Forza belgica

Recente peilingen geven in politieke kringen en de pers aanleiding tot wilde speculaties. In Vlaanderen tekent zich een diepgaande versnippering van het politieke landschap af. En dat zou, gek genoeg, de klassieke politieke families goed uitkomen. Zo blijven de traditionele partijen verzekerd van de macht en lijkt de Belgische status quo gebeiteld. En dus wordt het uitkijken naar mogelijke verschuivingen onder de taalgrens, want – laten we het vooral niet vergeten – het is dáár dat de politieke kaarten in dit land geschud worden.

Verbeten machtsstrijd

Sinds de verkiezingen van 2007 woedt in Wallonië een dodelijke machtsstrijd tussen de liberale MR en de socialisten van de PS, met Joëlle Milquet (cdH) als lachende derde. De machtsstrijd heeft onmiskenbaar nog voor een verharding van de communautaire standpunten gezorgd. Het komt er op aan wie zich kan verkopen als ‘beste Waal’ en voorlopig lijkt ‘madame mille fois non’-Milquet die oscar in de wacht te slepen. Een gevaarlijk opbod, want de strijd om het predicaat ‘goede Waal’ en dus het koppige njet tegen elke rechtmatige Vlaamse verzuchting, leidt alleen maar tot een verdere radicalisering van de publieke opinie in Vlaanderen. De scheuren in de Belgische façade worden met de dag groter en de Waalse profileringsdrang is niet van aard om de barsten te dichten. Dat een goeie Vlaming onmogelijk een goeie Belg kan zijn – en omgekeerd –, wisten we al, maar wellicht geldt hetzelfde ook voor onze Waalse broeders en zusters. Al zullen die dat niet gezegd willen hebben.

Waalse LDD?

Intussen gaat Rudy Aernoudt, een goeie vriend van Jean-Marie Dedecker, een nieuwe partij lanceren in Franstalig België. Aernoudt zou graag de dissidente liberaal Destexhe aan boord hijsen, maar die ging nog niet in op het huwelijksaanzoek. Of de partij van Aernoudt veel kans maakt om door te breken is niet meteen duidelijk. Aernoudt wil Wallonië uit het economische moeras halen en afrekenen met het politieke cliëntelisme. Maar dat cliëntelisme heeft na decennia onafgebroken PS-dictatuur diep wortel geschoten in de Waalse samenleving. Aangenomen mag worden dat het animo om komaf te maken met de vriendjespolitiek en de misbruiken van de sociale zekerheid niet groot zal zijn. Te veel mensen, partijen, instellingen hebben belang bij het in stand houden van de hangmatcultuur. En wie – zoals Aernoudt – pleit voor een efficiënte en afgeslankte overheid, moet met de botte bijl snoeien in het socialistische overheidsapparaat. Dat zou duizenden Walen tot de werkloosheid veroordelen. Veel applaus gaat Aernoudt met zijn plannen wellicht niet oogsten in Dinant, Luik of Charleroi.

Nieuw-Belgische Alliantie

Jean-Marie Dedecker droomt al lang van een Waalse tegenhanger, en juicht de plannen van zijn goede vriend Aernoudt toe. Communautair zitten ze wel op een andere golflengte, maar als de macht en de ministerportefeuilles wenken, is veel mogelijk. Kijk maar naar het verstandshuwelijk tussen CD&V en N-VA.

Aernoudt is een onversneden belgicist terwijl Dedecker eerder voor een confederaal model pleit. Al blaast Dedecker vaak warm en koud en trekt hij een stevig mistgordijn op. Als je vandaag leest dat Dedecker beweert dat de Vlamingen de communautaire onderhandelingen hebben opgeblazen omdat ze te veel eisen stelden, moeten bij de Vlaamsgezinde kiezer de rode flikkerlichtjes gaan branden.

Voor Dedecker is Aernoudt een valabele gesprekspartner in Wallonië en – wat nog belangrijker is – een breekijzer waarmee hij zijn toegang tot de Belgische macht kan forceren. “L’ Union fait la force”. Dedecker heeft de Forza Flandria begraven, maar legt mogelijk de eerste steen voor een ‘Forza Belgica’. Het weinigzeggende cliché waarmee Dedecker lastige communautaire vragen ontwijkt – “met België als het kan, zonder België als het moet” – krijgt in het licht van deze ontwikkelingen een bijklank die weinig goeds voorspelt.

Dedecker neemt steeds vaker openlijk afstand van het separatisme en de Vlaamse onafhankelijkheidsgedachte. Als hij er samen met Aernoudt straks in slaagt een Nieuw-Belgische Alliantie te smeden, zijn de Vlaamse kiezers die zich eerst lieten verleiden door de Vlaamse beloftes van het kartel CD&V/N-VA en die nu hun hoop op LDD stellen voor verandering, er wééral aan voor de moeite. Want de LDD schuift dan nadrukkelijk op in Belgische richting en in de richting van Belgische oplossingen. En, dat moet de Vlaamse kiezer intussen toch wel beseffen, Belgische oplossingen zijn geen oplossingen…

Salonfähige rebel?

Wat wil Dedecker eigenlijk? Als hij wil dat er echt wat verandert, als hij wil dat de Vlamingen krijgen wat de Vlamingen toekomt, moet hij breken met het Belgische staatsmodel en het communautaire overleg dat tot niets leidt. Of is hij alleen maar uit op politieke wraak, als het even kan in de vorm van een ministerportefeuille? Het kan zijn dat we ons vergissen, maar daar lijkt het soms wel sterk op.

Dedecker werpt zich graag op als de rebel, maar bluft tezelfdertijd in interviews dat hij – in tegenstelling tot het Vlaams Belang – “salonfähig” is. Hoe je tegelijkertijd rebel en salonfähig kunt zijn, is ons een raadsel, maar soit. Duidelijk is dat Dedecker zowat wordt doodgeknuffeld door de verzamelde pers. Er gaat geen dag voorbij of hij wordt wel ergens opgevoerd. Niet omdat de door links gedomineerde media zoveel sympathie hebben voor het gedachtegoed van de ‘rechtse rakker’, maar omdat ze Dedecker graag uitspelen als het geheime wapen in de strijd tegen het Vlaams Belang. Het politieke proces tegen het Vlaams Blok, de politiek geïnspireerde en juridisch zeer aanvechtbare veroordeling en het cordon sanitaire hebben het Vlaams Belang niet klein gekregen. En nu moet Dedecker het vuile karwei opknappen. De journalisten die de voorbije maanden triomfantelijk voorspelden dat de voormalige judo-coach het Vlaams Belang met ‘ipon’ zou vloeren, zijn niet meer te tellen. We raden hen echter aan het vel van deze beer nog niet te verkopen voor hij geschoten is. Het Vlaams Belang heeft een stevige structuur, een sterk programma, een trouw kiespubliek en een wervend toekomstproject: Vlaamse onafhankelijkheid.

Jean-Marie Dedecker wordt gebruikt door het Belgische establishment en láát zich ook gewillig gebruiken. Dat de deuren van de televisiestudio’s en de poorten van het paleis gezwind openzwaaien, is veelzeggend. Dat streelt zijn ego, maar zou tot waakzaamheid moeten aanzetten. Het Belgische establishment weet hoe het outsiders en lastige dissidenten onschadelijk moet maken, kijk maar naar de Volksunie. Laat ze proeven van de Belgische macht en de profijtjes en ze lopen snel terug in de pas. Koop ze af met een ministerportefeuille of wat vetbetaalde mandaten in overheidsinstellingen, dat recept werkt doorgaans…

Dat is meteen ook hét grote verschil tussen Vlaams Belang en LDD. Wij zijn niét te koop, niet met geld, niet met ministerportefeuilles. En dat weten ze heel goed in de politieke hoofdkwartieren,de redactielokalen en de cenakels van Laken. Het verklaart ook waarom de traditionele partijen, de media en het hof de handen in elkaar hebben geslagen in een monsterverbond tegen het Vlaams Belang. Een ‘Forza Belgica’ om de Belgische meubels, de monarchie en het wankele rijk te redden. Wij zijn vandaag de enige partij die de Belgische machtsevenwichten in vraag stelt, wij zijn de enige betrouwbare anti-establishmentpartij. Voor ons geen dubbelzinnige of vage standpunten. Geen “met België als het kan, zonder België als het moet”. Geen oeverloze en zinloze communautaire onderhandelingen meer of nog enkele generaties wachten in de vage hoop dat België straks wel vanzelf ‘verdampt’. Nee, de kiezer heeft recht op duidelijkheid. En die duidelijkheid, dat klare alternatief, biedt alleen het Vlaams Belang. En dus kijken wij de verkiezingen hoopvol en met vertrouwen tegemoet. Want, als er iets is wat de politieke impasse van het voorbije jaar heeft duidelijk gemaakt, is het wel dat het Vlaams Belang gelijk heeft. België werkt niet meer. Dit land staat een efficiënt beleid in de weg. Weg dus met België! Vlaamse onafhankelijkheid nu!


Bruno Valkeniers
1

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...