Nieuwjaarstoespraak Bruno Valkeniers

Goede vrienden, partijgenoten, dames en heren, ook van de pers.

2009 was geen plezant jaar, maar een jaar om lessen uit te trekken en dan liefst zo snel mogelijk te klasseren. En neen, dan heb ik het niet zozeer over de slechte verkiezingsuitslag van het Vlaams Belang bij de voorbije Vlaamse en Europese verkiezingen. Wij hebben wat dat betreft de analyses achter de rug, en de lessen getrokken. In de loop van de komende weken en maanden van 2010 zullen we consequent de hervormingen en interne afspraken en de visie en strategie, in het voorbije najaar door het PB en de PR goedgekeurd, uitwerken en uitvoeren.

Ik heb het dan ook niet over de interne, vooral persoonlijke meningsverschillen die vorig jaar helaas maar al te dikwijls extern werden uitgeklaard, tot frustratie van onze militanten en kiezers, maar tot jolijt van onze politieke concurrentie en de pers, steeds op zoek naar een smeuïg verhaal. Ook dat moet na de beslissingen van de laatste partijraadsvergaderingen – en ik garandeer u dat ik daar nauwlettend over zal waken – ook dat moet nu eindelijk tot het verleden behoren.

Dat moet tot het verleden behoren, omdat een anti-establishment partij als het Vlaams Belang, nog steeds de tweede grootste partij in Vlaanderen, zich meer dan welke partij ook moet concentreren op het brengen van haar boodschap. En dat is een boodschap van verandering. Ik kom daar op terug.

Voor eenmaal ben ik het eens met premier Leterme: 2009 was een annus horribilis, voor de wereld maar vooral voor België en, wat ons veel nauwer aan het hart ligt, voor Vlaanderen.

De financiële crisis, begonnen in 2008, deinde uit tot een wereldwijde economische recessie, een negatieve groei met alle gevolgen van dien. Een Belgisch begrotingstekort van € 20 miljard, een Belgische schuldgraad die op 1 jaar tijd met 13,5% gestegen is zodat we opnieuw tegen de 100% van ons bnp aanzitten en hiermee bij de slechtste leerlingen van de grote Europese klas zijn. Meer dan 15% van de bevolking leeft onder de armoedegrens, de werkloosheid in Vlaanderen neemt hand over hand toe en bedraagt vandaag al 7,7%. Maar ook dit jaar verwachten voorzichtige schattingen een stijging van de werkloosheidscijfers met minstens 60.000 mensen. DHL, AB InBev, sociale conflicten bij de vleet. En eergisteren de dood met de kogel voor Opel Antwerpen na een lange lijdensweg. Nog steeds zonder plan B.

Gecombineerd met de gevolgen van de financiële crisis schuilen achter deze cijfers vele persoonlijke drama’s. En u zal mij als ex zakenman niet horen zeggen dat bedrijven niet als eerst taak hebben hun toekomst en die van de vele gezinnen, waarvoor ze verantwoordelijk zijn, veilig te stellen en dus de tering naar de nering moeten zetten. Maar wat er bij mij niet ingaat, is dat ook vandaag nog schandalige bonussen, opties e.d. aan de orde zijn bij sommige banken en beursgenoteerde bedrijven, waar zelfs zogezegde staatslui à la Dehaene, oud ACW’er, ongegeneerd mee tutteren aan het vat van AB InBev, terwijl die ondanks schitterende resultaten 10% van hun medewerkers op straat wou zetten. Shame on you. Laat mij duidelijk zijn. Dit gaat regelrecht in tegen het door de meerderheid zo geprezen deugdelijk bestuur, dit is spuwen in het gezicht van de bedrijfs stakeholders, waar de gemeenschap en de werknemers essentieel deel van uitmaken.

Het Vlaams Belang is en blijft DE partij van de gewone Vlaming, die voor zijn bestaan en welvaart vecht, die voor zijn gezin opkomt. Ons interesseert dan ook vooral het lot van die gewone Vlaming aan de fabriekspoorten van InBev en Opel, en veel minder de dikke portefeuille van de globale potentaten, of ze nu in Vilvoorde of Brazilië of de USA wonen.

Over een vat gesproken … ook het vat van de pensioenen is af. Maar kan het ook anders met een PS-clown als minister van pensioenen Daerden, die wat er ook gebeure de hand boven het benevelde hoofd wordt gehouden door zijn partij, met schuldig verzuim van de Vlaamse coalitiepartners CD&V en Open VLD. Daerden is veel méér dan een clownesk verschijnsel. Hij belichaamt de Belgische absurditeit en het profitariaat, de kwalijke grap die zich al 180 jaar herhaalt, en die ons tot de risée van de internationale gemeenschap maakt. Want dat vergeet men al te dikwijls: niet Vlaanderen is het probleem, wel België. Het drankprobleem van Michel Daerden herinnert er ons aan dat wij, in laatste instantie, een wingewest zijn van de PS-staat.

Goede vrienden 2009 was inderdaad een annus horribilis, een jaar waarin we, op sociaal-economisch gebied 15 jaar terug in de tijd zijn geslagen.

En alsof dit nog niet genoeg is, zet de door een francofonie gedomineerde federale regering de deur nog steeds wagenwijd open voor massale immigratie. Via huwelijks volgmigratie en de recente regularisatie van illegalen zullen ook dit jaar nog vele tienduizenden economische gelukszoekers ons sociaal, economisch en maatschappelijk weefsel bezwaren. Laat mij ook hier duidelijk zijn: als ge de miserie van die oorsprongslanden ziet, dan begrijp ik die gelukszoekers.

Maar Europa en Vlaanderen zijn al lang niet meer de landen van melk en honing. Het kan niet zijn dat intussen vb. 51 % van de Antwerpse OCMW klanten vreemdeling is en 3 op de 10 leerlingen op de scholen thuis geen Nederlands als eerste taal spreekt. En dan heb ik het nog niet over de sluipende islamisering van onze cultuur en identiteit die het gevolg is van die immigratie uit vooral islamitische landen. Het Vlaams Belang zal zich hier met alle mogelijke wettelijke, democratische en juridische middelen blijven tegen verzetten.

Onze politici moeten bovendien beseffen dat die mensen in niets geholpen worden door hen van de ene miserie over te planten naar de andere, en eventueel op straat te laten creperen. Hier is maar een antwoord op en dat is de boodschap die FDW onlangs, op uitnodiging in Kameroen, is gaan brengen. Illegalen moeten hun eigen land herop bouwen en met een gedegen en wel doordachte ontwikkelingshulp de zelfredzaamheid bevorderen.

Goede vrienden, Vlaanderen in actie… of wat we zelf doen, doen we beter. 2,5 jaar geleden heeft het CD&V/N-VA kartel een duidelijk plebisciet gevraagd en gekregen van de kiezers met de belofte van 5 minuten moed. Meer was er volgens Leterme en De Wever niet nodig om B-H-V te splitsen en een verregaande staatshervorming door te voeren, die meer dan noodzakelijk was om de sociaal-economische problemen op te lossen. In juni vorig jaar kreeg het inmiddels gesplitste kartel opnieuw de wind in de zeilen en vormden ze met de SP.A een Vlaamse coalitie.

Vergeten echter de 5 minuten moed. De staatshervorming, de fameuze 5 resoluties van het Vlaams parlement van ’99 waren niet meer waard dan een vermelding in de bijlage van het Vlaams regeringsprogramma.

De federale CD&V concentreert zich nu zogezegd op de economische heropleving zonder staatshervorming en heeft in het recente Dimarso-onderzoek de revisionistische mythe gevonden dat Vlamingen niet wakker liggen van de communautaire problematiek. Ga dat nu maar uitleggen aan de mensen van Opel die op de straat staan en die goed genoeg beseffen dat Vlaanderen inderdaad niet over de nodige economische hefbomen beschikt. De CD&V zweert nu bij een samenwerkingsfederalisme dat in niets verschilt van het unionistisch federalisme van Wilfried Martens of de Belgische modelstaat van Verhofstadt. Schoonmoeders bij de vleet dus en het is dan ook geen toeval dat wegbereider Herman Van Rompuy de eerste president van Europa wordt. Hij ruilt gewoonweg het ene ondemocratische gedrocht voor het andere. Europa is helaas België in het groot. En de N-VA? Die heeft federaal halfweg afgehaakt en bestrijdt nu het regeringsprogramma dat ze – ze hoort dit niet graag – wel heeft goedgekeurd.

Ook de nieuwe Vlaamse regering Peeters II misbruikt het welgekomen francofone NON als alibi om de staatshervorming uit te stellen tot 2011. N-VA beweert de Maddens-strategie toe te passen, maar CD&V en SP-A ontkennen dit ten stelligste. Feit is dat ook Vlaanderen vandaag ineens “demandeur de rien” is, zelfs niet meer van het onder curatele plaatsen van de Belgische regering, het maximaal invullen van de eigen bevoegdheden, laat staan het buiten de lijntjes kleuren. Dit is Vlaanderen in actie: een reus op lemen voeten, met een stevige muilband erop.

Mag ik het mij gemakkelijk maken en Bart Maddens zelf, de bedenker van de gelijknamige strategie aan het woord laten: “Moraal van het verhaal is dat de Vlamingen wel degelijk beschikken over de hefbomen om een verregaande staatshervorming af te dwingen, maar die gewoonweg niet durven te gebruiken.

De Vlaamse politici hebben het dynamiet om uit de Belgische institutionele gevangenis te ontsnappen, maar ze hebben schrik voor de ontploffing. Hoe zielig.” Einde citaat.

Wat mij betreft is het zelfs nog erger. Het gewezen kartel en vooral de CD&V speelt hier schone schijn, een mooi geregisseerd spelletje van bad cop Leterme en good cop Peeters.

Goede vrienden, de weg van de participatie aan de Belgische machtscenakels is niet heilzaam voor Vlaanderen, is het nooit geweest. Op die manier sluipt de Belgische ziekte door in alle Vlaamse structuren en systemen, wordt het status-quo bestendigd en kan er van wezenlijke budgettaire en sociaal-economische relancemaatregelen niets in huis komen. Via participatie zal er van de voor Vlaanderen noodzakelijke verandering, de breuk met het verleden en de Vlaamse onafhankelijkheid niets in huis komen.

Ook hier zitten we in politiekcorrect, goed gezelschap, nu zelfs Vic Anciaux moet toegeven dat Brussel tot volwaardig gewest maken in ’89 een historische vergissing was. Laat N-VA als zelfverklaarde enige erfgenaam van de Volksunie hier lessen uit trekken, beter laat dan nooit.

Dit is dan ook een oproep aan alle N-VA-ers die het willen horen, alle radicale flaminganten binnen die partij: verlaat deze Vlaamse regering van de schone schijn, die mikt op uitstel en afstel van een staatshervorming die zou leiden naar Vlaamse staatsvorming. Een regering die altijd de Belgische kaart zal trekken, als het erop aankomt, via de CD&V-cenakels waar de oude unitaristische krokodillen terug aan de macht zijn.

Denk met ons mee, bouw met ons mee aan een onafhankelijke Vlaamse republiek in een Europese confederatie, geef het V-front een kans op dit historisch momentum waar we nu al, volgens de peilingen, aan 40% zitten.

Goede vrienden van het Vlaams Belang, de Belgische staat, staat inderdaad niet onder curatele. Er is slechts een staat die vandaag onder curatele staat en dat is Vlaanderen. Ik ben echt benieuwd naar de reactie van de Vlaamse regering, inclusief CD&V en N-VA op de oplossing die bierbrouwer Dehaene uit zijn B-H-V-vat zal toveren in de komende maanden. Wordt het opnieuw buigen met de dood in het hart of is dit de opportuniteit voor een hecht Vlaams front. En natuurlijk zal niet alles opgelost zijn met het planten van de Vlaamse vlag, zoals Peeters II dit denigrerend zegt. Dan begint het pas. Maar dan zullen we wel zelf de hefbomen in handen hebben en geen alibi meer om te surplacen. Wij zijn er klaar voor!

Goede vrienden, het Vlaams Belang heeft de voorbije maanden niet stilgezeten, is niet langs de zijlijn blijven staan om te roepen. Zoals verwacht mag worden van een Vlaamse radicale republikeinse volkspartij, heeft onze studiedienst zich gebogen over het antwoord op de vraag: “leidt Vlaamse onafhankelijkheid niet tot de chaos?”

Op 30 januari, volgende zaterdag, nodig ik jullie allen, inclusief de pers uiteraard, uit op ons colloquium in de Schelp waar we zullen aantonen dat Vlaamse onafhankelijkheid niet tot chaos leidt. Twee mijns inziens belangrijke elementen zullen vernieuwend zijn.

1. Wij volgen niet meer een vastgelegd en onveranderlijk scenario om van het huidige België te komen tot het onafhankelijke Vlaanderen. Belangrijker is onze kennis van de internationale principes langs waar we in alle mogelijke scenario’s ordelijk het einddoel willen bereiken.

2. Voor het eerst maakt iemand een totale lijst van de te verdelen boedel met telkens een commentaar over hoe en volgens welk principe de opdeling moet gebeuren.

Die opdeling, die onafhankelijkheid moet Vlaanderen de nodige zuurstof O2 geven om de eigen toekomst, de eigen identiteit, de eigen welvaart en welzijn als staat in Europa gestalte te geven en op de kaart te zetten. En ditmaal zonder de verontschuldigen van minister Bourgeois voor de Uilenspiegelachtige kwinkslag, die ge hier achter mij ziet.

Dat is strategie, dat is lange termijnpolitiek, die van nationalistische politici mag verwacht worden. De rest is Kurieren am Symptom. Of in het Nederlands: “pleisters op een houten been”.

Het Vlaams Belang staat er, heeft visie en zet zich in voor uw toekomst. Wij zijn en blijven, meer dan ooit, politieke pioniers en voortrekkers. Wij zijn de partij die nu zegt, wat anderen pas morgen en overmorgen zullen zeggen. Dat is zo geweest, en dat moet zo blijven. En dat is voor mij ook de essentie van politiek: niet de peilingen afwachten en de huik naar de wind hangen, maar zelf aan de kar trekken, een spoor banen en geschiedenis maken. Er moet een verschil zijn, het Vlaams Belang maakt het verschil.

Ik wens u dan ook allen een voorspoedig, gelukkig en strijdbaar 2010.

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...