Erger dan Egmont

Neen, het wordt geen feestje dit jaar op 11 juli. Na meer dan een jaar politieke impasse heeft de berg een muis gebaard. Dat Vlaamse kranten de onderhandelingsnota van Di Rupo unisono toejuichen als ‘radicaal’, ‘gedurfd’, ‘evenwichtig’, ‘vernieuwend’ en ‘ambitieus’, zegt wellicht meer over de betrokken journalisten dan over de bewuste nota. Ter attentie van al wie aan die superlatieven nog niet genoeg zou hebben, wordt er nog bij verteld: ‘iets beter komt er niet’, ‘meer zat er niet in’, ‘iedereen zal water in de wijn moeten doen’… Een Belgisch compromis, met andere woorden. In de traditie van alle voorgaande Belgische staatshervormingen: een beetje meer bevoegdheden en een beetje meer geld voor de gemeenschappen. De illusie van fiscale autonomie en dat alles afgekocht met nieuwe Vlaamse toegevingen. Sommigen zullen dit wel als een ‘grote staatshervorming’ door de Vlaamse strot willen duwen, maar met de beloofde ‘Copernicaanse omwenteling’ heeft dit niets te maken.
Als we het sociaaleconomische luik even buiten beschouwing laten – daar komen we later nog op terug -, kunnen we alleen maar vaststellen dat onze sombere voorspellingen over de institutionele hervormingen dreigen uit te komen. Herinnert u zich de stoere beloftes van N-VA en CD&V nog? ‘Over de splitsing van BHV gaan we niet meer onderhandelen. Dat moet nu maar eens gebeuren.’ Of ‘we gaan daar geen prijs voor betalen.’ Maar de prijzen die geëist worden, zijn extreem zwaar. Di Rupo gaat nog véél verder dan de al rekbare voorstellen van Dehaene, De Wever – ja, ook hij -, Vande Lanotte en Beke. De kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde zou gesplitst worden, maar die splitsing wordt grotendeels ongedaan gemaakt door de invoering van een federale kieskring, waardoor het probleem BHV wordt uitgesmeerd over het hele land. Daarbovenop maken de faciliteitengemeeenten deel uit van de Brusselse kieskring voor de Franstalige stemmen, zodat de situatie voor de Vlamingen in Brussel nog penibeler wordt. De Brusselse Vlamingen worden aan hun lot overgelaten. Bovendien wordt de verplichte tweetaligheid voor de lokale Brusselse ambtenaren (met inbegrip van politie en ziekenhuizen!) afgeschaft. De fameuze omzendbrief-Peeters wordt in de prullenmand gegooid. Franstalige burgemeesters die de taalwetten in Vlaanderen manifest overtreden, kunnen zich voortaan wenden tot het Grondwettelijk Hof om hun benoeming af te dwingen. Er wordt een ‘grootstedelijke gemeenschap’ gevormd, waartoe alle gemeenten rond Brussel kunnen toetreden. Groot-Brussel, de natte droom van de Franstalige politici, wordt daarmee realiteit. Dit is veel, veel erger dan het beruchte Egmontpact! En alsof dat allemaal nog niet genoeg is, krijgt Brussel straks nog eens 461 miljoen euro extra, per jaar welteverstaan. Opgehoest door de Vlamingen. Geen prijs? Evenwichtig? Een beetje water bij de wijn? Of een zuur en onverteerbaar brouwsel? Als je het ons vraagt eerder dat laatste. Dit is geen ‘evenwichtig’ werkstuk, maar een lepe wisseltruc.
De nota van Di Rupo is in hetzelfde bedje ziek als alle voorgaande staatshervormingen. Ze zijn stuk voor stuk uitgedacht en uitgetekend om het bouwvallige België te redden, niét om Vlaanderen te geven wat het nodig heeft en waar het recht op heeft. En het zijn alweer de Vlamingen die mogen betalen. Als de N-VA dit aanvaardbaar vindt als vertrekbasis, dan doet ze precies het tegenovergestelde van hetgeen ze aan haar kiezers heeft beloofd.

Bruno Valkeniers
1

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...