Multikul en demonisering

Het Vlaams Blok / Vlaams Belang krijgt – in uitgesteld relais en jaren na de erg betwistbare veroordeling in een politiek proces – gelijk. En niet van de eerste de besten. Eind oktober verklaarde de Duitse bondskanselier Angela Merkel dat de multiculturele samenleving “volkomen mislukt” is. In haar zog volgde de Britse premier David Cameron. Hij riep op om de “de bladzijde van het mislukte beleid uit het verleden” om te slaan en stelde het Britse staatsmulticulturalisme mee verantwoordelijk voor de ontworteling en radicalisering van moslimjongeren. Dat soort uitspraken hadden ze ‘over het Kanaal’ nog niet gehoord en al helemaal niet uit de mond van een premier in functie. Ook de Franse president Nicolas Sarkozy sprong op de kar en sprak onomwonden van een mislukking: “We hebben ons te veel bekommerd om de identiteit van de immigrant en te weinig om die van het gastland.” De (voorlopig) laatste in het rijtje was de Nederlandse vicepremier Maxime Verhagen (CDA) die openlijk erkende dat veel Nederlanders zich niet meer thuis voelen in hun eigen land: “Nederland is te veel verwaterd.”

De laattijdige bekering in onze buurlanden is niet alleen ingegeven door de dagelijkse confrontatie met de harde realiteit, maar ook door electoraal eigenbelang en opportunisme. De gevestigde partijen kregen er rake klappen en zagen een deel van hun traditionele achterban weglopen naar rechtse partijen die zich verzetten tegen de massale immigratie. Partijen die hun problemen wél ernstig namen en die de manke integratie op de politieke agenda hebben gezet. De machthebbers proberen de schade te herstellen en de verdwaalde schapen weer naar de eigen kiesstal te lokken. Als ze daarvoor wat open deuren moeten intrappen, dan moet dat maar.

België lijkt voorlopig te ontsnappen aan de grote ontnuchtering. De traditionele partijen en de media gaan er – behoorlijk voorbarig – van uit dat het Vlaams Belang al dood en begraven is en maken zich schijnbaar niet al te veel zorgen meer. Maar daarmee zijn de maatschappelijke problemen natuurlijk niet weg. Ze steken dan maar een tandje bij om de multiculturele zeepbel nieuw leven in te blazen. Met diversiteitscharters, ‘Rondetafels voor de Interculturaliteit’ en allochtonenquota voor omroepen en werkgevers. Nog meer van hetzelfde dus. Aromatherapie voor een doodzieke patiënt.

Demonisering
Wie de heilige dogma’s van de linkse kerk in vraag stelt, krijgt de inquisitie op zijn dak. De Tweede Wereldoorlog en de Duitse concentratiekampen zijn dan nooit ver weg. Pim Fortuyn, Geert Wilders en Thillo Sarrazin mochten het aan de lijve ondervinden. Het is het beproefde linkse recept om andersdenkenden de mond te snoeren en het debat – bij gebrek aan overtuigende argumenten – in de kiem te smoren.

Na de mediarel over een wansmakelijke RTBf-reportage, nam Hilde Sabbe (Het Laatste Nieuws) de verdediging op van de betrokken journalisten. Sabbe vroeg zich bang af ‘of er morgen in Vlaanderen nog wel plaats is voor mensen met een afwijkende mening’. We hopen het samen met haar. Het belet Sabbe niet om in haar opiniestuk vlotjes andersdenkenden te brandmerken als ‘xenofoob’ en ‘extreem-rechts’. Toch maar even voor de spiegel poseren, voor men zich laat verleiden tot straffe uitspraken over verdraagzaamheid…

“Wanneer is dat begonnen die onverdraagzaamheid voor wie vraagtekens durft te plaatsen, de demonisering van wie het niet met je eens is?” Tja, een goeie en pertinente vraag. Met het cordon sanitaire misschien? Een dwaze schutkring waarbij niet alleen politici maar ook honderdduizenden Vlaamse kiezers werden uitgespuwd als pestlijders. Een unicum in Europa, een triest dieptepunt en een blamage voor de democratie.

Het betoog van Hilde Sabbe klinkt vals. Wij zijn de verbale brandstapels in pers en politiek niet vergeten. En de juridische heksenjacht. Wie kritische kanttekeningen plaatst bij de denkbeeldige ‘meerwaarde’ van België werd lange tijd (en hier en daar nog) verketterd als een bekrompen nationalist die droomt van etnische zuiveringen naar Joegoslavisch model. En wie het waagt vraagtekens te plaatsen bij de ‘multiculturele verrijking’ is meteen een onverbeterlijke ‘racist’. Of hoe de linkerzijde en de Franstaligen een karikatuur maken van de realiteit en het aureool van morele superioriteit claimen. Al houdt dat laatste bij een nuchtere waarnemer niet lang stand. Mensen hebben stilaan wel door dat België niet langer werkbaar is en dat het multiculturele paradijs alleen bestaat in de naïeve droom van zelfverklaarde wereldverbeteraars.

Als het Vlaams Belang zich bezondigt aan ‘racisme’ omdat we het wereldvreemde en onwerkbare multiculturalisme afwijzen, bevinden we ons stilaan in goed en onverdacht gezelschap: Merkel, Cameron, Sarkozy, Denemarken met zijn strikte immigratiebeleid, Zwitserland met het minarettenverbod en het uitwijzen van criminele vreemdelingen. In de ogen van Sabbe en de RTBf moet ‘extreem-rechts’ ongetwijfeld de macht gegrepen hebben in Europa… Of is het de terugkeer van het gezond verstand?

Nationale trots
Nu Europese toppolitici de overlijdensakte van het multiculturele samenlevingsmodel hebben ondertekend, dringt zich de vraag op: wat nu? Europa, en ook België, is de voorbije decennia in razendsnel tempo verkleurd. Mensen uit alle windstreken spoelden hier aan – legaal of illegaal – en het gros van hen is ook van plan om te blijven. Een volgehouden pamperbeleid voor allochtonen is niet te verzoenen met integratie en dus ook niet wenselijk. Net zomin als het toegeven aan de toenemende eisen van een religieuze minderheid of het subsidiëren van extremistische groeperingen die hier de sharia willen invoeren. Het cultuurrelativisme en de diversiteitscultus moeten op de schop, want ze leiden alleen maar tot mentale en fysieke gettovorming, tot multiculturele apartheid. We moeten een punt zetten achter de open- grenzenpolitiek. Gedaan met de collectieve regularisatie van illegalen. De boot is vol. Wie nog meer immigranten, echte of vermeende vluchtelingen, goudzoekers toelaat, ondermijnt elke kans op een geslaagde integratie.

Zowel in Nederland als in Groot-Brittannië pleiten vooraanstaande politici ervoor om de nationale trots te herwaarderen als een bindende factor. Dat is natuurlijk vloeken in de linkse kerk, maar eigenlijk is het wel een goed idee. In België is dat evenwel een groot probleem, want buiten een select en elitair clubje opiniemakers, de culturele elite en een horde naïeve meelopers is een ‘België-gevoel’ zo goed als onbestaande. Er is niets wat Vlamingen en Walen nog bindt, dus ontbreekt ook de ‘maïzena’ om allochtonen te binden. Bij gebrek aan een Belgische identiteit plooien ze zich terug op hun eigen (religieuze) wortels. Ook wat dat betreft zouden een onafhankelijk Vlaanderen en een onafhankelijk Wallonië duidelijkheid kunnen scheppen over de nijpende identiteitskwestie. Daarbij komt nog dat het multiculturele debat vandaag beheerst wordt door hardnekkige identiteitsontkenners. Kosmopolieten met als levensmotto: weg met ons! In die omstandigheden kunnen we de integratie van allochtonen wel vergeten.

Bruno Valkeniers
1

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...