LEEFBAAR VLAANDEREN

We hebben nog een week te gaan. De verkiezingen van 8 oktober worden de vuurdoop voor het Vlaams Belang. Het is de eerste keer dat we onder die naam naar de stembus trekken.
Als voorzitter ben ik bijzonder fier dat we in 240 Vlaamse gemeenten een lijst hebben ingediend, met in totaal zo’n 5000 kandidaten.

Dat is niet vanzelfsprekend. Want onze kandidaten moeten nog altijd opboksen tegen vooroordelen en verdachtmakingen, tegen de vuilspuiterij in de media, tegen verbaal geweld en regelrechte bedreigingen. Sommige riskeren zelfs ontslag en broodroof.
Daartegenover hebben wij maar één antwoord: de kracht van onze overtuiging.

De voorbije maanden en weken heb ik afdelingen bezocht in alle uithoeken van Vlaanderen.
Overal werd ik getroffen door de onbaatzuchtige inzet en het enthousiasme van al onze mensen. Gewone Vlamingen, mannen en vrouwen, jong en oud, van alle lagen en standen. Arbeiders en kleine zelfstandigen, werklozen en ondernemers, leraars en dokters, advocaten en verplegers, agenten en cipiers, bus-, trein- en tramchauffeurs, huismoeders en carrièrevrouwen…Stuk voor stuk mensen die hun nek uitsteken, die de paarse puinhopen beu zijn en willen timmeren aan een ander en beter Vlaanderen.

We hoeven de uitslagen niet af te wachten om nu al hulde te brengen aan al die mensen die onze standpunten verdedigen in hun straat of wijk, gemeente of stad. Aan al die mensen die de baan op trokken en nog trekken om affiches te plakken en folders te bussen. Hulde dus aan iedereen, aan de dienst organisatie, de regionale secretariaten, de verkiezingscel die zich door de immense papierberg worstelde, en niet in de laatste plaats aan de dienst DTP – de mensen die de laatste weken haast bovenmenselijke inspanningen hebben geleverd om onze propaganda in de juiste vorm te gieten en tijdig in de bussen te krijgen.

Grote volkspartij

Op 8 oktober willen en moeten wij de vruchten plukken van al die inspanningen. Voor alle duidelijkheid: de inzet van de verkiezingen is niét het cordon sanitaire. Die dwaze schutskring is vooral het probleem van de àndere partijen. Het is de Berlijnse Muur van de Belgische politiek, maar u weet hoe het met die muur in Berlijn is afgelopen… Uiteindelijk werd hij door het volk en de wil van het volk gesloopt. En dat is ook het lot van het cordon. Is het niet vandaag dan is het morgen.

Dat Yves Leterme zijn toevlucht moet zoeken tot voorakkoorden en onverbloemde bedreigingen aan het adres van partijgenoten die best wel met het Vlaams Belang willen praten of zelfs samenwerken, is veelzeggend. Het bewijst dat hij niet de grote ‘democraat’ is, waarvoor hij graag wil doorgaan. Dat hij niet de grote staatsman is die sommige journalisten van hem maken en die Vlaanderen nodig heeft, maar nog altijd de marionet van het Belgische establishment en zijn machtige linkse vakbond. Met Leterme blijft alles bij het oude.

Op 8 oktober willen wij onze positie als brede volkspartij bevestigen en verstevigen. Van de kleinste gemeente tot de grootste stad willen en moeten wij de fundamenten leggen voor een klinkende verkiezingsoverwinning volgend jaar, zodat het Vlaams Belang even ‘incontournable’ wordt als de Parti Socialiste. Zodat wij het Waalse ‘non’ met een even nuchter ‘neen’ van antwoord kunnen dienen en onze rechtmatige Vlaamse eisen eindelijk kunnen afdwingen. En als voor onze Waalse vrienden België dan niet meer hoeft, kunnen we eindelijk de echtscheiding regelen.

Leefbaar Vlaanderen

In 2003 trokken wij als Vlaams Blok naar de (federale) verkiezingen met een campagne opgebouwd rond de drie V’s: Vlaanderen, veiligheid, vreemdelingen. Het mogen dan wel gemeenteraadsverkiezingen zijn op 8 oktober, maar draait het ook straks om: veiligheid, vreemdelingen, Vlaanderen. Al doen de traditionele partijen en hun vrienden in de media er natuurlijk alles aan om daar in een wijde boog omheen te fietsen.

Daar hebben ze ook alle redenen voor. De politiek en de media dragen een verpletterende verantwoordelijkheid in het ontkennen en doodzwijgen van de problemen. Van al die problemen waar de modale Vlaming écht wakker van ligt.
Het justitie en gevangenisbeleid is een puinhoop. En dat is de schuld van àlle partijen, alle àndere partijen. CD&V hijst zich in de discussie over justitie in de rol van maagd, maar dat is natuurlijk een goedkope schertsvertoning. Wat hebben Stefaan De Clerck en Tony Van Parijs gedaan toen zij op dat kabinet de lakens uitdeelden?

Criminaliteit en heet klimaat van straffeloosheid hebben het sociale weefsel en de leefbaarheid van onze steden zwaar aangetast. Net als de gettovorming en de mislukte integratie van grote groepen vreemdelingen. Ook dat mogen de traditionele partijen in grote mate op hùn conto schrijven.

Daar gaat het over op 8 oktober. Over de kordate aanpak van de criminaliteit. Over de vraag of men de politieke moed heeft om tegen vreemdelingen te zeggen dat ze hier welkom zijn, maar dat ze zich moeten aanpassen aan onze manier van leven en dat ze onze wetten moeten naleven, dat ze Vlaming onder de Vlamingen moeten worden.
Vlaamse steden zijn veilige steden en veilige steden zijn leefbare steden.

Leve Laurette O. !

De laatste maanden en weken werden overschaduwd door een opeenvolging van onvoorstelbare blunders op het kabinet van minister Onkelinx. Telkens als je dacht het in dit land allemaal wel gezien te hebben, zorgde een nieuw feit voor de nodige heisa.
We vielen van de ene verbazing in de andere. In België is de realiteit blijkbaar straffer dan de fictie…

De Turkse terroriste Fehrye Erdal nam de benen, onder de ogen van de Staatsveiligheid. De beruchte gangster Murat Kaplan keerde niet terug uit penitentiair verlof. Ait Oud, een gevaarlijke pedofiel, werd met de goedkeuring van Onkelinx zelf op vrije voeten gesteld en vermoordde in Luik wellicht twee onschuldige tienermeisjes. De Poolse mededader van de laffe moord op Joe Van Holsbeeck mocht doodleuk een wedstrijd van de Rode Duivels gaan bijwonen. In Dendermonde klommen 28 gevangenen met aan elkaar geknoopte lakens naar de vrijheid. En dan is er de geruchtmakende toeristische uitstap van de beruchte gangster Victor Hoxha. De daaropvolgende rel zorgde bijna voor de val van de regering, maar intussen zijn de plooien alweer gladgestreken Wat er ook gebeurt: Laurette O. blijft onaantastbaar zitten.

Het zal u misschien verbazen, maar eigenlijk moeten wij Laurette Onkelinx op onze blote knieën bedanken. Haar stommiteiten en haar grenzeloze arrogantie zijn een overtuigend stemadvies voor het Vlaams Belang. Onkelinx zal het niet graag horen, maar zij is vandaag de beste propagandist voor Vlaamse onafhankelijkheid. Zij en haar beleid zijn het sprekende bewijs dat er met de Waalse politici geen land te bezeilen valt. Haar optreden is het bewijs van het feit dat Verhofstadt en de VLD de ‘pousjenellen’ van de Wetstraat zijn en de Parti Socialiste de baas. Onkelinx bewijst dat de standpunten van Vlamingen en Walen steeds verder uit elkaar liggen en dat een kordaat en efficiënt justitiebeleid in België onmogelijk is, zolang de Walen er de plak zwaaien. Onkelinx bewijst met andere woorden dat het bestaan van België zelf de veiligheid van Vlaamse burgers in het gedrang brengt.
Voor zoveel duidelijkheid kunnen we haar alleen maar dankbaar zijn.
Als wij op 8 oktober de verkiezingen winnen en Vlaanderen morgen eindelijk onafhankelijk wordt, verdient Laurette Onkelinx een standbeeld!

De goede verstaander heeft al begrepen dat dit maar een boutade was, een grapje, meer niet. Laurette Onkelinx en haar Parti Socialiste hebben immers zoveel schade berokkend in dit land en zoveel politieke schandalen en menselijke ellende op hun geweten dat een standbeeld echt teveel eer zou zijn. Maar in een museum met wassenbeelden en tricolore relikwieën mogen ze natuurlijk niet ontbreken.

Frank Vanhecke
1

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...