds meer voltooid door deze goedkope arbeidskrachten. Op grotere infrastructuurwerken kan dit oplopen tot maar liefst 400 personen tegelijk. Dat betekent dus dat de overheid in Vlaanderen vier maal verliest: goedkope arbeidskrachten uit andere landen voeren het werk uit, er wordt geen belastingen betaald bij ons, de verworven gelden gaan naar andere Europese landen waar het opnieuw in de economie terecht komt (en dus niet in de onze) en de werkloosheid daalt helemaal niet. Kortom, het Vlaams geld blijft niet in Vlaamse handen. Wanneer de Confederatie Bouw aan de alarmbel trekt en zegt dat het niet 5 voor 12, maar 5 na 12 is, kunnen wij niet anders dan hen gelijk geven. Je kan dit echter geen arbeidsmigratie meer noemen. Maar vrienden, er zit veel meer achter: Vandaag worden veel arbeiders in dienst genomen door koppelbazen die aan woekermarges arbeid in ons land ter beschikking stellen. Door het omzeilen van de detacheringsreglementeringen en het amper hoeven betalen van belastingen en sociale lasten bij ons, ontspringen zij telkenmale de dans. In vele gevallen houden de arbeiders slechts enkele euro over voor hun prestaties en krijgen ze kost en inwoon aangeboden in erbarmelijke omstandigheden. De EU en onze overheden werken daardoor mee aan een georganiseerd netwerk van koppelbazen die op de kap van de Vlaming en hopeloze buitenlandse arbeiders geld verwerven. Goede vrienden, dit is niet het Vlaanderen waarin ik en hopelijk ook u wil leven. Zolang er geen regering is die met de vuist op tafel durft slaan en de EU-fetisjisten onverminderd hun waanzinnig beleid blijven doorvoeren, zal de Vlaming in de kou blijven staan. De beloofde lastenverlagingen die werden aangekondigd door de regering Michel I zijn slechts een druppel op een hete plaat en zullen weinig bijdragen tot een structurele verhoging van onze concurrentiekracht. Ongetwijfeld zullen hierdoor meer ondernemers de weg vinden naar goedkopere werkkrachten buiten Vlaanderen. Dit is vandaag het Vlaanderen waarin uw kinderen en kleinkinderen opgroeien.

Ikzelf en wellicht u ook worden steeds meer geconfronteerd met N-VA-kiezers die teleurgesteld zijn. Zij hadden gehoopt dat door deze keer hun stem aan deze partij te geven er een nieuw beleid zou gevoerd worden. Een nieuwe wind door Vlaanderen waar alles terug koek en ei zou worden. Dat het Vlaams Belang-programma in de praktijk zou worden gebracht. Zij hangen er dus aan voor de moeite, want in de praktijk zal er heel weinig veranderen. Buiten wat schone schijn is er van enig Vlaams reflex al helemaal geen sprake. En ik zou zeggen wie niet horen wil, moet maar voelen. Wie echte verandering wil, kiest resoluut voor Vlaams Belang want wij blijven nog steeds vooruit met onze ideeën. N-VA is een establishmentpartij zoals alle anderen die alle principes over boord gooien om toch maar bij de club te mogen horen. Wij blijven de partij die het dreigend verderf van onze Vlaamse wortels aan de kaak stellen. Voor ons geen deelname aan de Belgische macht of aan alles wat België ook maar in stand zou kunnen houden. Ik wens u alvast als jongerenvoorzitter, maar ook als militant uit de Kempen een strijdbaar en succesvol 2015 toe.

Reccino Van Lommel
1

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...