Egmontpact bis

“CD&V zal onder de lat door moeten. En de N-VA kan maar beter plat op de buik gaan om er onder door te kunnen.” Met die welgemikte trap schoffelde Karel De Gucht (VLD) zijn Vlaamse collega-onderhandelaars onder de grasmat. Een knappe ‘goal’, maar wel in eigen doel. Aan Franstalige kant kan de pret niet op bij zoveel strategisch doorzicht. CD&V en N-VA spuwden vuur en ronkende persmededelingen om de uitspraak van De Gucht te weerleggen. Maar, intussen ziet het ernaar uit dat De Gucht de facto wel gelijk krijgt…

Slecht stukje theater

Zoals u weet buigt de Kamercommissie Binnenlandse Zaken zich al enkele weken over enkele Vlaamse wetsvoorstellen voor de splitsing van de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde. Bij de aanvang van de besprekingen, klopte Pieter De Crem zichzelf stoer op de Vlaamse borst. Neen, hij zou geen vertragingsmanoeuvres dulden. Nu zou het – eindelijk – gaan gebeuren. “Onverwijld”, klonk het zowaar nog eens uit de mond van Bart De Wever (N-VA). Maar veel haast is daar niet bij. Pieter De Crem, door Gerolf Annemans gevat omgedoopt tot ‘Pieter De Rem’ wil Leterme duidelijk geen stokken in de wielen steken en heeft de handrem opgetrokken. De vertragingsmanoeuvres van CD&V/N-VA en de theaterstukjes die in de commissie worden opgevoerd tarten elke verbeelding.

De Franstaligen lieten bij de laatste zitting niet na dat ook nadrukkelijk in de verf te zetten. “Iedereen wéét dat hier nooit over gestemd zal worden”, sneerde Yvan Mayeur (PS). “U zal alles vertragen tot er een akkoord is binnen de regering en voert intussen een slecht stukje theater op.” Die rake linkse hoek bracht De Crem aan het wankelen. Waarop Ludwig Vandenhove (SP.A) – na het vertrek van de Franstaligen – zijn kans rook en al even hard uithaalde: “Zei uw partij niet dat vijf minuten politieke moed volstonden? Wel, het is nu het moment! Komaan, toon hem nu, die moed.” Maar De Crem gaf geen kik. Hij hing uitgeteld in de touwen en greep zijn GSM om met Vandeurzen te bellen en advies te vragen. “Pieter De Crem moest zich in bochten wringen om een eenzijdige stemming over BHV te vermijden”, schreef een verslaggever scherp. Pijnlijk. De N-VA zat er bij en keek ernaar.

De knieval

“Door Leterme terug het veld in te sturen, zette Vandeurzen de limbo in”, schreef Bart Brinkman (De Standaard, 06.10.07). “Niemand gelooft nog dat het communautaire project van de eerste regering Leterme nog maar in de schaduw van het ambitieuze kartelprogramma kan komen.” Inderdaad. Vóór 10 juni klonk het bij CD&V en N-VA nog dat de fameuze resoluties van het Vlaams Parlement de basis zouden vormen voor de agenda van de Vlaamse onderhandelaars. Zonder een doorbraak of de verregaande overheveling van bevoegdheden op het vlak van werk, mobiliteit, politie en justitie, gezondheid, fiscaliteit… ‘stappen wij niet in een regering’, klonk het. Enkele maanden later blijft daar niet veel van overeind.

De Vlaamse onderhandelaars – die in de media vaak ten onrechte worden afgeschilderd als communautaire ‘scherpslijpers’ en die bij een deel van de publieke opinie blijkbaar nog altijd het imago genieten van Vlaamse maagdelijkheid en onverzettelijkheid – hebben al lang de bocht gemaakt. Ze nemen genoegen met het vier-stappenplan van Herman Van Rompuy – waarbij de beloofde staatshervorming op de lange baan wordt geschoven – en zijn daarenboven ook bereid om te praten over het laten samenvallen van de verkiezingen en een zogenaamde Raad van Wijzen, die zich de komende jaren moet buigen over de communautaire twistpunten. Een Belgische koelkast, met andere woorden. Wordt u ook overvallen door een beklemmend ‘déjà-vu’-gevoel?

Een lepel suiker…

Als het oranje-blauwe kindje straks geboren wordt, zal het geen mooi kindje zijn. We hebben er al voor gewaarschuwd. De voortekenen lagen voor het rapen: de ‘per ongeluk’ gelekte nota van Jean-Luc Dehaene (goed zichtbaar voor de fotografen aan de poorten van Hertoginnedal), de aanstelling van Herman Rompuy tot koninklijk verkenner (met de duidelijke boodschap om het Vlaams kartel tot toegevingen te dwingen) en de vlucht vooruit van Yves Leterme (‘ik word premier’, kost wat kost). CD&V heeft – traditiegetrouw – gekozen voor de macht en niet voor haar kiezers, voor België en niet voor Vlaanderen. En de N-VA volgt…

In het VRT-debatprogramma ‘De Zevende Dag’ liet Bart De Wever verstaan dat de splitsing van BHV er wellicht zou komen. En hij had ‘een lepel suiker’ op zak om de Franstaligen te laten toehappen. Het woord ‘prijs’ wou de N-VA-voorzitter echter niet in de mond nemen…
‘Prijs’ of een ‘lepel suiker’? Ach, wat doet het er toe, als het kind maar een naam heeft. Waarover gaat het? Een gokje. Inschrijvingsrecht in Brussel, zodat de Franstaligen in de Vlaamse rand straks toch nog voor Franstalige politici kunnen stemmen? Of een zogenaamd ‘uitschrijvingsrecht’ voor álle kiezers. Een al eerder uitgelekte denkpiste, die volgens politieke waarnemers gelanceerd werd door… Bart De Wever.

Bart De Wever zei in de VRT-studio dat hij kan leven met een staatshervorming in fasen, ‘maar dan moet er vóór de verkiezingen van 2009 wel een vis in de pan liggen’. De regeringshonger is blijkbaar groot bij N-VA. Zo groot dat het vooruitzicht op een centrumrechtse (?) regering moet volstaan om de Vlaamse kiezer de Vlaamse toegevingen te laten slikken. Of, zoals Bart De Wever zegt in De Morgen (01.10.07): “Als we de snel-Belg-wet willen aanpassen, of een stringent begrotingsbeleid willen voeren, ben je het beste af met een regering van christen-democraten en liberalen. Dat is een sterke drijfveer om tot het uiterste te gaan, zelfs nu er geen akkoord is over de staatshervorming of Brussel-Halle-Vilvoorde.” Voelt u ook al nattigheid?

Egmontpact bis

In de Vlaamse pers lees en hoor je steevast dat de Vlamingen ‘water bij de wijn’ moeten doen. ‘Dat is altijd zo geweest’. ‘Dat kan niet anders in een land van compromissen’. En ‘daar is ook niets oneerbaars aan’… “Niémand maar dan ook niémand, geloofde echt dat CD&V en N-VA al hun beloftes zouden kunnen waarmaken”, luidde het bij Paul Geudens (Gazet van Antwerpen). Nou, al die Vlaamsgezinde kiezers die er op 10 juni zijn ingetuind en hun vertrouwen gaven aan Leterme en De Wever anders wel…

Wat voor een onzin is dat nu? Wat zeggen al die journalisten eigenlijk? Ach, vergeet die verkiezingsbeloftes maar, dat hoort bij het politieke spel. En zeker binnen België, waar partijen – vooral Vlaamse partijen – wel gedwongen zijn om te liegen en te bedriegen. Waar ze hun verkiezingsprogramma wel moéten verraden om de vorming van een Belgische regering mogelijk te maken. Als dat binnen België inderdaad niet anders kan, ligt de conclusie toch voor de hand? Dat is toch een ijzersterk argument voor Vlaamse onafhankelijkheid.

CD&V en N-VA gaan plat op de buik. Jammer, maar o zo voorspelbaar. De Vlamingen krijgen straks wat zoethoudertjes, wat kruimels. Of ‘borrelnootjes’. Meer zit er niet in. Dat komt er van als je de ultieme confrontatie als een bange wezel uit de weg gaat.
Bart ‘Onverwijld’ De Wever, voelt niet veel voor een stemming waarbij de Vlamingen hun politieke en democratische meerderheid gebruiken om de splitsing van BHV af te dwingen.
Want, “dan komen we voor zes maanden in een crisis van het regime terecht”…

Ja, en dan? Hoe kan je als zelfverklaard Vlaams-nationalist nu schrik hebben voor een “crisis van het regime”? En ligt die Belgische bestaanscrisis nu al niet weken of maandenlang open en bloot op tafel? Voor iedereen, in binnen- én buitenland. De Wever als hoeder van het Belgische regime… Pijnlijk, die ontmaskering.

“Er komt in het conflict tussen kolonie (Vlaanderen) en uitbuiter (België) altijd een tijdstip waarop men een eis moet formuleren waarover men geen compromis meer sluit. Het is wat Philippe Moureaux (PS) ooit de ‘institutionele atoombom’ heeft genoemd”, schrijft Mark Grammens in ‘Journaal’ (11.10.07). “Wie niet bereid is die in een vrijheidsstrijd in te zetten, haalt het niet.” Grammens citeert verder nog Waals politicus François Perin die ooit opmerkte: “Om zijn plannen te realiseren, zal Vlaanderen België moeten vernietigen.”
Dat is de onweerlegbare les uit de heilloze compromissen van het verleden en de les uit de lopende regeringsonderhandelingen. Als Vlaanderen wil krijgen waar het recht op heeft, zal het België moeten doen barsten. Dat is de kern, de oorzaak van de huidige politieke patstelling én de oplossing. Wie het wil zien, kan tot geen ander besluit komen.

Vlaanderen zit niet te wachten op laffe Belgische compromissen. Wij juichen niet bij een beschamend Egmont-bis-avontuur. Ja, compromissen kunnen in de politiek onvermijdelijk of zelfs eerbaar zijn. Als het over minder belangrijke zaken gaat, maar niét over de essentie. Niét als ze lijnrecht indruisen tegen het eigen programma, tegen wat je de kiezers hebt voorgehouden en beloofd. De Volksunie kreeg een pak slaag omdat ze naar de kiezer was getrokken met de slogan ‘Gedaan met geven en toegeven’ en nadien plat op de buik ging voor machtsdeelname en Belgische ministerportefeuilles. De VLD werd genadeloos afgestraft in de stembus omdat ze de uitdrukkelijke belofte “met ons in de regering komt het vreemdelingenstemrecht er niét” heeft verbroken om Verhofstadt in het zadel te houden.
En nu dreigen CD&V en N-VA hetzelfde te doen: kiezersbedrog, woordbreuk en verraad aan het eigen programma.

Weet u nog wat Yves Leterme zei over de commotie rond de leeuwenvlaggen op zijn overwinningsfeest? “Ach, als Tom Boonen de Ronde Van Vlaanderen rijdt, zie je ook overal leeuwenvlaggen wapperen. Maar als hij wint en op het podium staat, klinkt de Brabançonne…” Het zouden wel eens profetische woorden kunnen zijn. Tegen dan zal Leterme de tekst wel kennen… En Bart De Wever?

Frank Vanhecke
1

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...