Geloofwaardig, rechtlijnig, betrouwbaar


De verkiezingscampagne is langzaam op gang gekomen maar dreigt straks volledig overschaduwd te worden door politieke en financiële schandalen. Niet alleen in Wallonië trouwens, maar nu ook in Vlaanderen.
De fratsen van de PS
Bij onze vrienden van de Waalse PS moet Elio Di Rupo uit pure frustratie stilaan zijn strikje opeten. De onverkwikkelijke affaires in de schoot van de Franstalige socialisten volgen elkaar in sneltreinvaart op. Een beknopte bloemlezing: Anne-Marie Lizin moest opstappen als burgemeester van Hoei omdat ze op kosten van de gemeenschap de hele wereld afreisde. Wat Lizin kan, kunnen wij ook, moet José Happart gedacht hebben. De Waalse parlementsvoorzitter trok met een politieke delegatie nog net voor de ontbinding van het Waalse parlement naar de Verenigde Staten. Op ‘studiereis’ zoals dat dan officieel heet, maar bij nader inzien bleek het niet meer dan een leuk snoepreisje. Kostprijs: 10.000 euro per man. Betaald door Jan Modaal, dat spreekt. Pijnlijk, want ook in Wallonië laat de economische crisis zich voelen en regent het ontslagen.
Het voorval zorgde dan ook voor verontwaardigde reacties in de Franstalige pers. Di Rupo, in alle staten, liet verstaan dat het nu genoeg was geweest en eiste dat toerist en notoir fraudeur Jean-Claude Van Cauwenberghe ‘eruit’ moest. Waarop de Waalse ex-minister-president – die moest opstappen na een lawine van schandalen in Charleroi – droog verklaarde dat er ‘niks mis’ was met die reis en dat hij zelf wel zou beslissen wanneer hij vertrekt. De appel valt niet ver van de boom. Philippe Van Cauwenberghe, schepen in Charleroi en zoon van, kwam enkele dagen later in opspraak omdat hij zijn woning liet opknappen op rekening van een sociale woningmaatschappij. En als klap op de vuurpijl is er nu nog de zaak-Donfut.
‘Donfut, qui’? Inderdaad, in normale omstandigheden was Didier Donfut gedoemd tot eeuwige onbekendheid, maar zopas lekte uit dat de Waalse minister van Volksgezondheid, Sociale Zaken en Gelijke Kansen een erg lucratieve bijverdienste had als “consultant” voor een intercommunale uit Henegouwen. Als minister van ‘Gelijke Kansen’ (?) pakt Donfut zo’n 11.000 euro, per maand. En als ‘adviseur’ nog eens een slordige 12.000 euro, per maand… Een dieet van champagne en kaviaar, dat kost geld. En zeggen dat Donfut zowat het uithangbord was van de Operatie ‘Propere Handen’ van de ‘nieuwe’ PS.
Di Rupo ziet de bui al hangen en vreest voor een electorale afstraffing, maar het is lang niet zeker of die er ook komt. De Parti Socialiste heeft haar macht gebouwd op cliëntelisme. De sociale hangmatcultuur en politieke benoemingen blijken vooralsnog een stevig bindmiddel met de kiezer, want in de peilingen lijkt de PS voorlopig weinig last te hebben van alle schandalen. Wellicht was het zo niet bedoeld, maar hun verkiezingsslogan is alvast een schot in de roos: “Iedereen profiteert van onze acties.” Goed gevonden en erg toepasselijk. Al hangt er een vies reukje aan…
Dehaene en Dexia
De Parti Socialiste is ongetwijfeld de kampioen van de schaamteloze graaicultuur. Maar Jean-Luc Dehaene (CD&V) kent er ook wat van. De man stak de voorbije jaren geen poot uit in het Europees Parlement, maar gaat straks – naar eigen zeggen – wel even uitleggen aan Guy Verhofstadt “hoe het hier werkt” in Brussel en Straatsburg. Voor 2 parlementaire vragen en een ‘rapport-Dehaene’ – hoogstwaarschijnlijk voorgeschreven door enkele medewerkers – strijkt Dehaene pakweg 100.000 euro op, per jaar. Om toch niet alle dagen boterhammen met choco te moeten eten, moét je dan wel op zoek naar een bijverdienste. Die vond Jean-Luc na zijn afscheid van de Belgische politiek, als bestuurder van Inbev, Lotus Bakeries, Umicore en Thronbogenics. De inkomsten van al die mandaten zijn – helaas – onbekend. De echte bingo-machine rinkelt bij Dexia. Als voorzitter van de raad van bestuur krijgt Dehaene naar verluidt tussen de vijftig en tachtigduizend euro. We geven het toe: een aalmoes. In vakbondskringen sloeg het nieuws in als een bom. Dexia zet straks 900 mensen op straat en het personeel dat aan de slag blijft, moet 15% van het loon inleveren. Leg dat maar eens uit aan ‘de mensen’, uw kiezers…
VLD en LDD
De strijd tussen blauwe en donkerblauwe liberalen is ontaard in een wansmakelijk moddergevecht. Het begon met het inschakelen van een privédetective die in opdracht van Jean-Marie Dedecker moest uitvlooien of Karel De Gucht en zijn vrouw betrokken zijn in de schimmige ‘sale-and-lease-back’ (verkoop en terughuur)-operatie van het gerechtshof van Veurne. Het zou ons niet verbazen mocht De Gucht betrokken zijn bij louche zaakjes en dat verdient dus zeker enig diepgravend journalistiek of gerechtelijk speurwerk. De Gucht ziedend en de VLD zon op wraak. De illustere onbekende Dirk Vijnck – kamerlid voor LDD – keerde terug naar de liberale schaapsstal van Bart Somers. De overstap kostte LDD de officiële erkenning als fractie, hun dotatie (250.000 euro per jaar) en 9 parlementaire medewerkers. Dedecker gevloerd met ipon. Schuimbekkend verklaarde hij voor de camera’s “dat hij die ‘vink’ nooit eerder had horen fluiten in het parlement”. Dat het “een brave jongen” was, net goed genoeg “om de broodjes te halen”. Waarop VRT-journaliste Linda De Win de bal terugkaatste met de snuggere opmerking “maar die man is wel door u op de lijst gezet en verkozen”. Het antwoord van Dedecker was ontnuchterend: “Ik was in Leuven dringend op zoek naar een lijsttrekker. Ik ging op café en daar zaten wat jonge gasten. Ik vroeg wie van hen 5000 euro had voor een campagne en Vijnck stak zijn hand op. Zo is hij onze lijsttrekker geworden.” De journaliste wist niet wat ze hoorde en ook menig kijker moet zich de ogen en oren uitgewreven hebben.
De dagen daarop liep de affaire pas helemaal uit de hand. Dedecker beweerde dat hij het slachtoffer was van een VLD-complot om hem en zijn partij financieel droog te leggen. VLD-voorzitter Bart Somers ontkende dat staalhard en hield bij hoog en bij laag vol dat de VLD niks beloofd had aan Vijnck. Die keerde intussen op zijn stappen terug naar LDD, waar Dedecker het vetste rund liet slachten voor de terugkeer van de verloren zoon. Maar het strafste moest nog komen. Als loopjongen van Guy Verhofstadt heeft Somers de kunst van het liegen onder de knie gekregen. Maar helaas lekte uit dat de VLD voor Vijnck een verkiesbare plaats zou zoeken of een gelijkaardige wedde als kabinetsmedewerker. Dure broodjes En daar stond Bart Somers dan. Met de broek op de knieën en de billen bloot. Ontmaskerd als leugenaar.
Geloofwaardigheid
Dedecker mag zijn centjes dan weer op het droge hebben, maar zowel VLD als LDD komen zwaar beschadigd uit de strijd. Het imago van de politiek heeft nog maar eens een diepe deuk opgelopen.
Of het nu gaat om de schandalen van de PS, de schaamteloze poenpakkerij van Dehaene of het partijtje moddercatch tussen VLD en LDD. Goed is dat allemaal niet. Het bevestigt bij de publieke opinie het beeld van politici die alleen maar bezig zijn met de macht, politieke spelletjes en persoonlijke verrijking. De boodschap van de overloperij is dat inhoud en politieke principes er niet meer toe doen. Het gaat om de eigen carrière en het spekken van de eigen bankrekening. Vernietigend voor het vertrouwen in de politiek. En dan hebben we het nog niet eens over al die verkiezingsbeloftes die door CD&V en VLD bij het grote huisvuil zijn gezet…
De N-VA heeft gegokt… en verloren. Hun erg flexibele houding aan de onderhandelingstafel en hun “participatiestrategie” met CD&V heeft geen resultaat opgeleverd. Geen staatshervorming, geen splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde, geen communautaire doorbraak, geen stap vooruit in de Vlaamse staatsvorming. Jammer, maar helaas. Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, denk je dan. Maar toch willen ze het straks nóg een keer proberen. Liefst mét de CD&V voor wie die de Belgische belangen nog steeds primeren op de Vlaamse belangen. En als het moet met “laat-je-niet-strikken-Di Rupo”. Of, om het met de woorden van Jan Peumans te zeggen: “Het is logisch dat je iets anders zegt als je niet meer in de oppositie zit, maar in de meerderheid.” Is dat zo? Wij zeggen na de verkiezingen hetzelfde als er voor: Vlaanderen eerst!
En Jean-Marie Dedecker? Die droomt al luidop van een ‘rechtse coalitie’ (?) met CD&V en VLD. Samen in het bootje dus met Verhofstadt, Dewael en De Gucht, zijn gezworen vijanden. Echt geloofwaardig is dat allemaal niet. En een garantie voor verandering al evenmin.
“Als geloofwaardigheid de inzet wordt van de verkiezingen, verliezen álle traditionele partijen”, waarschuwt Caroline Gennez. Inderdaad. Wij stappen zelfzeker en met ongeschonden blazoen naar de stembus. Onze tegenstanders in pers en politiek zullen het niet graag horen, maar geloofwaardigheid is dé unieke troef van het Vlaams Belang. Wij zijn niét te koop voor ministerportefeuilles of deelname aan de macht. Wij blijven trouw aan ons programma, onze idealen en onze kiezers. Betrouwbaar, rechtlijnig en geloofwaardig zetten wij onze strijd verder. Voor vrije meningsuiting, voor veiligheid en welvaart, voor goed bestuur in een onafhankelijk Vlaanderen. Dit is ONS land!


Bruno Valkeniers
1

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...