Nieuwjaarstoespraak: De V van verontwaardiging


Onlangs verkoos het prestigieuze Amerikaanse weekblad Time “de demonstrant” tot persoon-van-het-jaar 2011. Een brede omschrijving, die volgens de redactie zowel sloeg op de Arabische revoluties, als op de “indignado’s” en de bezetters van Wall Street, en eigenlijk op alle activisten die dat jaar op straat zijn gekomen om onrechtvaardigheid aan te klagen en dictaturen omver te werpen.
De media, ook de Vlaamse, huppelden vrolijk mee in de indignado-hype, zonder er echter de ironie van te beseffen. Want hebben wij, Vlamingen, zelf niet een hoop goeie redenen om razend “indignado”, om gloeiend “verontwaardigd” te zijn over wat er zich in dit land afspeelt? Laat dat onze eerste V van vandaag zijn: de V van verontwaardiging.

Ik weet niet of ze bij Time ook de fameuze, grotendeels door onze partij bevolkte betoging in Linkebeek van 18 september voor ogen hadden, waar duizenden Vlamingen demonstreerden tegen de francofone annexatiepolitiek in de Rand rond Brussel. En waar de VRT wanhopig en tevergeefs probeerde om onze partij buiten beeld te houden.

En ik weet ook niet of ze bij Time het filmpje gezien hebben van onze parlementsleden die op 22 april de Vlaamse Leeuw lieten dreunen in het federaal halfrond. Ik weet evenmin of ze bij Time beseffen dat wij, Vlamingen, een lange traditie hebben van verzet en politiek activisme tegen een regime waarin een Vlaamse meerderheid grondwettelijk is gemuilkorfd.

Wat ik wel weet is, dat onze partij het modewoord “indignado” niet nodig had om de verontwaardigden in dit land een stem te geven. Wij zijn al meer dan dertig jaar de indignados van het Belgische koninkrijk, waarvan elke dag méér Vlamingen beseffen dat het hun vaderland niet is. Wij hebben de verontwaardiging, wat zeg ik, de woede van de burger al meer dan dertig jaar uitgeschreeuwd. Moet ik nog herinneren aan de beweegredenen?

– De woede om de aftakeling van onze steden waarin verloedering en criminaliteit de pan uit rijzen.
– De woede om het wanbeleid van een falende staat met de hoogste belastinggraad en de laagste pensioenen.
– De woede tegen een Belgisch-Europese bureaucratie met de meeste ambtenaren en de slechtste dienstbaarheid aan de burger. De hoogste elektriciteitsprijzen en de meeste vertragingen op de spoorlijnen. Het hoogste aantal allochtonen in de gevangenissen en de traagste justitie. En de trieste lijst van records is nog veel langer.

Het Vlaams Belang vertolkt al sinds meer dan 30 jaar de Vlaamse woede tegen een Belgisch establishment, dat er uiteindelijk niets beter op vond dan de vingers in de oren te stoppen en de klokkenluiders te veroordelen en te censureren. Zouden ze dat ook weten, daar op de redactie van Time?

En welke prijs zouden ze bedenken voor Vlaamse onderhandelaars die niet eens degelijk een tekst kunnen lezen, en zich lieten bedotten door een francofoon front van raddraaiers, onder het goedkeurend oog van een premier die hooguit een paar woorden hakkelt in de taal van de meerderheid van het volk?

Bestaat er, naast de Time persoon-van-het-jaar, ook een prijs voor de Time “clown van het jaar”? De planetaire Lamme Goedzakprijs misschien? Die zou met vlag en wimpel naar Wouter Beke gaan, de man die zijn bril op het juiste moment vergat op te zetten, en ons opzadelde met een BHV-splitsing vol perfide achterpoortjes en nieuwe toegevingen. Een rampzalig akkoord, waarbij nu pas één voor één de lijken uit de kast vallen. Vlaanderen heeft zich laten rollen, met dank vooral aan de CD&V en de Open-VLD. En … en ook onze “naaste concurrent” vindt dit geen nachtmerrie. Opwat wacht de N-VA om de juiste lessen uit onze geschiedenis te trekken? Moet Brussel, via de grootstedelijke gemeenschap heel de provincie Vlaams Brabant opslorpen? Zijn de transfers van 12 Miljard Euro aan de armlastige en nooit voldane francofonie van dit land dan nog niet genoeg? Is het echt via participatie en aanschurken tegen het Belgisch establishment met nota’s De Wever dat de grote systemische verandering, laat staan Vlaamse onafhankelijkheid, er zal komen?

De balans is inderdaad verbijsterend en hier past luid ‘ahoegeroep’. En ik ken maar één partij die in het slecht Belgisch theater durft te fluiten. Hier past geen tact, fatsoen, voorzichtigheid of gematigdheid. Hier past de V van verontwaardiging.

Als iemand u vraagt, waarom hij of zij nog voor het Vlaams Belang zou stemmen, geef dan als antwoord: alleen het Vlaams Belang trekt lessen uit de geschiedenis: opdoeken die Belgische knoeiboel en over naar een ordelijke opdeling, voor de francofonie het met haar plan W voor ons doet!

De V van verzet

Inderdaad, beste vrienden, onze stijl van oppositie voeren, waar het establishment zo’n moeite mee heeft, gaat veel verder dan het “luister naar mijn woorden, maar kijk niet naar mijn daden” van de andere partijen. Zo kennen we allemal een nationalistische partij die de “grote staatshervorming” die ze in het federaal parlement bekampt, in het Vlaams parlement niet in strijd vindt met het Vlaams regeerakkoord: luister naar mijn woorden, maar kijk niet naar mijn daden… Zo kennen we ook een socialistische partij die voorstelt om foto’s van bankiers op de achterkant van uw belastingsbrief te zetten, maar er niet de eigen banksters en ook geen ministers zou naast zetten die ons gedurende jaren bedrogen hebben met een onbestaand Zilverfonds dat onze pensioenen ging garanderen. Luister naar mijn woorden, maar kijk niet….

Ons tweede “V-teken” vandaag is dan ook de V van Verzet. Wij zijn een Verzetspartij, dé belichaming van de nieuwe Vlaamse weerbaarheid. Wij zijn een partij van de daad, die ook buiten het parlementaire halfrond begaan is met de gewone Vlaming, de mannen en vrouwen die dag-in-dag-uit de kloof vaststellen tussen politiek-correcte prietpraat en de harde realiteit.
Wij willen Vlaanderen zijn stoutmoedige partij geven: een gedurfd, radicaal alternatief voor alle andere partijen die in mindere of meerdere mate allemaal tot het establishment behoren: en dus braaf en inschikkelijk zijn, en nooit fundamentele vragen stellen. Vragen over de kern van ons samenlevingsmodel, want Vlaanderen, goede vrienden, gaat kapot aan zijn braafheid, aan zijn slaafsheid. Er is dan ook meer dan ooit nood aan een partij die durft kiezen voor een andere, betere en veiligere samenleving.

Men kan immers geen krant openslaan of geen nieuwsuitzending bekijken, of het is prijs: van vandalisme, banditisme, metrocriminaliteit en winkeldiefstallen tot gewapende overvallen, beroofde juwelierszaken, roofmoord, en noem maar op. De wet van de Kalashnikov is de enige wet die in België echt overeind blijft. De moordpartij in Luik, met een Marokkaanse Belg in de glansrol, die eigenlijk op dat moment nog in de gevangenis had moeten zitten, was het laatste trieste hoogtepunt.

Dankzij de Belgische opendeurpolitiek zijn wij een paradijs geworden voor de georganiseerde misdaad uit alle hoeken van deze planeet. Dankzij de massale immigratie uit de Maghreb woekert er een Eurabische subcultuur die zich van onze normen niets aantrekt, en niettemin door het systeem wordt gepamperd: zij doen alsof Vlaanderen hun huis is, terwijl de Vlaming zich als gast moet gedragen. De wereld op zijn kop, beste vrienden!

Daar draait het vandaag vooral om: de mensen voelen zich in hun eigen stad, gemeente of wijk niet meer thuis.

Het is onbegrijpelijk dat de Belgische staat de veiligheid en het thuisgevoelen van zijn burgers als laagste prioriteit stelt.

– En wij maken ons geen enkele illusie. Het zal niet Maggie De Block zijn die de massa immigratie een halt zal toeroepen. Maggie mag niet. Dat alles past immers in een wel uitgekiende francofone strategie om Vlaanderen verder te ontheemden én verfransen.
– Als klap op de vuurpijl kwam dan de ondertussen al beruchte Salduz-wet, waartegen het Vlaams Belang zich in kamer en senaat al vanaf het begin heeft verzet. Een nieuwe uitnodiging tot straffeloosheid en bescherming van de crimineel! Wij hebben echter geen wetten nodig die criminelen beschermen,- ze zijn nu al overbeschermd. Wij hebben vooral wetten nodig die de burger beschermen en slachtoffers verdedigen.

Wij hebben geen wetten nodig die nog meer achterpoortjes bieden aan uitgekookte advocaten. Wij hebben vooral wetten nodig die Vlaanderen weer leefbaar maken, een aangename plek om te wonen. Vandaar ons permanent verzet tegen de Belgische afbraak politiek.

Beste vrienden, hoeft het u te verwonderen dat het Vlaams Belang veiligheid en criminaliteitsbestrijding tot een van de speerpunten zal maken van haar campagne voor de gemeenteraadsverkiezingen, in oktober van dit jaar. En we zullen voor harde remedies pleiten. Op nationaal vlak, maar vooral op lokaal vlak.

Ook hier geldt dat Vlamingen recht hebben op een eigen natie, waarin wij zelf bepalen hoe wij de criminaliteit aanpakken, hoe wij de veiligheid van de burger garanderen. Een natie met solide grenzen, een doordacht migratiebeleid, en een natie met een cultureel gevoel van zelfrespect en eigenwaarde. Een natie waarin Vlamingen zich écht thuis voelen. Een natie die een volksvreemde, totalitaire ideologie als de islam geen enkele kans geeft om haar bruggenhoofden in te planten. Een natie, vrij van Belgische smetten.

Als iemand u vraagt waarom hij of zij nog voor het Vlaams Belang zou stemmen, geef dan als antwoord: alleen het Vlaams Belang trekt lessen uit de realiteit en wil Vlaanderen opnieuw weerbaar maken, een land met waarden en normen, gebaseerd op onze Vlaamse en Europese geschiedenis van Christendom en humanisme.

De V van Voorspoed

Lessen trekken uit de realiteit… Ook uit de sociaal-economische realiteit moet Vlaanderen dringend lessen trekken en hiermee kom ik tot de derde V vandaag, die van Voorspoed. Solidariteit, goede vrienden, is het mantra geworden van de economische politieke correctheid vandaag. En het is inderdaad een mooie deugd, maar wat mij betreft op voorwaarde dat ze uit het hart komt en niet het gevolg is van georganiseerde diefstal. Op voorwaarde dat ze de ontvanger van solidariteit versterkt in zijn zelfredzaamheid en op voorwaarde dat ze begint waar het hoort: bij het eigen volk, de eigen gemeenschap.

Vandaag is Vlaanderen, dat zelf in een crisis na de crisis is terecht gekomen en waar het aantal misbedeelden met de dag stijgt, toenemend solidair met anderen.
Asielzoekers en economische migranten van alle slag kosten onze maatschappij handenvol geld zonder dat hun land van herkomst er ook maar iets beter van wordt. Integendeel, de “hersenvlucht” neemt er alleen maar toe. Dat de solidariteit, via de financiële transfers, binnen het koninkrijk België een straatje zonder eind is, wordt elke dag opnieuw bewezen. En tenslotte dreigt de solidariteit met de Zuiderse PIGS Landen waarvan een aantal op frauduleuze wijze tot de Euro toegetreden zijn, een bodemloos vat te worden. Meer en meer economen zijn het er trouwens over eens dat, wat het Vlaams Belang al langer zegt, Griekenland uit de Euro wel degelijk een realistische optie is, die er zit aan te komen en die zowel voor de Grieken als voor ons beter zou zijn.

Solidariteit alom, terwijl bij ons, na twintig jaar socialistische ministers, het al te lage pensioen van de modale Vlaming niet meer gegarandeerd kan worden en de regering Di Rupo in de komende jaren de laatste centen uit uw zak zal kloppen, onder het alziend oog van een steeds maar machtsgeiler Europa.
In de komende maanden zal het Vlaams Belang zijn nieuw Sociaal economisch programma bekend maken. Een programma van échte solidariteit tussen wie het goed heeft en wie de eindjes niet langer aan elkaar kan knopen. Een programma van échte samenwerking tussen Vlaamse werkgever en werknemer.

Want Vlaanderen, goede vrienden, verdient beter dan dat haar rechtse partijen, inclusief De Wever – die in francofone kastelen tussen de Porsches en de Rolls Royces van het Franstalige patronaat – blootweg en simpelweg liberale praat staan uit te slaan, inclusief een domme en kritiekloze adoratie voor Europa. Wij vinden dat Di Rupo in Vlaanderen een vreemde heerser is en ook Magnette in Vlaanderen een vreemde heerser is. Maar wij vinden evenzeer – en niet sinds vandaag – dat Ollie Rehn en zijn niet verkozen Europese kliek in Vlaanderen vreemde heersers zijn.

Als Europa ons een economische sixpack wenst op de dringen, dan moeten Vlaanderen en de verschillende lidstaten daar hun zeg in hebben. Dat is democratie. Zoniet moet een sixpack blijven wat het altijd geweest is: 6 blikjes bier.

Dat moet voor ons Europa zijn: een democratische statenbond waar gelijk gezinde en gelijkgestemde landen als gelijkwaardig worden behandeld, waar de sterkere en de zwakkere economieën opgedeeld worden in een Neuro en een Zeuro, zodat er een gedifferentieerd beleid mogelijk is. Wil Vlaanderen dan niet wegglijden met de zwakste leerlingen van de Europese klas dan moet het de ambitie hebben om een sterke maar sociale economie uit te bouwen vrij van Belgische smetten, die economisch kan aansluiten bij de sterke Noordelijke Euro-gordel die er staat aan te komen. Als iemand u vraagt waarom hij of zij nog voor het Vlaams Belang zou stemmen, geef dan als antwoord: omdat Vlaanderen alleen een voorspoedige sociaal economische toekomst kan opbouwen als het een eigen onafhankelijke, Eurokritische stem in Europa kan innemen. En daar staat alleen het Vlaams Belang voor.

De V van Vlaanderen

Goede vrienden, Verontwaardiging is onze brandstof, Verzet is onze motor, Voorspoed onze versnelling, maar Vlaanderen is en blijft het einddoel. Laten we dat nooit vergeten: het Vlaams Belang is dé politieke speerpunt van de Vlaamse beweging, ijverend voor een volwaardige Vlaamse republiek.

Wij zijn en blijven nationalisten, in de volle en radicale betekenis van het woord. Salonfähigkeit en slaafsheid is aan ons niet besteed, de voorbije regeringsvorming heeft trouwens nogmaals bewezen dat het niets, maar dan ook niets opbrengt.Wij zijn en blijven republikeinen van het eerste uur, en tegenstanders van het Belgische regime, met een duidelijke splitsingsagenda, of we het nu nog 02 mogen noemen of niet. Voor ons geen uitstel en geen gedraal. Geen evolutie maar revolutie, laat dat ons handelsmerk zijn, laten we daar ook rond voor uitkomen. Laten we met die begeesterende boodschap ook naar de kiezer gaan, zeker ook naar wie laatst nog voor de dubbelzinnige boodschap van de N-VA stemde. Vlaanderen verdient beter dan een deelstaat te zijn van een sukkelland als België.

Gedurende 2011 werden de laatste hoofdstukken geschreven van een zaak die een aantal mensen binnen onze partij gaandeweg de facto buiten en tegenover de partij plaatste. Die episode ligt nu achter ons. Laten we hier het motto van de filosoof Nietzsche gedenken: “Wat ons niet doodt, maakt ons sterker”. En 2012 kan worden aangevat in de hoop en met het voornemen van heropbouw en eensgezindheid. Eensgezindheid omdat het de basis is van gelijk welke partijwerking. Heropbouw ontegensprekelijk en onverminderd rond vernieuwende dingen: nieuwe geluiden, nieuwe acties, nieuwe standpunten én nieuwe mensen.

We gaan de jongeren in onze partij voluit alle kansen geven. Het wordt tijd om de fakkel door te geven. Een bruisend lentecongres van de Vlaams Belang Jongeren op 25 maart zal daar een eerste bewijs van zijn. En nog wel in de zalen van de Antwerpse Zoo: het zal even stil worden in de legendarische apenkoten, bij zoveel geweld van jonge leeuwen. Als daar maar geen welpen van komen.

Intussen verkopen onze politieke tegenstrevers het vel van de beer al, nog voordat de kiezer heeft kunnen spreken. De CD&V, VLD en de SPA stellen de coalities vandaag al samen en verdelen de mandaten en schepenambten al onder elkaar. Men is dus zelfs in die kiezer niet geïnteresseerd. Op dezelfde manier belooft N-VA trouwens de ambten en de voordelen aan overlopers vanuit alle windstreken. En passant wordt, ook door de Vlaamse media, al uitgegaan van een “weggeveegd Vlaams Belang”. Wel, wij gaan ons niet laten wegvegen. Wij gaan ons programma, dat uniek is omdat velen het proberen te imiteren in een softe variant, als kern van onze actie nemen. Wij hebben geen excuusmoslims of andere “verruimingskandidaten” nodig in onze lijsten, om godweet welke doelgroep te behagen.

Daarom, als iemand u vraagt, waarom hij of zij nog voor het Vlaams Belang zou stemmen, geef dan als antwoord: omdat het in het belang van ALLE Vlamingen is. Arm of rijk, jong of oud. Wij zijn geen klasse- of standenpartij, maar de enige echte volkspartij, die het buikgevoel van alle Vlamingen vertolkt. Een gevoel dat snakt naar vrijheid, onafhankelijkheid en welvaart voor eigen mensen. Laat dat, samen met een goede gezondheid, mijn innigste wens zijn voor dit nieuwe jaar. 

Bruno Valkeniers
1

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...