EEN VREUGDEVOL EN STRIJDBAAR 2005!

10.01.2005 – De beelden van de gigantische natuurramp in Zuidoost-Azië en de nauwelijks te beschrijven menselijke ellende hebben een flinke domper gezet op de feestvreugde bij het begin van het nieuwe jaar. De massale steun vanuit Vlaanderen voor de getroffen landen en noodlijdende slachtoffers hebben – voor zover dat nog nodig was – de fameuze ‘verzuring’ waar opiniemakers in pers en politiek het voortdurend over hebben nog maar eens ontmaskerd als een hardnekkige mythe, een fenomeen dat zich in werkelijkheid vooral blijkt af te spelen in de hoofdkwartieren van de traditionele partijen en de hoofden van enkele journalisten. In de psychologie heet zoiets het projecteren van de eigen (waan)denkbeelden op anderen. Afgezien daarvan was er sowieso al niet veel reden tot feesten bij het uitwuiven van 2004. Om dat te weten heb je zelfs geen obligaat jaaroverzicht nodig.

Multicultureel kerkhof

2004 was het jaar waarin de multiculturele droom als een zeepbel uit elkaar is gespat, kapot geslagen in een poel van bloed en blind geweld. Van de gruwel van onthoofde westerse gijzelaars in Irak tot de niets ontziende terreur tegen onschuldige schoolkinderen in Beslan. Van de bloedige bomaanslagen in Madrid tot de rituele slachting op Theo van Gogh in Amsterdam.

De terreur houdt geen halt aan de grenzen van Europa en heeft zich de afgelopen jaren in alle stilte genesteld in onze multiculturele steden. En in de hoofden van fanatieke allochtone jongeren die niet alleen bereid zijn te sterven, maar vooral ook te doden in naam van Allah.
De plaats van de islam en de moslims in Europa wordt dan ook één van de hete politieke hangijzers van de toekomst. En die discussie gaat veel verder en dieper dan de discussie over een symbolenkwestie als de hoofddoek.

2004 is een bitter ontwaken geworden voor de politiek-correcte club, voor de dominees van de linkse kerk, voor de naïeve profeten van een harmonieuze multiculturele samenleving. Onze waarschuwingen werden jarenlang weggewuifd, als een roep in de woestijn, als toogpraatjes of ranzige ‘racistische’ propaganda. De feiten bewijzen nu dat we het bij het rechte eind hadden. Doorgaans is het leuk gelijk te krijgen, maar soms zou het nog leuker zijn géén gelijk te krijgen …

Onverdraagzaamheid

2004 was ook het jaar waarin de onverdraagzaamheid tegenover andersdenkenden in onze contreien verontrustende vormen begon aan te nemen. De vrije meningsuiting wordt bedreigd. In Nederland was er de al eerder vermelde schokkende moord op Theo van Gogh. In eigen land werd de politieke sluipmoord op het Vlaams Blok voltrokken door als rechters verklede marionetten van het Belgische establishment.

In een straf staaltje van hypocrisie riep Guy Verhofstadt in een nieuwjaarsbrief de bevolking, de pers en de politiek op om “uit de loopgraven te komen”, de stellingen van het eigen grote gelijk te verlaten, afstand te nemen van ‘karikaturen’ en een halt te roepen aan de ‘oorlogstaal’. Straffe kost voor iemand die voortdurend een loopje neemt met de waarheid en die na enkele jaren regeren in feite niet meer dan een karikatuur van zichzelf is geworden. Straffe kost voor iemand die van leugens en karikaturen zijn handelsmerk heeft gemaakt en die amper de week voordien nog de leiding van het Vlaams Belang – de grootste partij van Vlaanderen – had uitgescholden voor ‘fascisten’ … Hoe ongeloofwaardig kan je zijn?

De zaak Remmery

Nu we het toch over onverdraagzaamheid hebben. Er is de jongste weken heel wat te doen geweest rond de bedreigingen aan het adres van Naïma Amzil, de Marokkaanse werkneemster van een intussen bekend delicatessenbedrijf uit Ledegem, en aan de bedrijfsleider zelf. Sommige commentatoren waren er als de kippen bij om met een beschuldigende vinger naar het Vlaams Belang te wijzen. De bedreigingen zouden, zo werd in redactionele stukken en lezersbrieven geopperd, het gevolg zijn van onze ‘hatelijke propaganda’. Onzin natuurlijk, maar alle middelen zijn goed om het Vlaams Belang in diskrediet te brengen. Wie zegt trouwens dat de anonieme afzender van de dreigbrieven niet geïnspireerd werd door de harde uitlatingen van VLD-kopstuk Patrick Dewael? Het was Dewael toch die een politiek offensief tegen de hoofddoeken heeft gelanceerd, een offensief waar we vandaag overigens niets meer van horen. En was het niet Dewael die luidop opmerkte dat niet alle culturen gelijkwaardig zijn … Zo zie je maar. Toch heeft geen enkele journalist en geen enkele lezersbrief Dewael moreel aansprakelijk gesteld. En ook wij gaan dat niet doen. De kans bestaat trouwens dat achter het racistische kleedje waarin de dreigbrieven zijn gehuld, een persoonlijke afrekening schuil gaat. Hoe dan ook, voor de bedreigingen is alleen de dader zelf verantwoordelijk. Net zoals alleen Mohammed B., en niet van Gogh zelf, verantwoordelijk is voor de laffe moord in Amsterdam.

Voor alle duidelijkheid: neen, wij zijn niet blij met de opmars van de hoofddoek in onze straten. En ja, de hoofddoek is en blijft een symbool van de onderdrukking van de vrouw in de islam, een provocatie aan het adres van het vrije Westen en de democratie, een bewijs van de manifeste onwil tot integratie van een deel van de migrantenpopulatie. Wij hebben dus onze bedenkingen bij dat stuk textiel, maar dat is geen vrijbrief voor geweld, bedreigingen of intimidatie. Wat zijn motieven ook zijn, van ons moet de dader op geen spat begrip of sympathie rekenen.

Wat onze tegenstanders ook mogen beweren, het Vlaams Belang heeft de bedreigingen tegen mevrouw Amzil en haar werkgever meteen met alle kracht veroordeeld. In onze ogen is die man even gestoord en gevaarlijk als de man die onlangs SP.A-senator Mimount Bousakla met de dood bedreigde omdat ze zich wat te kritisch had uitgelaten over de islam en de moslimexecutieve. Wij hopen dat de dader snel wordt opgepakt en voor een tijd achter de tralies gaat. En wat ons betreft, mogen ze die twee dwaze extremisten zelfs in één cel stoppen om af te koelen en tot bezinning te komen.

Jeugdpremier onder vuur

De verontwaardiging over de zaak Remmery mag dan terecht zijn, ze is ook vaak opgeklopt en eenzijdig. Want hét toppunt van onverdraagzaamheid was vorig jaar toch wel de hetze tegen Tom De Slagmeulder, de 12-jarige premier van het kinderparlement. De brave knaap werd door de verzamelde pers genadeloos aan de schandpaal gespijkerd omdat hij zich in een radio-interview liet ontvallen dat hij achter een aantal standpunten van het Vlaams Belang stond. Tom werd publiek met pek en veren getooid en ei zo na naar een heropvoedingskamp gestuurd, zijn geschrokken ouders werden in vurige krantencommentaren naar de brandstapel verwezen. Hoed u dus voor de ayatollahs van de ‘verdraagzaamheid’. En bespaar ons de goedkope hypocrisie.

Brussel-Halle-Vilvoorde

Het aanslepende dossier Brussel-Halle-Vilvoorde beheerste in niet geringe mate de verkiezingscampagne in 2004 en zal ook in 2005 op de politieke agenda wegen. Het kartel van CD&V en N-VA stapte naar de kiezer met de uitdrukkelijke belofte om daar na 13 juni snel werk van te maken.

Leterme liet weten dat het op ‘5 minuten’ beklonken zou zijn en Geert Bourgeois gaf een schot voor de boeg met zijn mededeling dat de N-VA niet in de Vlaamse regering zou stappen als de splitsing geen feit was. Nadien nam de partijtop genoegen met de vage toezegging in het regeerakkoord dat het ‘onverwijld’ zou geregeld worden. Het was de eerste bocht in het dossier. Ook de aanvankelijke verklaringen dat er over de splitsing niét zou onderhandeld worden en dat Vlaanderen hoe dan ook geen prijs zou betalen voor het naleven van de grondwet werden intussen flink teruggeschroefd. Leterme en co. hebben de Vlaamse eis voor een ‘onverwijlde’ splitsing zonder toegevingen begraven. Nu heet het al dat “er ‘vooruitgang’ moet geboekt worden”. Dat belooft allemaal niet veel goeds.

Brussel-Halle-Vilvoorde is inderdaad een symbooldossier. Van een snelle aanpak van de échte dossiers, zoals de miljardentransfers van Vlaanderen naar Wallonië en de splitsing van de sociale zekerheid komt al helemaal niets in huis. Onze eis om daar eindelijk werk van te maken en niet de gerechtelijke veroordeling wegens zogezegd ‘racisme’, was voor Yves Leterme na 13 juni dé reden om de gesprekken met het Vlaams Belang op te blazen nog voor ze echt begonnen waren en om onze partij – ondanks de uitdrukkelijke wil van de kiezer – uit de regering te houden.

En wat brengt 2005?

Normaal gesproken zijn er dit jaar geen verkiezingen, maar je weet maar nooit. 2005 wordt hoe dan ook een belangrijk jaar. Een jaar waarin de Franstaligen een nieuwe fase zullen inluiden in hun totale oorlog tegen het Vlaams Belang, deze keer met een frontale aanval op de overheidsdotaties van onze partij. Een jaar waarin wij het debat over de mislukte integratie bovenaan de politieke agenda zullen houden, ondanks de zoete en sussende praatjes van premier Verhofstadt. Een jaar waarin wij de politieke kaste van dit land zullen blijven achtervolgen met haar misdadige steun voor de toetreding van Turkije tot de Europese Unie. Een jaar waarin wij de communautaire druk nog zullen opvoeren en het kartel van CD&V en N-VA voortdurend zullen herinneren aan de dure verkiezingsbeloftes over de ‘onverwijlde’ splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde. Een splitsing die er, zoals werd beloofd, moet komen zonder dat Vlaanderen daarvoor een prijs moet betalen.

Voor Verhofstadt en het Belgische establishment is 2005 een feestjaar. Het jaar waarin ze het 175-jarige bestaan van de kunstmatige staat België met de nodige luister willen vieren. Maar Vlaanderen heeft helemaal niets te vieren. En ook die boodschap zullen wij het hele jaar door tot in de Vlaamse huiskamers laten klinken.

Wij wensen voor 2005 meer politici met moed. Politici die zeggen wat ze denken en die doen wat ze zeggen. Vlaamse politici met haar op hun tanden. Wat minder consensus en wat meer de voor een democratie zo noodzakelijke botsing van ideeën. Wat minder grijze eenheidsworst en wat meer afwijkende meningen. Een pers die wat minder de hielen van de machthebbers likt en op tijd en stond kritisch tegen de schenen trapt. Met journalisten die zich wat meer laten leiden door de feiten en niet door hun eigen politieke voor- of afkeur. Een media waarin de journalistieke correctheid voorop staat en niet de politieke correctheid. Of zoals Siegfried Bracke onlangs in een publieke schuldbekentenis zei: “Als we nu eens gewoon zouden doen tegen het Vlaams Belang”. Inderdaad, meer moet dat voor ons niet zijn.

Namens het Vlaams Belang wens ik u en al wie u dierbaar is een gelukkig, gezond en veilig jaar toe.

Frank Vanhecke
1

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...