Nederland geeft het voorbeeld

Terwijl in België de haveloze stoet van préformateurs, verkenners en ontmijners, koninklijke bemiddelaars en verduidelijkers moedeloos voorbijtrekt, heeft Nederland een nieuw kabinet. Het ‘Deense model’ waarbij een minderheidskabinet de steun krijgt van de rechtse oppositie maakt school. Links, aangevuurd door de media en koningin Beatrix, ondernam nog een poging om Geert Wilders politiek buitenspel te zetten, maar VVD en CDA bedankten feestelijk voor een cordon sanitaire. “Nederland wordt weer geregeerd door en voor het volk. De wraak van rechts op de culturele revolutie van het linkse establishment is compleet”, schrijft René Cuperus een beetje zuur in De Volkskrant.

Streng maar rechtvaardig

Even grasduinen in het regeer- en gedoogakkoord. De dagelijkse verkeersellende wordt – eindelijk – aangepakt. Er komen meer rijstroken en nieuwe wegen. Het rookverbod voor kleine cafés wordt opgeheven. Het voorrangsbeleid voor vrouwen en allochtonen wordt afgeschaft. Gedaan met de linkse betutteling en regelneverij. Er wordt zwaar bezuinigd, maar zonder zwaar te raken aan de pijlers van de verzorgingsstaat. Het kabinet gaat – de linkse slogan indachtig – “het geld halen waar het zit”: het aantal ambtenaren wordt teruggeschroefd en het parlement wordt afgeslankt. De regering Rutte-Wilders-Verhagen stapt ook af van de losgeslagen subsidiecultuur. Europa, de openbare omroep, multiculturele organisaties en ontwikkelingshulp moeten flink inleveren. Over naar veiligheid. Er komt een echte minister van Veiligheid. Er worden 3000 extra agenten aangeworven die moeten zorgen voor een lik-op-stuk-beleid. Gedaan met gedogen en wegkijken. De beruchte coffeeshops worden besloten clubs waar buitenlandse druggebruikers of –dealers niet meer terecht kunnen. Verder komen er minimumstraffen voor misdadigers die hervallen en zullen criminele vreemdelingen sneller worden uitgewezen.

Over naar asiel- en immigratie. De regering wil er alles aan doen om de immigratiestroom onder controle te krijgen en drastisch (- 50%) terug te dringen. De ongecontroleerde toevloed van niet-Westerse allochtonen overtreft immers de maatschappelijke draagkracht en ondermijnt de sociale zekerheid en de sociale cohesie. Illegaliteit wordt strafbaar. Asiel voor hele volksstammen wordt onmogelijk en asielzoekers zullen niet langer zomaar familieleden kunnen laten overkomen. Het kabinet pleit voor de opvang van asielzoekers in de buurlanden van de betrokkenen. Nieuwkomers krijgen een tijdelijke verblijfsvergunning. Ze moeten een inburgeringsproef afleggen, die ze overigens ook zelf moeten betalen. Wie niet slaagt, verliest zijn vergunning. Het inburgeringsexamen moet de bekroning worden van een geslaagd integratieproces.

Het Nederlandse kabinet gaat de strijd opvoeren tegen schijn- en importhuwelijken en de soepele gezinshereniging wordt aan banden gelegd. Om een dam op te werpen tegen de islamisering komt er een algemeen boerkaverbod en een hoofddoekenverbod voor justitie en politie. Imams die hun geloofsgenoten hier ophitsen tot een heilige oorlog tegen het Westen zullen sneller op het vliegtuig gezet worden. De subsidiekraan gaat toe voor allochtone organisaties die de integratie afwijzen.

Het belang van Nederland

Tegenstanders wijzen er op dat in het regeer- en gedoogakkoord nogal wat dingen staan die mogelijk botsen met Europese verdragen en richtlijnen, maar daar lijkt het Nederlandse kabinet zich weinig van aan te trekken. Zij willen – naar eigen woorden – “Nederland teruggeven aan de eerzame en hardwerkende Nederlander.” Als internationale verdragen in strijd zijn met de Nederlandse belangen of een kordaat asiel- en immigratiebeleid belemmeren, zal de regering zich inspannen om een herziening van die akkoorden af te dwingen: Nederland eerst!

Linkse woede

Uiteraard stuit een en ander op onbegrip, woede en frustratie in kringen van ‘progressieve’ en ‘weldenkende’ wereldburgers. “Nederland is het noorden kwijt”, schreven enkele opiniemakers geschokt in de Vlaamse pers. Waar is het tolerante Nederland van weleer? “De democratie is in gevaar”, schreeuwde Jean-Luc Dehaene, de man die enthousiast het parlement buitenspel zette met ‘volmachten’. Wilders wordt uitgespuwd, net als zijn 1,5 miljoen kiezers – straks kunnen het er twee miljoen zijn. Het doet allemaal erg denken aan het proces van demonisering waaraan het Vlaams Belang, zijn mandatarissen en kiezers jarenlang werden en worden blootgesteld. Maar in Nederland zijn er – gelukkig maar – kritische stemmen die er op wijzen dat het succes van Wilders niet de oorzaak maar het gevolg is van een diepe breuklijn in de samenleving. Die breuklijn situeert zich rond wat onze noorderburen intussen “de drie i’s” noemen: immigratie, integratie en islam. Ook in Nederland hebben de traditionele partijen het kop veel te lang in het zand gestoken voor de enorme problemen die daarmee gepaard gaan. Uit politieke correctheid of lafheid, gemakzucht, naïviteit of onverschilligheid. Wilders heeft die problemen alleen maar opgepikt en met succes tot speerpunt van zijn protestbeweging gemaakt. Net zoals Pim Fortuyn dat al eerder had gedaan. Wie geen lessen trekt uit het verleden en zijn gat verbrandt, moet op de blaren zitten.

Wanneer volgt Vlaanderen?

De linkse karikaturen over Wilders en de woede-uitbarstingen klinken vaak pathetisch en lachwekkend. Wilders is geen gevaar, hij is in gevaar. Hij moet dag en nacht bewaakt worden tegen moslimextremisten die hem naar het leven staan en moet zich voor de rechter verantwoorden voor zijn uitlatingen.

De democratie en de rechtsstaat zijn niét in gevaar na de vorming van het rechtse kabinet. “Er zijn geen linkse mensen de grens over gevlucht, al hadden ze dat beloofd,” schrijft Bart Jan Spruyt schamper. Zo is het. Botsende meningen zijn het bloed dat door de aders van de democratie stroomt. De balans helt nu over naar rechts, nadat ze veel te lang naar links was doorgeslagen. En dat is goed. Met het gedoogakkoord hebben de liberale VVD en het christendemocratische CDA Wilders opgenomen in het politieke bestel en aangegeven dat voortaan ook de klachten van autochtone Nederlanders ernstig genomen zullen worden. Je hoeft het niet altijd met Wilders eens te zijn, maar zijn soms provocatieve uitlatingen hebben reële problemen eindelijk op de politieke agenda gezet. Wilders heeft zijn punt gemaakt. Nu hij kan wegen op het beleid en een deel van zijn programma kan realiseren, laat hij zich heel wat genuanceerder uit dan zijn linkse tegenstanders gewend zijn. En die weten nu helemaal niet meer waar ze het hebben.

U zal ongetwijfeld al wel gemerkt hebben dat heel wat van de aangekondigde maatregelen in Nederland als twee druppels water lijken op het partijprogramma van het Vlaams Belang. De koerswijziging in Den Haag bewijst dat onze voorstellen helemaal niet zo “extremistisch” of “onrealistisch” zijn als onze politieke tegenstanders en vooringenomen opiniemakers vaak beweren.

“Rechts mag zijn vingers aflikken”, lieten Mark Rutte en Geert Wilders trots weten na het bereiken van een akkoord. In Vlaanderen kunnen we alleen maar met enige afgunst naar onze noorderburen kijken. ‘Extreem-rechts’? Nee hoor, de Nederlandse krant De Telegraaf spreekt van “het kabinet van het gezond verstand.” Het nieuwe beleid in Nederland weerspiegelt de wensen van een ruime meerderheid. Dat is in Vlaanderen helaas nog altijd niet het geval. De noodzakelijke besparingen, een verlaging van de wurgende belastingdruk voor werknemers en ondernemers komen er niet. De Parti Socialiste steekt er nog altijd een stokje voor. Een kordaat asiel-, immigratie- en integratiebeleid? Onmogelijk binnen België, want de Franstaligen willen er niet van weten. Nederland tekent voor een historische trendbreuk. Als Vlaanderen zo’n trendbreuk wil realiseren, zal het eerst het Belgische juk moeten afwerpen. Een andere weg is er niet.

Bruno Valkeniers
1

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...