Lafheid en hypocrisie

“Hypocrisie is de vaseline van het politieke verkeer.” Het is één van de betere oneliners of boutades van Bart De Wever. De N-VA-voorzitter deed de opmerkelijke uitspraak in de marge van het uiteenspatten van het CD&V/N-VA-kartel en het vertrek van Geert Bourgeois uit de Vlaamse regering. De voorzitters van VLD en SP.A hadden meteen na het N-VA-congres bloed geroken en het hoofd van de minister geëist, maar lieten ’s anderendaags weten zijn ontslag te ‘betreuren’. Nu loert hypocrisie altijd wel om de hoek in het politieke bedrijf, maar zo grof en schaamteloos wordt het niet elke dag geëtaleerd. Hypocrisie en lafheid, ook. Wat te denken van een CD&V die de oren liet hangen naar de botte eis van de liberale en socialistische coalitiepartners? Want, waarom moet een politieke crisis in de federale regering ook een crisis in de Vlaamse regering uitlokken?

Franstalige triomf
Er zijn de voorbije maanden vuile politieke spelletjes gespeeld. Uit platte electorale berekening hebben VLD en SP.A de Franstaligen naar de mond gepraat, en daar kunnen ze hun pret niet op. Het triomfalisme over de val van het kartel droop van de krantenkolommen. Dat Vlaamse varkentje hadden ze wel even gewassen. Zonder de N-VA en zonder Vlaamse meerderheid kan Leterme geen vuist meer maken tegen de Franstaligen. Als hij dat al zou willen…

In de hoofdkwartieren van de Franstalige partijen besefte men dat de buit binnen was en de Belgische status quo veilig gesteld. Maar politieke kopstukken drongen er toch op aan om de wilde vreugdedans beter achter gesloten deuren te houden. Kwestie van niet te veel zout in de Vlaamse wonde te strooien.

CD&V-puin
Na 15 maanden aanmodderen blijft CD&V verweesd en met lege handen achter. Geen kartel meer. Geen splitsing van B-H-V. Geen grote staatshervorming. Zelfs niet iets wat in de verste verte lijkt op een garantie voor zo’n staatshervorming. Niks, nul, nada. Trek daarmee naar de kiezer. Jong-CD&V eiste nog het ontslag van de regering-Leterme en kreeg daarvoor op het congres 30% van de stemmen, maar dat was het dan. Met een mogelijke electorale afslachting voor ogen worden de rangen gesloten. Dissidenten wordt het zwijgen opgelegd of houden de kritiek over de Belgische koerswijziging achter de kiezen omwille van het hogere partijbelang. Maar de klad zit er in.

De hond en de staart
Leterme, Vandeurzen, Thyssen en Peeters proberen de partijsoldaten weer strak in het gelid te krijgen. “Bij de N-VA waren ze niet bereid tot compromissen”, sneerde Leterme. Lees: wij wel. De Vlaamse kiezer die zich op 13 juni 2007 liet verleiden door de Vlaamse sirenenzang van CD&V zal het graag horen. Kris Peeters, die straks het praatcafé van de “interinstitutionele dialoog” mag gaan leiden, riep zijn toehoorders in een studentenaula wanhopig voor de voeten: “Wat is het alternatief?” Nou, zo’n alternatief is er wel. Geen staatshervorming, geen regering! Dat was trouwens ook de uitdrukkelijke belofte waarmee CD&V naar de stembus trok en de verkiezingen won. Met het opgeven van die eis – “zonder staatshervorming stappen wij niet in een regering” – is de ellende trouwens begonnen.

“Wat is het alternatief?” Heel eenvoudig. In plaats van de platte toezegging “niet te raken aan de interpersoonlijke solidariteit” en als antwoord op de eisen tot uitbreiding van Brussel en de benoeming van 3 Franstalige burgemeesters die de taalwetten blijven overtreden, zouden de Vlaamse toponderhandelaars de miljardentransfers op tafel moeten gooien. ‘Als jullie elke staatshervorming blijven blokkeren, draaien wij Vlamingen de kraan toe’. Geen alternatief? Komaan mijnheer Peeters, u weet wel beter. Vlaamse onafhankelijkheid, al was het maar als stok achter de deur, als ultiem drukkingsmiddel om de Walen tot enige buigzaamheid aan te zetten.

Vandeurzen zegt dat het beeld was ontstaan dat de CD&V een “één-thema-partij” was geworden, een partij die alleen maar begaan was met de staatshervorming. Maar, Vandeurzen liegt, het probleem was niet dat er de voorbije maanden te veel maar te weinig werd gepraat over de communautaire dossiers. Premier Leterme schoof de hete aardappel steeds voor zich uit en strompelde van de ene deadline naar de andere, in de ijdele hoop dat de oplossing plots vanzelf uit de lucht zou komen vallen. Niet dus.

Marionet
In de Vlaamse pers kreeg Leterme nog wel wat kritische commentaar bij de recente bocht van CD&V, maar de Franstalige pers reageerde enthousiast. Applaus! Volgens De Morgen beseften de christen-democraten dat het beeld van “de staart (N-VA) die kwispelt met de hond (CD&V)” dodelijk is voor de partij. Grappig, maar perceptie en realiteit liggen wel vaker mijlenver uit elkaar. Intussen moet de partij in de Vlaamse regering naar de pijpen van de liberalen en socialisten dansen en in de federale regering plooien voor de grillen van de Franstaligen. Nu Leterme aan Vlaamse kant zelfs geen meerderheid meer heeft, wordt hij meer dan ooit de marionet van de Franstaligen. Ook wat dat betreft, treedt Leterme in de voetsporen van Verhofstadt. Eerste minister in dit land wordt én blijf je alleen bij de gratie van Di Rupo, Reynders en Milquet. Of, zoals Derk-Jan Eppink schrijft: “Elke Vlaamse premier die voor enige tijd in de Wetstraat 16 wil vertoeven moet politiek verraad plegen. Dat is de prijs voor de stoel”…

Laurette Onkelinx zei dat ooit ook met zoveel woorden: “Avec Verhofstadt, c’est génial”. Een uitspraak die aangeeft dat de Franstaligen de premier in hun zak hadden. En ook Leterme wordt bedankt met een vergiftigd open doekje: “Hoedje af voor de keuze die CD&V gemaakt heeft.” Wie een staande ovatie krijgt van Onkelinx en Le Soir moet zich dringend zorgen beginnen te maken… Leterme moet zijn stemmen straks wel in Vlaanderen halen.

Historische kans
“We moeten CD&V helpen” verklaarde Onkelinx nog. Niet dat ze bij de PS een traan zouden laten als de ‘tjeven’ een electorale pandoering krijgen, maar wat als het electorale bloedbad in Vlaanderen zo groot is dat de ‘hardliners’ van N-VA, LDD en Vlaams Belang straks aan de onderhandelingstafel aanschuiven? Geen prettig vooruitzicht voor de Franstaligen. En dus zwalpen die tussen triomfalisme en bedachtzaamheid, tussen paniek en contraproductieve koppigheid en arrogantie. Maar in de onderhandelingen zelf zit er nog altijd niet veel beweging. “De Franstaligen zijn niet van plan om ook maar een duimbreed op te schuiven. Er staat niets meer te gebeuren voor de verkiezingen van volgend jaar”, zegt Didier Reynders (La Libre Belgique, 13.09.08) zelfzeker. We hadden het kunnen weten. De Vlaamse onderhandelaars hadden het moéten weten.

Bart De Wever en de N-VA hebben er 15 maanden voor nodig gehad om er achter te komen dat de Franstaligen helemaal niet geïnteresseerd zijn in een staatshervorming. De Franstaligen hebben wat dat betreft ook geen contract met hun kiezers afgesloten. Zij willen dat in België alles bij het oude blijft. 15 maanden heeft de N-VA nodig gehad om er achter te komen dat kartelpartner CD&V als het er echt op aan komt zou kiezen voor de oude liefde: het Belgische staatsraison. Voor de macht en de ministerportefeuilles met andere woorden. 15 maanden om er achter te komen dat de Vlaamse vleugel van CD&V de duimen zou moeten leggen voor de staatsdragende krachten van oude krokodillen – genre Dehaene, Martens, Eyskens – en de Belgicisten van het ACW.

“Het was één lange martelgang”, vertelt Bart De Wever nu in een opmerkelijke biecht aan De Standaard. Maar, zo zegt hij in hetzelfde interview, “ik wil ooit weer met CD&V in bed belanden”. Nu kan men bewondering en respect hebben voor het politieke talent van Bart De Wever, maar dit ruikt toch naar een gevaarlijke vorm van sadomasochisme.

Waarom nog dromen van een tegennatuurlijk kartel dat er ook niet in geslaagd is om een grote doorbraak te forceren? Waarom nog tijd verliezen met oeverloze Belgische onderhandelingen en onwerkbare Belgische staatshervormingen? CD&V stond op een kantelmoment en ze hebben hun “rendez-vous met de geschiedenis” gemist. Ze hebben de historische kans gemist om één keer het Vlaamse belang boven het Belgische belang te plaatsen. Het oordeel is straks aan de kiezer. N-VA en LDD staan trouwens voor dezelfde keuze. Kiezen ze voor het kortstondige electorale gewin en de Belgische macht? Spelen ze het spelletje van het Belgische establishment mee of willen ze Vlaanderen echt bevrijden uit die Belgische dwangbuis?






Bruno Valkeniers
1

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...