DE PEDALEN KWIJT

De pot en de ketel

In de strijd tegen het Vlaams Belang is alles toegestaan. En dus wordt er niet op een leugentje meer of minder gekeken. De traditionele partijen krijgen het cordon sanitaire niet meer aan de straatstenen verkocht en dus luidt het nu dat het geen goed idee zou zijn om met het Vlaams Belang in zee te stappen, want dan dreigt de economische ‘chaos’. Alsof het nú werkelijk zo goed zou gaan.

Kijk, wij hebben misschien niet de financiële experts die de andere partijen wel hebben of beweren te hebben. Maar was het niet Johan Vande Lanotte die – toen er vragen werden gesteld bij zijn opvolging door het politieke groentje Freya Vandenbossche – schamper opmerkte: “Ach, begroting, zo moeilijk is dat ook niet. Een beetje optellen en aftrekken.”

Wat die elementaire rekenkunde betreft, hebben de traditionele partijen overigens geen rapport om naar huis te schrijven. Niet wij, maar zij hebben in het verleden een gigantische schuldenberg van meer dan 10.000 miljard oude Belgische franken opgebouwd. Of mogen we nog even het lumineuze voorstel van Hendrik Bogaert, de ‘expert’ van CD&V in herinnering brengen? Op de verpletterende analyse van Waalse professoren, dat de miljardentransfers van Vlaanderen naar Wallonië geen enkele bijdrage hebben geleverd tot de noodzakelijke economische heropleving en de Waalse politiek alleen maar in slaap hebben gewiegd, reageerde Bogaert kurkdroog met het voorstel om de transfers… nog op te drijven. We geven het toe, tegenover zoveel economisch inzicht en financiële expertise kunnen wij alleen maar het hoofd buigen. Daarbij past alleen bescheidenheid en eeuwige dankbaarheid.

Het koldermodel

We begrijpen wel dat journalisten van de VRT, in de beste Sovjettraditie, de zegebulletins van de paarse regering en de sluitende begroting rondtoeteren. Kritiekloos, want de pijlen van de kritiek zijn voor de oppositie – ook dat is doorgaans een kenmerk van de pers in dictatoriale of autoritaire regimes. O wat werd er gelachen met de kritiek van het Vlaams Belang op het begrotingsnummertje van Verhofstadt. Zo hoefden ze het vooral niet over de grond van de zaak te hebben. Of over de al even striemende en gelijkluidende kritiek uit de hoek van – jawel – financiële experts.

Die politiek ongebonden experts spreken over een regelrechte aanslag op de kleine spaarder. Het financieel-economische magazine Trends hekelt “het koldermodel van Verhofstadt”… “Het koldermodel van Verhofstadt dreigt weinig zoden aan de dijk te zetten. (…) De rekening wordt doorgeschoven naar later, maar wordt daardoor wel elk jaar duurder.” “Bovendien zijn de grootste slachtoffers de gewone burgers in de straat.” Die kritiek hebben we niét gehoord op de radio. En nee, we hebben Leterme en Vandelooverbosch niet horen lachen. Hoe zou dat toch komen?

De ‘trucken van de foor’ die Vande Lanotte en Verhofstadt hebben uitgehaald om hun begroting te laten kloppen, krijgen overigens nog meer stevige tegenwind. Johan Van Overtveldt en Geert Janssens schreven zopas een boek ‘A Brave New World. De verzwegen waarheden rond de Belgische economie’. De titel ‘Brave new world’ staat volgens de auteurs voor “de virtuele realiteit, het hip-hip-hoera-sfeertje, de verdraaiingen en leugens om bestwil” die de paarse regering ophangt over de financiële en economische toestand van het land. “Als je het vernis ervan afkrabt, ziet de begrotingsrealiteit er helemaal anders uit.”

Van Overtveldt en Janssens halen zwaar uit naar de mist die gespuid wordt rond het fameuze ‘Zilverfonds’, het paradepaardje van Vande Lanotte. “Als je aan honderd economen vraagt hoe het Zilverfonds werkt, zullen er misschien drie een juist antwoord geven. En dat zijn dan nog economen.” En verder: “Het is het toppunt van misleidende informatie. De overheid staat in schuld bij zichzelf.”

De kritiek op het fiscale beleid is ook niet mals. Van Overtveldt: “Ik vraag me vooral af wat de geloofwaardigheid van het fiscale beleid nog is. Eerst fiscale amnestie organiseren en dan beleggingsproducten gaan belasten. Mocht ik veel geld in beveks hebben, ik zou me serieus bedot voelen.”

Volgens Van Overtveldt en Janssens is Vande Lanotte erin geslaagd om – met de hulp van de media – zijn begroting als ‘puik werk’ voor te stellen terwijl het ‘knip- en plakwerk’ is… Hallo mijnheer Leterme? Hallo mijnheer Vandelooverbosch?

“Links van het ABVV”

Verhofstadt en kritiek verhouden zich als water en vuur. Om het knip- en plakwerk van zijn regering te camoufleren ging de man nog eens tekeer als een duivel in een wijwatervat toen Gerolf Annemans brandhout maakte van zijn regeringsverklaring in het parlement. “Annemans is nog erger dan Xavier Verboven. Het is Verboven in het kwadraat. Het Vlaams Belang staat links van het ABVV.”

Het moet zijn dat Verhofstadt de zomer in Toscane of zijn Italiaanse olijven slecht heeft verteerd, want hij is de pedalen nu wel helemaal kwijt. De man die het Vlaams Belang steevast uitkaffert voor ‘extreem-rechts’ en ‘fascisten’, klasseert ons plots als ‘links’. En niet zomaar ‘links’, maar ‘links van het ABVV’. Het wordt wat ingewikkeld. De VLD is natuurlijk een groot stuk van haar rechtervleugel kwijtgespeeld aan het Vlaams Belang en mogelijk moet de uitval van Verhofstadt gezien worden als een krampachtig manoeuvre om die weggelopen VLD-kiezers terug aan boord te hijsen. De kans dat dit lukt, is uiterst klein.

Verhofstadt repte zich nadien om zijn verontschuldigingen aan te bieden. Niet aan Gerolf Annemans natuurlijk, maar aan Xavier Verboven. Bij het ABVV konden ze het grapje van Verhofstadt maar matig op prijs stellen. Ook bij het ABVV moesten ze de afgelopen jaren tot hun groeiende frustratie vaststellen dat steeds meer leden in het stemhok de overstap hebben gemaakt naar het Vlaams Belang. Het Vlaams Belang is vandaag al de grootste arbeiderspartij. En dan komt die Verhofstadt nog even doodleuk zeggen dat het Vlaams Belang de belangen van de arbeiders nog beter dient dan het ABVV… Geef toe, er zijn leukere dingen voor de vakbondstop. In Oost-Vlaanderen pakte het ABVV prompt uit met een pamflet waarin ze nog eens uitleggen hoe ‘asociaal’ en ‘rechts’ het Vlaams Belang wel is.

Voor Verhofstadt te links en voor het ABVV te rechts? Het zal ons een zorg wezen. Het Vlaams Belang zit goed op koers. Wij zijn niet alleen de grootste arbeiderspartij, maar ook de partij die op steeds meer bijval kan rekenen bij zelfstandigen, vrije beroepen en Vlaamse ondernemers. Wij zijn niet de partij van het eigen belang eerst, maar de partij van het algemeen belang. Het Vlaams Belang is de brede volkspartij die de CVP ooit was en die de VLD zo graag wou worden.

N-VA stut het cordon

Wie ook de pedalen kwijt is, is Bart De Wever. In een intussen geruchtmakend duel met Filip Dewinter verlaagde de voorzitter van de N-VA zich tot een blinde scheldpartij tegen het Vlaams Belang. In de salons van het Belgische establishment moeten ze zich zonder twijfel verkneukeld hebben bij het beschamend schouwspel. Het zijn die salons waarin Bart De Wever blijkbaar graag wordt toegelaten en spuwen naar het Vlaams Belang is daartoe een dwingende voorwaarde.

In Journaal schrijft Mark Grammens terecht dat men in Vlaamsgezinde kringen geschrokken – geschokt is het juiste woord – heeft vastgesteld dat “momenteel de grootste propagandisten van het cordon tegen het Vlaams Belang te vinden zijn bij de N-VA”. Grammens wijst er op dat de N-VA op een slappe koord danst. Om deel te kunnen uitmaken van de Belgische regeringsconstructies moeten ze het bouwvallige cordon stutten, maar langs de andere kant mogen ze hun eigen Vlaamse achterban niet al te zeer tegen de borst stoten. Die achterban heeft nog altijd niet verteerd dat de partijtop liever in de koffer duikt met de CD&V dan te praten met het Vlaams Belang. “Als er mensen zijn die de N-VA verlaten”, aldus Grammens, “dan is dat tegenwoordig meestal, zoniet uitsluitend uit weerzin voor de ranzige haatcampagne van voorzitter De Wever tegen het Vlaams Belang”.

Bart De Wever wierp Dewinter in de studio voor de voeten dat het Vlaams Belang op een “mesthoop” van 1 miljoen stemmen zit – een pijnlijke uitschuiver waarvoor hij zich snel en uitgebreid verontschuldigde. “Jullie hebben een kwart van de stemmen in Vlaanderen, maar jullie hebben met al die stemmen in 25 jaar nog niks gedaan”. Tot zover De Wever. Met alle respect voor De Wever, maar we zijn aan hém uiteraard geen verantwoording verschuldigd. Die verantwoording zijn wij alleen verschuldigd aan de Vlaamse kiezer. En wat dat betreft kunnen we blijkbaar nog altijd op massale steun rekenen.

Tragische vergissing

De Wever vergist zich, niet alleen van vijand, maar ook van bondgenoten en strategie. Als historicus zou hij dat toch moeten weten. De Volksunie kende haar grootste verdiensten op het politieke terrein en haar grootste successen in de stembus als radicale oppositiepartij, als zweeppartij die de andere partijen zou opjagen. De teloorgang begon toen de partij gezwicht is voor de verleiding van de macht en de basis van haar programma verloochende. Het lijkt erop dat de N-VA in hetzelfde bedje ziek is en besmet is met hetzelfde noodlottige virus.

De Wever zal het niet graag horen, maar vandaag is het Vlaams Belang de zweeppartij die de politieke agenda bepaalt! Wij hebben de Vlaamse onafhankelijkheidsgedachte bespreekbaar gemaakt en ingang doen vinden in politieke en economische kringen. Wij hebben criminaliteit op de politieke agenda gezet. Wij hebben het integratieprobleem aangekaart en de bouwstenen aangebracht voor het Vlaamse inburgeringsbeleid.

En wat kan de N-VA daar tegenover stellen? Brussel-Halle-Vilvoorde werd ondanks alle dure beloftes niét gesplitst en de Vlaamse eis tot splitsing van de gezondheidszorg werd opgeborgen. De enige buit die ze dankzij het kartel met de Belgische machtspartij CD&V hebben binnengehaald, zijn de ministerportefeuille van Geert Bourgeois, de zetel van Brepoels, de zetel van De Wever en nog wat Vlaamse verkozenen. En hun partijfinanciering (80 miljoen). En dat is alles. Mogen we dat een beetje mager noemen? Of was het gewoon daarom te doen? Om hun ego te strelen, hun persoonlijke ambities te vervullen en de centen binnen te rijven? Daar lijkt het alleszins sterk op.

De Wever verwijt Dewinter dat hij “het stoute jongetje van de klas” is. Dat kan wel zijn. Maar waarom wil hij perse het braafste jongetje van de Belgische klas zijn? De N-VA zal bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2006 opnieuw in kartel met de CD&V naar de verkiezingen trekken. Dat loont, mandaten verzekerd. In Antwerpen krijgt brave Bart de tweede plaats, na Philip Heylen. Dat aanstormende talent van de CD&V is in zijn vrije tijd erelid van de B-plus, een club van volbloed-belgicisten en unitaristen. Bart ziet daar geen graten in. “Hij weet wel waarom”, schrijft Lex Molenaar in Gazet van Antwerpen. “Voor de N-VA wordt dankzij het kartel na de verkiezingen een schepenzetel wellicht haalbaar.” Pijnlijk.

De N-VA-voorzitter wil na de volgende verkiezingen ook best praten met Elio Di Rupo. Wél met de maffiabende van de PS dus, maar niet met de Vlaams-nationalisten van het Vlaams Belang! Snapt u dat? Mark Grammens legt het uit: “Het stond in de sterren geschreven dat De Wever vroeg of laat de PS zou willen opvrijen. De volgende etappe in zijn carrière is immers het ministerschap. En De Wever zit al lang genoeg in Belgische zetels om te beseffen dat er niemand Belgisch minister wordt die niet de goedkeuring wegdraagt van de PS.” Veel hoeven we daar niet aan toe te voegen.

Bart De Wever is – laten we eerlijk blijven – onmiskenbaar een politiek talent. Dat maakt het juist zo jammer dat hij dat talent opoffert op het altaar van de Belgische macht. Hij en niemand anders heeft de sleutel in handen om het dwaze cordon sanitaire – één van de laatste steunpilaren van de Belgische staat – voor eens en altijd op te blazen. Door met het Vlaams Belang de handen in elkaar te slaan, al was het maar alleen op het vlak van de uitgesproken Vlaamse eisen, zou er in België een politieke machtsfactor ontstaan die niet meer genegeerd kan worden en die eindelijk een écht tegenwicht zou kunnen vormen voor de almacht van de PS. Dat De Wever de uitgestoken hand en deze historische kans niet wil grijpen is bijzonder tragisch of haast wraakroepend. Hij draagt een verpletterende verantwoordelijkheid. Maar, het is aan de geschiedenis en de Vlaamse kiezer om daarover te oordelen.

Frank Vanhecke
1

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...