Gekozen voor verandering

De teerlingen zijn geworpen. De kiezer heeft gesproken.

Langs deze weg wil ik al onze kandidaten, leden en sympathisanten bedanken die de voorbije maanden het beste van zichzelf hebben gegeven om het Vlaams Belang de 14de verkiezingsoverwinning op rij te bezorgen. Maar ik wil ook de andere overwinnaars van deze verkiezingen feliciteren. In de eerste plaats het kartel CD&V/N-VA op wie nu inderdaad een zeer zware verantwoordelijkheid rust. En ook Jean-Marie Dedecker die met zijn lijst vanuit het niets enkele zetels in de wacht sleept.

Paars: bont en blauw

Verhofstadt ligt er en hij ligt er goed. “De Vlaamse kiezer heeft” – zoals Metro het samenvat – “links in de touwen gemept”. En dat is goed nieuws. De SP.A, nog altijd in een zegeroes na 8 oktober, kreeg een oplawaai van jewelste en staat nu weer met de voetjes op de grond.
Het debacle van 10 juni zou normaal ook het politieke einde voor Guy Verhofstadt en mogelijk zelfs voor de VLD-‘troika’ – Verhofstadt, De Gucht, Dewael – betekenen. Maar echt zeker is dat niet. Dat Bart Somers, zwaar verbrand als buikspreekpop van Verhofstadt, nu samen met Noël Slangen de blauwe meubels moet gaan redden, kan moeilijk beschouwd worden als een ‘wissel op de toekomst’… Maar goed, dat is hùn probleem.

Vlaams Belang: moeilijke verkiezingen

We wisten dat dit voor het Vlaams Belang erg moeilijke verkiezingen zouden worden. De verzamelde pers besliste unaniem om onze verkiezingsadvertenties te weigeren. Onze kopstukken werden geweerd uit de grote debatten van de openbare omroep. En alsof dat nog niet genoeg was, hebben de traditionele partijen en de bevriende media ook afgesproken om het in deze campagne vooral niét over de staatshervorming, veiligheid en de mislukte integratie te hebben… Maar de andere partijen en de opiniemakers moeten zich niet te veel illusies maken. Het is niet omdat men problemen doodzwijgt dat ze niet meer bestaan.

De media hebben maandenlang alles toegespitst op het duel tussen Yves Leterme en Guy Verhofstadt, alsof dat de keuze was. De enige keuze. De SP.A werd platgedrukt. Het Vlaams Belang heeft standgehouden en boekt zelfs nog lichte winst tegenover 2003. Het had wat meer mogen zijn, maar we kunnen met deze uitslag leven. Geen vreugdedans, maar wel tevreden. Zelfverzekerd en vastberaden gaan wij onze strijd verder zetten. Omdat het Vlaams Belang nodig is in Vlaanderen. Meer dan ooit. Omdat wij de énige partij zijn – zo zal straks blijken – die voor de noodzakelijke kentering kan en wil zorgen. Omdat wij een partij zijn met een doordacht partijprogramma en omdat wij ons niét laten paaien door ministerportefeuilles of een uitnodiging op de koffie bij het Belgische vorstenhuis.

Leterme moet kleur bekennen

De bal ligt nu in het kamp van Yves Leterme. Hij is de onbetwiste winnaar van 10 juni en plukt de zoete vruchten van een handig opgezette media- en marketingcampagne. Hij was de uitdager van Guy Verhofstadt. En dat de kiezers Paars zo beu waren als koude pap wisten we.
De Vlamingen zijn massaal in de armen van Leterme en de CD&V gedoken, die ze hoe dan ook beschouwen als ‘de reddingsboei’ na 8 jaar paars. Of ze die verwachtingen straks ook kunnen waarmaken, zal nog moeten blijken. We vrezen ervoor.

We gunnen Yves Leterme en Bart De Wever hun feestje. Ze hebben de tussensprint gewonnen, maar de zware cols moeten nog genomen worden. Zowel CD&V als N-VA hebben een ‘moderne staatshervorming’ beloofd, maar moeten straks met Elio Di Rupo en/of Didier Reynders aan tafel gaan zitten. En dan zullen we zien hoe Vlaams, betrouwbaar en principieel ze zijn.

Het wordt trouwens geen gemakkelijke klus voor Leterme. De kaarten zijn geschud en de mogelijkheden zijn beperkt. Leterme kan niet langer rond de pot draaien en zal snel kleur moeten bekennen.

Vlaanderen heeft rechts of centrum-rechts gekozen en dus zou een coalitie van CD&V, Vlaams Belang en Lijst Dedecker minstens onderwerp van gesprek moeten zijn.
Maar dat lijkt zo goed als uitgesloten. In een eerste commentaar liet Jo Vandeurzen meteen verstaan dat er aan het dwaze cordon niet geraakt zal worden. De CD&V-top wordt tot nader order dus nog altijd gegijzeld door de linkse vakbondsvleugel en het Belgische establishment.
Dat belooft weinig goeds voor de communautaire onderhandelingen.

En dat brengt ons bij een andere vaststelling. De verkiezingen en de uitslagen van 10 juni hebben eens te meer bewezen dat Vlaanderen en Wallonië eigenlijk twee totaal verschillende landen zijn, die alleen nog met een elastiekje worden samengehouden. Maar de rek is eruit. Yves Leterme heeft nu de kans om de geschiedenis in te gaan als de man die Vlaanderen op de wereldkaart zet als een vrije, soevereine staat. Helaas: Leterme is geen staatsman, maar een Belgische machtspoliticus. Als het er écht op aan komt, kiest hij voor zijn carrière en de Belgische belangen en niet voor Vlaanderen. En dus gaat hij straks waarschijnlijk met blauw (en/of rood in Wallonië) in zee. Met de verliezers van 10 juni. En dus krijgen we nog meer van hetzelfde. Een Belgisch en links beleid en dat is duidelijk niet wat de Vlaamse kiezer wil.

Vlaamse leeuw of Brabançonne?

“Vlaanderen heeft gekozen voor verandering”, klonk het gisteren uit alle monden bij CD&V en N-VA. Maar als ze straks samen met de PS of MR en de VLD in de koffer duiken, is de CD&V/N-VA-kiezer er al aan voor de moeite. Dan mogen we die verandering wel op onze buik schrijven. En dan blijft in België alles bij het oude. Dat zou meteen het eerste grote kiezersbedrog zijn dat Leterme op zijn conto mag schrijven.

We gunnen Yves zijn triomf. Maar in 2009 zullen we niet Verhofstadt maar Leterme kunnen afrekenen op zijn geloofwaardigheid, zijn gebroken beloftes en zijn toegevingen aan de Franstaligen. Geloofwaardigheid wordt hét probleem van Leterme.

De Vlaamse leeuwenvlaggen op het feestje van Yves Leterme en Bart De Wever hebben dat meteen duidelijk gemaakt. Ze zijn een pad in de korf voor de CD&V die natuurlijk in de eerste plaats aan de macht en de bijhorende ministerportefeuilles denkt. “Die beelden gaan wel de wereld rond”, zei Siegfried Bracke droogjes. Ach, zo maakte de kandidaat-premier meteen duidelijk, er is helemaal geen reden tot ongerustheid: “Als Tom Boonen een wedstrijd wint, zie je ook overal leeuwenvlaggen. Maar als hij op het podium staat, wordt de Brabançonne gespeeld.” Het is een uitspraak die we moeten inkaderen.

Frank Vanhecke
1

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...