Europa op drift

Het was te midden alle kommer en kwel over de vastgelopen regeringsonderhandelingen een kleine opsteker, een ‘moment de gloire’: Bart De Wever, de Vlaamsnationalist, die ontvangen werd op Downingstreet 10, bij de Britse conservatieve premier David Cameron. Het leek wel een staatsbezoek. Zou De Wever aan Cameron gevraagd hebben hoe Groot-Brittannië tegenover een Vlaamse onafhankelijkheidsverklaring staat? En zouden ze het gehad hebben over het succes van de Schotse nationalisten en hun autonomiestreven? En wat zouden Vaclav Klaus en De Wever onder vier ogen tegen elkaar gezegd hebben? Want, geef toe, het recente bezoek van de Tsjechische president zorgde toch voor enig bochtenwerk en – in marketingtermen – ‘damage-controle’. Klaus – uitgenodigd door de studenten van het KVHV – verklaarde in de media dat hij een eventuele splitsing van België (naar Tsjechoslowaaks model) toch ‘niet zo’n goed idee’ vond. Nadat Bart De Wever de debatavond inleidde, werd de N-VA in pers en politiek prompt op één lijn geplaatst met de Ware Finnen, de PVV van Geert Wilders of de Britse UKIP-partij van Nigel Farage. Frieda Brepoels (Europarlementslid) en Eric Defoort (voorzitter van de ‘Europese Vrije Alliantie’) – zichtbaar onder de indruk en flink geschrokken van al dat verbaal geweld – kropen door het stof om toch maar duidelijk te maken dat de N-VA niét gekozen heeft voor een ‘anti-Europese koers’ en absoluut niet in het verdomhoekje van ‘rechtse populisten’ en ‘eurocritici’ thuis hoort. Waarbij de vraag zich opdringt: waarom zoveel angst, wat is er mis met een gezonde portie euroscepsis?

Schengen

“De invoering van het Schengenverdrag is een van de succesvolste en populairste prestaties van de Europese Unie.” Dat verklaarde eurocommissaris Cecilia Malmström (Interne Zaken) deze week naar aanleiding van de 26ste verjaardag van Schengen. Het moet zijn dat mevrouw Malmström de voorbije maanden op een andere planeet heeft vertoefd, of in het Europese ruimtestation, want uitgerekend het Schengenverdrag bracht of brengt de Europese Unie aan de rand van de afgrond. Toegegeven: het was wel leuk dat je de laatste jaren niet meer naar de bank hoefde te hollen om je zakgeld voor de vakantie om te ruilen voor Britse ponden, Italiaanse lires of Spaanse pesetas (Leve de euro!) en dat die vervelende grenscontroles en douane werden afgeschaft. Mooi geregeld, toch? Leve Schengen!

Alleen lijkt het Schengenverdrag de laatste tijd vooral een ánder soort toerisme te stimuleren. Niet het Europese toerisme, maar het banditisme en het sociale zekerheidstoerisme. Sinds het wegvallen van de binnengrenzen wordt West-Europa onveilig gemaakt door roversbenden uit het voormalige Oostblok. En sinds het uitbreken van wat met veel hoop en goede wil een ‘Arabische lente’ zou kunnen worden, worden Lampedusa en de weke onderbuik van Europa overspoeld door duizenden en duizenden haveloze gelukzoekers uit Noord-Afrika en het Midden-Oosten. Op de vlucht voor de ‘democratie’ of op zoek naar een beter bestaan? “Ik wil geen fort Europa. Ik hou niet van de term illegalen”, zegt Malmström over de massale illegale immigratie. Malmström heeft het in de Orwelliaanse Newspeak over de ‘irreguliere immigrant’. Dat bekt – net zoals ‘mensen zonder papieren’ – lekker ruimdenkend, verdraagzaam en vooral politiekcorrect. Maar, zoals een Nederlandse christendemocraat terecht opmerkte: ‘Als ze illegaal binnenkomen, zijn ze ook illegaal. Malmström dekt de feiten toe en ontkent de essentie van het probleem.” Het is het soort struisvogelpolitiek waarin de EU al jaren grossiert. Het feit dat eurocraten het in hun hoofd halen om Schengen vandaag nog te bestempelen als ‘het grootste succes’, bewijst het morele failliet van de E.U.

Griekenland

Van het failliet van Schengen naar het Griekse bankroet is maar een kleine stap. Bij nader inzien is de Europese monetaire unie ook al niet zo’n succesverhaal. De wereldwijde crisis in de bankwereld greep wild om zich heen. ‘Brussel’ stond erbij en keek ernaar. Stilaan wordt duidelijk dat de Europese uitbreiding ondoordacht en veel te snel werd doorgevoerd en dat landen als Portugal en Griekenland eigenlijk helemaal niet klaar waren voor het lidmaatschap. Of beter: dat de EU niet klaar was voor hún opname. Intussen mogen ook Roemenië en Bulgarije zich opmaken voor toetreding tot de Schengen-zone, waarmee we ons nog meer armoede dreigen op de hals te halen.

De spectaculaire verkiezingsoverwinning van de Ware Finnen zorgde even voor een rimpel in de EU-vijver, maar het Europese establishment ging al snel over tot de orde van de dag. Intussen groeit bij Duitsers, Nederlanders en Finnen de wrevel over het feit dat zij de schier bodemloze putten moeten vullen van landen die het – zacht uitgedrukt – niet zo nauw namen met hun budgettaire discipline. Het roept wrange vergelijkingen op met het verhaal van de miljardentransfers van Vlaanderen naar Wallonië. Hoe solidair kan je zijn? En wanneer slaat ‘solidariteit’ om in collectieve waanzin of zelfdestructie? Uit nieuwe berekeningen van onze fractie in het Europees Parlement blijkt dat iedere Vlaamse belastingbetaler elk jaar bijna 1000 euro moet ophoesten voor de EU: “Vlaanderen is een melkkoe voor Wallonië (2000 euro per Vlaming per jaar), de Europese Unie en de zwakke broertjes van de eurozone.”

Om Griekenland en Portugal te redden, werd de Europese begroting opgetrokken en mogen de goeddraaiende en hardwerkende lidstaten en hun inwoners straks nog dieper in hun buidel tasten. Maar daar mogen we van Yves Leterme (in het Nederlandse dagblad ‘Trouw’, 11.06.11) niet over zeuren. “Je moet niet alles tot de laatste eurocent willen narekenen. Dat is geen oplossing…”

Turkije

Alsof Europa nog niet genoeg problemen heeft, gaan de toetredingsonderhandelingen met Turkije gewoon verder. ‘Brussel’ feliciteerde de Turkse premier Erdogan zelfs met zijn verkiezingsoverwinning. Erdogan, is dat niet de man die komaf wil maken met het hoofddoekenverbod in Turkse universiteiten en het openbaar leven? Is het niet de man die de macht van het leger als bewaker van de seculiere samenleving wil terugdringen en meer plaats wil maken voor de islam? Is het niet de man die minaretten vergeleek met bajonetten, moskeekoepels met helmen en moskeeën met legerbarakken? En is Turkije niet het land waar tientallen kritische journalisten achter de tralies belanden? De Europese houding tegenover Turkije bewijst andermaal de stuitende wereldvreemdheid van de politieke kaste die in Europa aan de touwtjes trekt.

Kritiek ongewenst

Ook Europa, of beter de EU, heeft het niet zo begrepen op kritische geluiden. Alsof eurokritisch zijn een misdaad is. Als Bart Brinckman de Tsjechische president Klaus door zijn gehaktmolen draait – “een kletsmajoor’ oreerde Brinckman in de stijl die hem zo eigen is – dan verwoordt hij perfect wat vele eurofielen stoort aan eurocritici. Tja, dat Klaus de bureaucratie en de autoritaire trekjes van de EU in het Europees Parlement op de korrel nam en vergeleek met de dictatoriale regimes in het toenmalige Oostblok, is in eurofiele kringen duidelijk nog niet verteerd. En dat hij kritische bedenkingen heeft bij de al dan niet vermeende klimaatopwarming en de broeikashypothese, is ook al vloeken in de linkse kerk. Verwijzingen naar de Holocaust en negationisme zijn dan niet ver weg. “Voordat Brinckman nog eens iets over het klimaat schrijft, zou hij er goed aan doen zich wat breder te oriënteren”, schrijft de bekende Nederlandse publicist Hans Laböhm. Die zit. En zeggen dat De Standaard door velen, maar vooral door zichzelf, wordt beschouwd als een ‘kwaliteitskrant’…

Heilige koe

Het officiële Europa gedraagt zich meer en meer als een heilige koe. Onaantastbaar en boven elke kritiek verheven. En wie twijfelt aan die religieuze status is een ketter die op de virtuele brandstapel belandt. Etiketten als ‘extreemrechts’,‘populisme’ of ‘anti-Europees’ vliegen in het rond. Ach, ze doen maar. De man en vrouw in de straat hebben al begrepen dat het holle woorden zijn, lege ‘labels’ om kritische geluiden in de kiem te smoren en de oppositie de mond te snoeren. Net zoals ‘racisme’ en ‘onverdraagzaamheid’ holle begrippen zijn geworden, de laatste strohalm bij gebrek aan rationele argumenten. De mensen zijn de Europese betutteling en regelneverij beu, de verspilzucht, de open-grenzen-politiek en de aftakeling van hun nationale identiteit en soevereiniteit.

Nogmaals: wat is er mis met kritiek? Wat is er mis met gezonde oppositie? Wie geen oppositie toelaat, kiest voor de dictatuur. Is dat het nieuwe Europa? Is dat het Europa dat wij willen? Ik dacht het niet. Voor alle duidelijkheid: Europa is niet de EU en de EU is niet Europa!

De Europese ‘federalisten’ beschouwen de EU als een racewagen in een reuzengroot pretpark. Alleen laten de remmen het afweten. Ze scheuren nu met 300 km/u af op een haarspeldbocht, knijpen hun ogen toe en drukken het gaspedaal nog wat dieper in, in de hoop dat ze heelhuids uit de curve komen. Dat moet wel fout aflopen. Het probleem is niét – zoals Leterme, Verhofstadt of Van Rompuy beweren – het groeiende ‘populisme’ of het ‘nationalisme’, maar de arrogantie van het Euro-establishment, het gebrek aan transparantie en democratische inspraak. Europa gaat niet ten onder aan het ‘populisme’ maar aan… een overdosis Europa. Niet ‘meer Europa’ maar eerder minder Europa is de oplossing. En vooral een ánder Europa.

Vlaanderen

De Europese Unie nu een ‘Elitaire Unie’ noemen, zoals Bart De Wever doet, is een open deur intrappen. Dat en veel meer zeggen wij al jaren. Bovendien klinkt het niet echt geloofwaardig bij de erg Europees-gezinde N-VA. Koketteren met Vaclav Klaus is, zoals Peter Casteels terecht opmerkt “nogal vreemd voor iemand die op zijn verkiezingsfeest vorig jaar een Europese vlag achter zijn rug liet projecteren.”

De N-VA wil salonfähig zijn. Een beetje rebels, maar ook niet té. Een beetje schipperen, niemand tegen de borst stoten, van twee walletjes eten. Wie van twee walletjes eet, kan daar even behoorlijk dik van worden, maar loopt vroeg of laat een indigestie op. Je kan de Vlaamse beweging niet opvrijen met radicale standpunten en tegelijk het amnestiedossier klasseren als ‘irrelevant’, de splitsing van BHV eisen maar in het Parlement op de rem gaan staan. Hoe lang kan je de radicale achterban zoet houden met de (vage) belofte van Vlaamse onafhankelijkheid (‘over twintig jaar’, heb nog wat geduld) en de overgewaaide CD&V-kiezers sussen met de woorden dat het zo’n vaart wel niet zal lopen? Dat Vlaamse onafhankelijkheid nu ‘niet aan de orde’ is?

Het lijkt er soms op of ze bij de N-VA schrik hebben van hun eigen schaduw. ‘Vlaanderen binnen Europa’ klinkt het vaag. Alsof Vlaanderen zit te wachten op een Europese superstaat naar Belgisch model, met alle Belgische kwalen in het groot. En wat meer is, “pleiten voor een Vlaanderen dat zelfstandig zou zijn ‘binnen Europa’ is een absurditeit”, schrijft Mark Grammens scherp. “Want ‘Europa’ is de grote vijand van de zelfstandigheid van de volkeren die er deel van uitmaken, en bestrijdt zelfs deze zelfstandigheid tot buiten zijn grenzen” (Journaal, 5 mei 2011). Kijk maar naar Slovenië en Kroatië, Montenegro. We hoeven die afwijzende houding van het officiële Europa niet te dramatiseren en moeten er ons ook niet zomaar bij neerleggen. Uiteindelijk moet Europa zich neerleggen bij de gang der zaken en de wil van het volk.

Wie beweert dat België vanzelf zal ‘verdampen’ en opgaan in Europa maakt er zich wel erg gemakkelijk van af of bezondigt zich aan volksverlakkerij. De Amerikaan Donald Horowitz heeft gelijk als hij stelt dat België niet zomaar uit elkaar zal vallen, maar dat wél zal gebeuren als “een Vlaamse meerderheid België uitspuwt” en resoluut kiest voor onafhankelijkheid. Het is de taak van echte staatsmannen, de taak van het Vlaams Belang én de N-VA, ónze taak om te timmeren aan die Vlaamse meerderheid. Zonder bochten en omwegen en vooral zonder dralen. De Belgische ellende heeft lang genoeg geduurd.

Bruno Valkeniers
1

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...