Democratie = einde van België

We hebben zo’n stil vermoeden dat er op deze 21ste juli geen feeststemming zal hangen in het paleis in Laken. Het land verkeert in een existentiële crisis en niemand weet hoe we daar nog uit geraken. Her en der valt de suggestie om een buitenlandse bemiddelaar in te schakelen. De vorming van een federale regering lijkt stilaan onmogelijk te worden en dus komt het ‘Tsjecho-Slowaaks scenario’ – de vreedzame boedelscheiding – steeds dichterbij.
Een paar jaar geleden wierp een Vlaams journalist Elio Di Rupo voor de voeten dat als de Franstaligen dwars zouden blijven liggen, de Vlamingen gewoon hun meerderheid in het parlement zouden kunnen gebruiken om de splitsing van BHV door te drukken. “Dat zou dan het einde van België zijn”, antwoordde Di Rupo laconiek. De journalist kaatste de bal terug met de opmerking: “Dat zou democratie zijn.” Waarop Di Rupo zei: “Dan zal de democratie het einde van België zijn.” Met andere woorden: als Vlaanderen zijn meerderheid gebruikt, barst België.
Het is jammer dat het interview en deze passage niet meer aandacht gekregen hebben, want ze vatten de kern van de Belgische impasse perfect samen. “Als het een simpel geval was van meerderheid tegen minderheid, dan hadden vijf minuten politieke moed volstaan om BHV te splitsen”, merkt Guido Vanden Wyngaerd, professor taalkunde aan de HUB, op (De Standaard, 18.07.11). Maar “de macht van het getal wordt in het Belgische staatsbestel ingeperkt door allerlei mechanismen die de minderheid bescherming bieden tegen ongebreidelde overheersing door de meerderheid.” Wat Vanden Wyngaerd ‘de macht van het getal’ noemt, heet in feite democratie. En die is in België deskundig buiten werking gesteld door pariteit, bijzondere meerderheden en alarmbelprocedures. De minderheid heeft de macht gegrepen en alle touwtjes in handen. Waar zit de linkse persmeute nu die ten tijde van de apartheid in Zuid-Afrika elke dag ‘one man, one vote’ stond te roepen? Voor België geldt dat democratische principe blijkbaar niet…
Vanden Wyngaerd stelt dat de Vlamingen die hopen dat de Franstaligen uiteindelijk wel zullen buigen als de Vlamingen maar voet bij stuk houden, zich vergissen. De Franstaligen beseffen maar al te goed de inzet van het huidige conflict. Het gaat om hun eigen toekomst in een hervormd België. Volgens de prof zijn er maar drie mogelijkheden. Plan A geniet duidelijk zijn voorkeur: het behoud van de Belgische status quo en van alle beschermingsmechanismen. Dat betekent verder aanmodderen en – vermits de prof het er niet bij vertelt, zullen wij het maar doen – dat de Vlamingen al hun gerechtvaardigde eisen moeten opgeven. Dat wij Vlamingen nooit het beleid zullen kunnen voeren dat we willen en ook nodig hebben. Plan B is de splitsing van België. Als het echt moet, zullen de Franstaligen wel voor de splitsing kiezen. Maar dat is, volgens Vanden Wyngaerd vooral ingegeven door hun afkeer voor plan C. En nu wordt het interessant: Plan C is een hervormde Belgische staat waarin de Vlaamse meerderheid ongehinderd kan spelen. Vandaag over BHV, morgen in andere en nog gevoeliger kwesties.
“Die Vlaamse droom is de Franstalige nachtmerrie”, schrijft Vanden Wyngaerd. “De Franstaligen zullen nooit willen leven in een België dat gedomineerd wordt door een Vlaamse meerderheid.” Lees en verbeter: in een land waar ze hun bevoorrechte positie moeten opgeven en waar de democratische meerderheid kan werken. “Dan zullen het de Franstaligen zelf zijn die de stekker uit België trekken.” Dat is wat wij al talloze keren hebben betoogd. Vanden Wyngaerd wijst er dan ook terecht op dat in Franstalig België veel concreter wordt nagedacht over de splitsing van België, dan aan Vlaamse (of zelfs Vlaamsnationale) kant.
De oude uitspraken van Di Rupo en het opiniestuk van Vanden Wyngaerd verdienen de nodige aandacht. Al was het maar omdat ze de hoop op een fundamentele staatshervorming doorprikken. Dat is een illusie. Wie de Belgische blokkeringen wil wegwerken, moet de beschermingsmechanismen opdoeken. Wie dit land grondig wil hervormen, moet aan de positie van de Franstaligen raken. En dat zullen zij nooit dulden, want dan heeft België voor hen geen enkele meerwaarde meer. Of, zoals Di Rupo al zei: ‘democratie zal het einde van België zijn’. Stop dus maar met die oeverloze onderhandelingen die nergens toe leiden. Vlaanderen moet duidelijk maken dat het Plan A niet lust. En vermits de Franstaligen nu al 400 dagen lang laten blijken dat zij niet van Plan C of een ‘Copernicaanse omwenteling’ willen weten, blijft alleen Plan B over: de splitsing. Wachten heeft geen enkele zin meer.

Bruno Valkeniers
1

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...