HET WAALSE ‘MARSHALLPLAN’

Transfertaboe is gesneuveld

De jaarlijkse miljardenstroom van Vlaanderen naar Wallonië is lange tijd een hardnekkig en gekoesterd taboe geweest. Die transfers bestonden, zo klonk het jarenlang in de regimepers en de politiek, alleen maar in de perverse propaganda van het Vlaams Blok. Dat verhaal viel niet langer vol te houden nadat MR-senator Alain Destexhe met een explosief rapport over de ramzalige toestand van Wallonië een ferme knuppel in het hoenderhok gooide en vooraanstaande Waalse professoren de analyse van Destexhe én het Vlaams Belang onderschreven.

De beruchte transfers, zo merkten Destexhe en de Waalse economen op, zijn “een slaapmiddel dat de Waalse economie in slaap wiegt”. “Ze houden het land bij elkaar en betonneren het cliëntelisme, de machtsbasis van de PS, maar zorgen niet voor een economische heropleving”. De ontnuchterende boodschap in een notendop. Kortom, net wat wij al zoveel jaren zeggen. Maar goed, het taboe ligt er. Eindelijk.
Een in de hoek gedrumde Elio Di Rupo lanceerde zijn oproep voor een ‘Marshallplan’ voor Wallonië. Dat Vlaanderen al jarenlang een veelvoud van het nu vrijgemaakte bedrag in Wallonië pompt, werd er niet bij verteld. Net zomin als het feit dat de gelden van het Europese structuurfonds al jarenlang mateloos worden verspild.

Diagnose

“Niets nieuws onder de zon”, waarschuwt professor Marc De Vos in een scherp commentaar in De Standaard. “De overheid pompt al jaren miljarden in de Waalse economie. Henegouwen en Luik hebben miljarden euro’s investeringen gekregen van Europa. De vorige Waalse regering heeft één miljard euro besteed aan huisvesting alleen. Uit Vlaanderen stromen onophoudelijk miljarden naar de Waalse koffers. Dat vele geld is boter aan de galg geweest.”

Het Toekomstplan dat Di Rupo in 2000 presenteerde, heeft niét voor een heropleving gezorgd. De werkloosheid ligt in Wallonië bijna twee keer zo hoog als in Vlaanderen. Geen wonder als je weet dat werkloosheidscontrole er zo goed als onbestaande is. Daarnaast is er een enorm geldverslindend ambtenarenleger: veertig procent van de actieve bevolking in Wallonië, ook dat is bijna het dubbel van Vlaanderen. De Walen hebben zich altijd gewenteld in zelfbeklag over het verval van de oude industrie in Wallonië, maar dat argument volstaat niet om de kritieke toestand te rechtvaardigen. Regio’s die met dezelfde problemen kampten, hebben zich in heel Europa wèl met succes uit het moeras van werkloosheid en verpaupering getrokken. In Engeland, Ierland, Spanje …

Marc De Vos: “Vele Waalse bedrijven hebben een vazalstatus. Zij leven bij de gratie van overheidscontracten en subsidies, hebben het Waalse gewest als grootaandeelhouders of zitten gevangen in een ondoorzichtig web van intercommunales. Het resultaat is lage productiviteit, ondermaatse groei en overmaatse werkloosheid.”

Ach, iedereen kent intussen de feiten en de cijfers wel. Iedereen weet waar het schoentje wringt.

PS heeft schrik

Het feit dat de Parti Socialiste vandaag publiek de dramatische toestand durft te erkennen, heeft – zo valt te vrezen – meer te maken met electorale schrik dan met de nodige mentaliteitsverandering.
De schrik zit er immers diep in bij Di Rupo en co. De schrik voor het Vlaams Belang dat in Vlaanderen nu al de grootste partij is en bij de volgende federale verkiezingen zijn succes kan bevestigen. De schrik ook voor het groeiende verzet in de Vlaamse huiskamer én in de Vlaamse bedrijfswereld tegen de miljardentransfers van Vlaanderen naar Wallonië.

Meer en meer Vlamingen zijn ervan overtuigd dat die geldstroom niks oplost en alleen maar een hypotheek legt op de slagkracht van onze economie, onze welvaart en onze toekomst. In Waalse politieke kringen begint langzaam maar zeker het besef door te dringen dat Vlaanderen niet tot het einde der dagen de melkkoe wil zijn voor een politieke kaste die boven haar stand leeft en hopen Vlaamse en Europese euro’s vrolijk over de balk blijft smijten. De aanhoudende miljardenstroom van Vlaanderen naar Wallonië is geen solidariteit maar diefstal en legt dynamiet onder het voortbestaan van België zelf. In die zin is de recente bocht van de PS eerder een vlucht vooruit dan een schuldbekentenis.

Parti Schizophrène

Sommige journalisten hebben na de oproep van Di Rupo het wierookvat bovengehaald en uitvoerig de lof gezongen van de PS-voorzitter. Maar laten we wel wezen: Elio Di Rupo is niet de dokter die de Waalse patiënt terug op de been zal helpen. De PS is niet de dokter maar de ziekte!

Marc De Vos: “De gecombineerde legioenen van ambtenaren en werklozen weten niet beter en stemmen de PS in een machtsperpetuum. Wallonië zal zijn infernale spiraal niet doorbreken met een zoveelste subsidieprogramma dat de vele kanalen van de PS-staat smeert”.

De Vos gelooft dan ook niet in een radicale koerswijziging bij de PS en wijst er op dat de partij nu wel voor meer ondernemen pleit, maar niet of niet ingrijpend wil raken aan subsidies en belastingen. “De Parti Socialiste staat in spreidstand tussen woord en daad. De retoriek is “nouveau PS”, maar de daden volharden in de boosheid van de “ancien PS”. PS staat dezer dagen voor Parti Schizophrène.”

Of om het met de woorden van Alain Destexhe te zeggen: “In Luik en Charleroi, waar de werkloosheid het grootst is, staat de PS het sterkst. Dat betekent dat de PS er geen electoraal belang bij heeft om Wallonië te moderniseren. De doorsnee-Waal moet er zich van bewust worden dat de PS-staat de modernisering van onze regio blokkeert. Om de problemen aan te pakken, moet je raken aan het hart van de macht van de PS.”

Wallonië heeft niet meer geld nodig maar een politieke omwenteling, nieuwe leiders. De PS mag aan Waalse zijde ‘incontournable’ zijn, in Vlaanderen stuiten ze op steeds meer onbegrip. Dat wordt een spannende evenwichtsoefening. Om de Vlaamse ‘goodwill’ overeind te houden, zullen ze straks in eigen vlees moeten snijden. De hamvraag is of de PS dat wel wil. Sta toe dat we onze twijfels hebben.

Wallonië kan er alleen maar weer bovenop geraken als de PS-staat ontmanteld wordt. Dat zal nog niet voor morgen zijn. De naïviteit waarmee de traditionele Vlaamse partijen het Waalse Marshallplan hebben toegejuicht is ronduit verbijsterend. Zelfs Bart De Wever, voorzitter van de N-VA, liet onlangs weten dat hij er geen probleem in ziet om straks in een regering te stappen met de Parti Socialiste. Di Rupo mag in zijn vuistje lachen bij zoveel Vlaamse toegeeflijkheid. Nee, het einde van de PS-staat is nog niet in zicht.

Frank Vanhecke
1

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...