Gedwongen huwelijk

Het zou al flink fout moeten lopen, zo niet zitten we binnen een paar dagen opgezadeld met een regering-Di Rupo I. Het heeft wat voeten in de aarde gehad, en we kunnen ons voorstellen dat velen opgelucht zullen zijn dat het toch nog gelukt is: radeloze journalisten en politici in de Wetstraat, de gewone man die al lang de buik vol had van het politieke theater en niet in het laatst het vorstenhuis van Saksen-Coburg dat vreesde voor het voortbestaan van België en de monarchie. Het Ardennenoffensief van de koning en de toenemende druk op de financiële markten hebben de onderhandelaars uiteindelijk, na meer dan 500 dagen, over de streep getrokken. Of de aangevoerde champagne zal volstaan om de slechte smaak van vuile compromissen en Vlaamse toegevingen door te spoelen, is nog maar de vraag.

Liefde ver zoek

We moeten elkaar niks wijsmaken. Het huwelijk van christendemocraten, socialisten en liberalen is géén huwelijk uit liefde. Het is zelfs geen verstandshuwelijk, het is een schijnhuwelijk. ‘Van moetes’, zoals dat in de volksmond heet. En de boreling die straks in de wieg ligt, is niet meteen wat je moeders mooiste noemt. Dat kan ook niet als je water en vuur moet verzoenen: links en rechts, maar vooral – ook al is dat vaak hetzelfde – Wallonië en Vlaanderen. De wilde Tarzan-kreten die CD&V slaakte na het beruchte BHV-akkoord, en het bijhorende geroffel op de eigen vooruitgestoken borst, moeten maar kunnen niet verdoezelen dat de Vlaamse onderhandelaars zich zwaar hebben laten rollen. In ruil voor een slechte splitsing mogen Brussel en Wallonië elk jaar 500 miljoen euro extra incasseren. Daar bovenop krijgt Vlaanderen nog een molensteen van extra belastingen om de nek om de Belgische putten te vullen. De aangekondigde – en intussen licht afgezwakte – nieuwe belastingmaatregelen treffen vooral Vlaanderen (70%). Of het nu over bedrijfswagens, dienstencheques of spaargeld gaat, of over de energie – die nu al voor veel gezinnen onbetaalbaar is, maar straks nog duurder wordt als producenten en distributeurs hun belastingen gaan doorrekenen aan de klant. “Formateur Di Rupo komt als winnaar uit het begrotingsakkoord”, stelt Louis Verbeke, voorzitter van de Vlerick Management School, nuchter vast. “Wallonië leeft boven zijn stand, maar zal amper verarmen en de kosten worden verhaald op Vlaanderen. Brave mensen, die Vlamingen…”

Boedelscheiding

Ach, dat Di Rupo er als toekomstig premier niet in slaagt enigszins behoorlijk Nederlands te spreken, is veelzeggend maar niet eens het grootste probleem. Dit is een regering van verliezers, een minderheidsregering in Vlaanderen. De regering-Di Rupo dreigt nu al achtervolgd te worden door niet ophoudende ruzies: inzake de Vlaams-Waalse verhoudingen, inzake budgettaire discipline, in het asiel- en immigratiedossier, want ook daar worden de lasten grotendeels op Vlaanderen afgewenteld. De tegenstellingen zijn heus niet weg. Het schijnhuwelijk (de regering-Di Rupo) moet het gedwongen huwelijk (België) redden. Liefde is er in dát huwelijk ook nooit echt geweest, bedrog des te meer. Verstandige mensen weten dat het in dergelijke omstandigheden – ook voor de kinderen – beter is om de echtscheiding aan te vragen. Beke en De Croo hebben dus een mooie kans gemist.

Bruno Valkeniers
1

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...