KNAPPE KOPPEN

De zaak-Erdal heeft alles weg van een hilarische Holywood-komedie, maar dat is het niet. U kent het verhaal. De Turks-Koerdische linkse terroriste Fehriye Erdal was in Turkije betrokken bij drie politieke moorden, nam de benen naar ons land en werd uiteindelijk in Knokke gearresteerd. De speurders troffen op het appartement wapens, explosieven en vervalste paspoorten aan. Zes en half jaar later (!) werd Erdal veroordeeld wegens verboden wapenbezit en terroristische bendevorming. Maar wat blijkt, de agenten die haar moeten aanhouden bellen tevergeefs aan op haar adres. Erdal is gaan vliegen. Onder de neus van tweeëndertig (32!) agenten van de Staatsveiligheid die haar de klok rond in de gaten moesten houden.

Tijdens haar proces stond de linkse ‘activiste’ – die door een deel van de pers wordt opgevoerd als de moderne Turkse versie van Robin Hood – glunderend het V-teken te maken voor de camera. Op de vooravond van haar veroordeling stapte ze op de bus, zwaaide nog even vrolijk naar de agenten van de kolderbrigade, stak haar middenvinger op en toen was ze weg. Erdal zet België internationaal voor schut. Maar, om het met de woorden van Guy – ‘Numero Uno – Verhofstadt te zeggen: “Dit land staat er weer!”

Onbegrijpelijk

Patrick Dewael werd met zachte dwang verzocht om zijn ski-vakantie te onderbreken en tekst en uitleg te komen geven op een persconferentie. Daar zat hij dan, zij aan zij met Laurette Onkelinx. De ministers gaven geen krimp. “Ontsnapping? Hoe kom je er bij? Mevrouw Erdal was niet aangehouden en dus is ze ook niet ontsnapt”… “Neen, Binnenlandse Zaken en Justitie konden echt niks doen. Want Erdal was nog niet veroordeeld en eigenlijk werd ze pas terroriste op de dag van haar veroordeling.” Nu kan dat strikt juridisch wel kloppen, maar als we die logica volgen was Marc Dutroux op het ogenblik van zijn ontsnapping ook geen moordenaar of pedofiel en hadden ze hem moeten laten lopen. Leg dat maar eens uit aan de bevolking.

Erdal kon ook niet administratief aangehouden worden, lieten de ministers droogjes weten. Preventieve aanhoudingen? Dat kan alleen met voetbalhooligans, dronkaards en … Vlaamse betogers, maar niet met buitenlandse terroristen dus, die in ons land even komen uitblazen omdat in hun eigen land de grond onder hun voeten wat te warm is geworden.

In de marge van de affaire-Erdal mag er terloops op gewezen worden dat de Staatsveiligheid er destijds wèl in slaagde om te beletten dat een onschuldig folkzangeresje naar het Eurosongfestival zou gaan. Wat had die jongedame op haar kerfstok? Ze was in haar jeugdjaren gesignaleerd op enkele Vlaamse manifestaties en ruim tien jaar later nog altijd een gevaar voor de Belgische staat en de democratie… Het dossier werd door de Staatsveiligheid zonder schroom of scrupules op straat gegooid. In een democratische rechtsstaat zou dat al volstaan om koppen te laten rollen. Bewuste Vlamingen schaduwen, dat lukt hier nog net, terroristen niet. Daarmee weet het Vlaamse volk weer waar de prioriteiten liggen in dit land. Maar terug naar de ontsnappingssoap.

Hallucinant

Na de persconferentie werd Dewael door Air Flahaut ‘onverwijld’ teruggevlogen naar het mondaine ski-oord. Alsof er niets aan de hand was. Kostprijs: meer dan 10.000 euro. En daarmee is de kous niet af. De belaagde Staatsveiligheid verklaarde dat ze in 2005 drie alarmerende nota’s voor Binnenlandse Zaken had opgesteld, waarin gewaarschuwd werd voor een mogelijke vlucht van Erdal. Er werd niks mee gedaan.

En er lekken nog meer hallucinante details uit over de affaire. Zo verbleef Erdal in afwachting van haar proces boven het secretariaat van de DHKP-C. Een club die internationaal geboekt staat als een terreurorganisatie kan in dit land dus ongehinderd een secretariaat op poten zetten. Van op hetzelfde adres werd vorig jaar per fax nog een bomaanslag in Istanboel opgeëist. Moet kunnen! Na de grote verdwijntruc van Erdal werd er zelfs geen nationaal politie-alarm afgekondigd. Ach, laten we er maar over ophouden, want het is allemaal te gek voor woorden.

Was het niet Marc Eyskens die België ooit “een apenland” heeft genoemd? De zaak-Erdal doet die bedenkelijke reputatie nog eens alle eer aan. Dezelfde Marc Eyskens beweert overigens om de haverklap dat als het Vlaams Belang ooit aan de macht zou komen in Antwerpen, het land immense imagoschade zou oplopen. Imagoschade? Door het Vlaams Belang? Dat is lachen!

Schietschijf Vlaams Belang

Na het economisch congres van het Vlaams Belang en ook de afgelopen maanden werd er in de pers vaak nogal schamper en spottend geschreven over het vermeende gebrek aan bekwaam politiek ‘personeel’ in onze partij. Het Vlaams Belang mag dan wel de grootste partij van het land zijn, maar deelname aan de macht is ‘niet wenselijk’ – zo heet het dan – want ach, ‘ze kennen er niks van’. Binnen de kortste keren dreigt een staatkundige chaos en een economische puinhoop. Tot zover het doemscenario dat ook in de aanloop naar de verkiezingen nog vaak zal opgedist worden door bange politici en bevriende journalisten.

De grenzeloze bekwaamheid van de traditionele partijen daarentegen staat nog altijd buiten kijf. Dankzij hun knappe koppen hebben we in dit land al generatieslang miljardentransfers die ‘niet bestaan’. En nu dus ook ontsnappingen die er geen zijn. Een (stookolie)lening die er geen is (in werkelijkheid een cadeaucheque die we zelf mogen betalen). Werklozen die er geen zijn. Criminaliteit die er geen is – maar slechts een subjectief onveiligheidsgevoel. Een staatsschuld die er volgens een Waals minister ‘vanzelf is gekomen en ook vanzelf weer zal verdwijnen’. En onbestaande samenlevings- en integratieproblemen…

De bollebozen

We hebben het geloof ik al eerder gezegd en geschreven: als burger van deze modelstaat zijn wij onze bekwame bewindvoerders eeuwige dankbaarheid en respect verschuldigd. Voor een staatsschuld van om en bij de 10.000 miljard Belgische franken. Voor het feit dat elk jaar tonnen Vlaams geld in bodemloze Waalse putten verdwijnt, wat overigens geen zoden aan de dijk brengt en alleen de corrupte maffia van de PS aan de macht houdt. Waarop – voor wie het vergeten is – Hendrik Bogaert, “de financiële specialist” van CD&V, doodleuk met het werkelijk geniale idee op de proppen kwam om de geldstromen nog wat op te voeren…

Nee, die briljante bollebozen van de traditionele politiek die weten tenminste van aanpakken. Geen ‘amateurs’ zoals bij het Vlaams belang, of saaie planten zoals die stijfburgerlijke ministers in Nederland, maar vlotte jongens en meiden. Neem nu Freya, het idool van de verzamelde pers. Wat simpel ‘optellen en aftrekken’, meer moet een begrotingsminister toch niet kunnen. Maar zelfs dàt was teveel gevraagd. Vandaar haar uitschuiver van honderd miljoen euro in de stookolieaffaire.

We moeten het toegeven, ze kennen er wat van. Aan hun politiek doorzicht en onderhandelingstalent kan en mag niet getwijfeld worden. Kijk maar naar Brussel-Halle-Vilvoorde. “Geef mij vijf minuten, en die zaak is beklonken”, zei Yves Leterme – de man die vandaag zowat het statuut van politieke wonderdokter opeist en heeft gekregen. U weet hoe het is afgelopen. Minstens elke week werd er door CD&V en N-VA wel een ultimatum in de ether gestuurd, dat even snel weer werd ingeslikt. Onnodig te zeggen dat de Franstaligen zwaar onder de indruk waren. Bij VLD en SP.A klonk het dat “wie met de fanfare op kop naar de onderhandelingen trekt, niet moet verschieten dat hij van een kale reis thuis komt”. Waarop ze gezwind en met de witte vlag op kop, aan de gesprekken begonnen. “Nee, we gaan de regering daar niet over laten vallen, geen sprake van”. Di Rupo en co. konden hun pret niet op. De Vlaamse onderhandelaars capituleerden al op voorhand, nog voordat er één schot was gelost. Tja, zo doe je dat. Zo win je communautaire veldslagen. Knap gespeeld!

Het paarse blunderboek

De modelstaat van Guy Verhofstadt staat nog wel even in de steigers. Zelf klungelde Verhofstadt er ook maar wat op los in het dossier van DHL en Sabena. Als André Flahaut op Landsverdediging niet bezig is met politiek dienstbetoon, het creëren van jobs voor Waalse militairen en het doorsluizen van belastinggeld naar de Parti Socialiste, bestelt hij wel kanonnen waar niemand in Navo-verband iets mee kan doen. Of ontwerpt hij een operette-uniform voor een keurkorps van het leger.

Over naar Didier Reynders, het genie van Financiën. De fiscus is onder zijn deskundige leiding helemaal een complete chaos geworden en slaagt er niet eens meer in om controles uit te voeren en de belastingen correct te innen. Leuk nieuws is dat voor de eerlijke belastingbetaler en voor de ‘hardwerkende Vlaming’ van Bartje Somers… En dan hebben we het nog niet over de vele uitschuivers van Marc Verwilghen en Karel De Gucht.

Nee, paars is echt goed bezig. Een probleem met illegalen? Dat is toch zo opgelost. We legaliseren ze gewoon. Problemen met drugs? We voeren een gedoogbeleid in en kijken de andere kant op als het druggebruik angstwekkend toeneemt. Integratieproblemen? We maken van al die vreemdelingen snel en zonder voorwaarde ‘nieuwe Belgen’. Hopla, klaar is kees. En als ook dat niet helpt, geven we die andere vreemdelingen – die niet eens de moeite doen om Belg te worden – nog stemrecht op de koop toe. U ziet hoe simpel het kan zijn. Een vingerknip en de harmonieuze multiculturele heilstaat is een feit.

Tegenvallende criminaliteitscijfers? Dan schrappen we toch gewoon wat categorieën uit de misdaadstatistieken of geven de politie de opdracht om voor een aantal feiten geen PV meer op te maken. Netjes geregeld, toch? Overvolle gevangenissen en een tekort aan cellen? Laten we gedetineerden toch wat sneller vrij. En wie veroordeeld wordt tot een gevangenisstraf van minder dan zes maanden, hoeft die straf niet eens meer uit te zitten. Pech voor de slachtoffers van ‘kleine criminaliteit’, maar wie maalt daar om. U ziet, met wat creativiteit valt aan alles een mouw te passen.

Alles kan beter

“Het is een wonder,” schrijft Frank Poosen in een hilarisch commentaar (Het Nieuwsblad, 8 maart 2006). We hebben “een regering die werkt, af en toe uitglijdt, maar er toch in slaagt het evenwicht te behouden”.

“De leider heeft zijn troepen in de hand, sommeert hen terug uit vakantie, dwingt hen tot openbare penitentie en stoomt ondertussen volle kracht vooruit. Zonder om te zien. Geschiedenis is geschiedenis, de toekomst wenkt”, juicht Frank. “Af en toe een kraakje, hier en daar gepiep, maar de regering blijkt zo buigzaam als een twijg in de fleur van haar leven. Geen barstje. Het cement dat paars bindt is van een kwaliteit waar ze op Batibouw een puntje aan kunnen zuigen.” Als het cynisch is bedoeld, zet Poosen paars meesterlijk te kijk. Maar helaas, vermoed mag worden dat de journalist het nog meent ook…

“Het brokkenparcours van de paarse regering mag dan lang ogen. Toch mogen we niet vervallen in populistisch gezeur”, waarschuwt hij. Nee zeg, alstublieft. Een pers die kritisch is voor de regering, stel je voor, dat moet wel een gevaar zijn voor de democratie.
Heil Verhofstadt, heil Di Rupo!

Terug even ernstig nu. Bescheidenheid siert de mens, maar om het er nog slèchter af te brengen dan de huidige bewindsploeg, zouden we al flink ons best moeten doen. Het oerdegelijke paarse bestuur kan nog best samengevat worden met de omschrijving van Luc Van der Kelen (Het Laatste Nieuws): “Koning Kluns regeert”. Of met de brave titel van het oude succesprogramma van Mark Uyterhoeven: Alles kan beter! Eerlijk gezegd, moeilijk kan dat niet zijn.

Frank Vanhecke
1

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...