De koninklijke omerta

Er is in pers en politiek heel wat deining ontstaan over het uitlekken van vertrouwelijke gesprekken tussen koning Albert en regeringsonderhandelaars. Dat zou een zware inbreuk zijn op het befaamde ‘colloque singulier’, de zwijgplicht – of is het omerta? – die koninklijke gesprekspartners gebiedt over de inhoud van de gesprekken de lippen stijf op elkaar te houden.

Belgischgezinde en royalistische commentatoren steken hun verontwaardiging over die loslippigheid niet onder stoelen of banken. “Per slot van rekening heeft hij (Albert) ze met zijn afscheidnemende premier (Verhofstadt) toch nog uit de nood gered en toegelaten dat ze hun gezicht konden bewaren”, klinkt het. Of nog: “De ongeschreven wet luidt dat tussen de muren van het paleis alles kan gezegd worden, zonder dat er iets van naar buiten komt. Neem dat weg en de koning kan zijn rol niet spelen”… “Dit verzwakt de missie van de koning”, luidt het bij het Franstalige cdH.

Sinds wanneer moet de koning dan een politieke rol spelen? Welke ‘missie’ heeft de koning? Telkens in ons land de discussie over de rol van de koning weer oplaait, werpen de tegenstanders van een louter protocollaire functie op dat de koning vandaag toch al niks te zeggen heeft. Tja, wat is het nu?

Weinig nieuws

‘De Standaard’ bracht een reportagereeks uit over de spaak gelopen regeringsonderhandelingen. Wat liep er mis? Wie heeft er wie een hak gezet? De krant legde haar oor te luister bij de protagonisten en dat levert een lekker smeuïg verhaal op. Maar eigenlijk is het veel geblaat en weinig wol. Veel heisa om niks. Potten heeft ‘De Standaard’ niet gebroken. Want wat worden we er wijzer van? De koning heeft – zo wordt gezegd – geprobeerd het kartel CD&V/N-VA uit elkaar te spelen. En hij heeft gevochten voor België en zijn job. Voor een federale kieskring. Wereldschokkend nieuws? Het ‘ontbloten van de kroon’? Komaan, alsof we dat nog niet wisten.

Volgens ‘De Standaard’ werd Albert door Yves Leterme en Herman Van Rompuy gebruikt als een koninklijke marionet. Dat lijkt ons een betwistbare en weinig geloofwaardige conclusie. De vraag is of het niet eerder andersom is. Of koning Albert en zijn trouwe vazal Didier Reynders de Vlaamse onderhandelaars niet handig schaakmat hebben gezet? Waarna de rode loper werd uitgerold voor een noodkabinet van Guy Verhofstadt, de beste garantie voor het behoud van de Vlaams-Waalse transfers en de Belgische status quo…

‘De Standaard’ beweert dat koning Albert liefst een oranjeblauwe regering zag en zich hevig verzet zou hebben tegen het opvissen van de socialisten – vandaag de PS en morgen mogelijk hun Vlaamse collega’s van de SP.A. Dat zou ons verbazen. Het hof en de PS, dat zijn twee handen op één buik. Het hof heeft de PS nodig en de PS heeft het hof nodig om haar belangen veilig te stellen. De PS is de Waalse dam tegen het Vlaamse separatisme. En daar is het de koning toch om te doen, of niet?

Boven de partijen?

‘De koning is niet-partijgebonden. Hij staat boven de partijen’. Zo wordt gezegd. Dat is het officiële verhaal, maar de feiten spreken dat tegen. “Als het van koning Albert afhing, dan zette de premier meteen een noodregering ineen, een verlengstuk van paars, zeg maar Verhofstadt III”, schreef een wakkere journalist. En zo is het ook gegaan. Wetstraatredacteur Luc Van der Kelen maakt daar geen geheim van en schrijft dat Verhofstadt door de koning met één taak werd belast: “Het land redden”…

Men kan veel zeggen van Albert, maar niet dat hij een machteloze marionet is in handen van de politiek. Integendeel. Hij heeft deze zomer een geruisloze, tricolore staatsgreep gepleegd door de communautaire knelpunten weg te trekken van de onderhandelingstafel en door te verwijzen naar een Belgische koelkast – ‘Conventie’/’Comité van Twaalf’/’Raad van Wijzen’… Hoezo, de koning staat boven de politiek en boven de partijen?

Koninklijke bemoeizucht

De opgeklopte verontwaardiging over het ‘ontbloten van de kroon’ is ronduit lachwekkend. De koning en zijn nazaten hebben immers nooit een geheim gemaakt van hun politieke standpunten. Denk maar aan de lofzang op de ‘multiculturele verrijking’ – een gemakkelijke ver-van-mijn-bed-show voor het paleis – en de opgestoken vingertjes aan het adres van de zogezegd ‘onverdraagzame’ Vlamingen. Denk maar aan de verbale oorlogsverklaring aan het Vlaams Belang. En aan het prinselijke cordon rond vader Morel op handelsreis in China. Wij zijn het niet vergeten.

Wij zijn het niet vergeten dat toenmalig Vlaams minister-president Luc Van den Brande jaren geleden op het matje werd geroepen omdat hij in een interview het woord ‘confederalisme’ in de mond had genomen. Wij zijn het niet vergeten dat diezelfde koning Boudewijn zoete broodjes bakte met de Waalse bendeleider José Happart. De VMO werd buiten de wet gesteld en hun leider mocht boeten in een Belgische kerker. José Happart werd op de koffie uitgenodigd en werd minister. Om maar te zeggen…

De Belgische monarchie is anti-Vlaams. Ze is een instrument om de macht van de Franstaligen te bestendigen en om de Belgische staat in leven te houden. Dat het koningshuis pleit voor het bestaan van België, ligt voor de hand. Het gaat immers om hun job en die van hun kinderen. Koning Albert krijgt daarvoor de steun van alle Franstalige partijen en vergeet daarbij even dat de Franstalige minderheid het land na de Tweede Wereldoorlog aan de rand van de afgrond bracht door Leopold III tot ontslag te dwingen, nadat een democratische – vooral Vlaamse – meerderheid zich in een referendum had uitgesproken voor zijn terugkeer.

Koning der Walen

De plotse Franstalige aanhankelijkheid aan het paleis en de Belgische staat is vooral ingegeven door het eigenbelang. De Belgische staat is immers tot nader order de beste garantie voor de bescherming van hun belangen, van hun politiek gewortelde hangmatcultuur en van de miljardentransfers van Vlaanderen naar Wallonië.

Die houding levert hen trouwens een aardig verstandshuwelijk op. Zo trekt het koningshuis in belangrijke politieke dossiers altijd de kaart van de Franstaligen. Denk maar aan de bemoeienissen in het dossier van de Generale Bank, aan de afgeschoten fusie van Sabena met het Nederlandse (en Nederlandstalige) KLM, aan de uitspraken in de politieke crisis rond Brussel-Halle-Vilvoorde. Neen, wij zijn dat allemaal niet vergeten. Wij zijn de publieke banbliksems aan het ‘echte’ en ‘omfloerste’ separatisme niet vergeten.

Het echte debat

Opvallend in heel de discussie over het fameuze ‘colloque singulier’ is dat de heisa vooral gaat over de vraag wie nu al dan niet uit de biecht heeft geklapt. En niét over de standpunten of de inmenging van de koning. Terwijl het daarover net zou moeten gaan.
Wat is de rol van de koning? Is het in een democratie wel geoorloofd dat de koning zich zo nadrukkelijk mengt in de regeringsformatie? Een formatie die hij blijkbaar in deze of gene richting kan sturen. Regeringsonderhandelingen waarbij hij er blijkbaar in slaagt – al dan niet met medeplichtigheid van Leterme en Verhofstadt – om de communautaire angels te verwijderen en onschadelijk te maken.

Wij hebben niet de gewoonte om er doekjes om te winden en we gaan dat ook nu niet doen. Vandaar onze vraag aan koning Albert: mijnheer, waar moeit u zich eigenlijk mee? Als u werkelijk begaan bent met de toekomst van uw land, als u echt bekommerd bent om de samenhang en de solidariteit van de gemeenschappen. Waar wacht u dan op om man en paard te noemen? Waar wacht u op om uw goedkope oproep tot ‘meertaligheid’ en ‘wederzijdse begrip’ te richten aan wie het moet gericht worden? Wat die zo geprezen meertaligheid betreft, moet u overigens nog altijd niet ver lopen, maar laten we het beleefd houden…

Waar wacht u op om uw Franstalige politieke vrienden er even nuchter op te wijzen dat ze nog altijd de minderheid uitmaken in dit land en dat enige bescheidenheid wel op zijn plaats zou zijn. En niet alleen bescheidenheid, maar ook redelijkheid en grote dankbaarheid. Dankbaarheid voor de erg gulle solidariteit die de domme en vervloekte Vlamingen al sinds het ontstaan van België tonen in de vorm van ettelijke miljarden ontwikkelingshulp, elk jaar opnieuw. Waar wacht u dus op om van de Franstaligen wat respect te vragen voor politieke akkoorden, taalwetten en taalgrens? Het Vlaamse geduld raakt op. De liefde kan niet van één kant blijven komen…

Koning Albert gedraagt zich als de president van Frankrijk, met dat verschil dat hij niet weggestemd kan worden. Recente opiniepeilingen geven aan dat het vertrouwen in de monarchie in Wallonië onaangetast blijft, maar in Vlaanderen pijlsnel afneemt. Met de steeds weer opduikende bemoeizucht en de politieke uitschuivers van Albert en kroonprins Filip wordt dat er niet beter op. Het koningshuis, dat lange tijd werd gezien als het cement dat dit gekke land bij elkaar houdt, is een bron van tweespalt geworden. Een splijtzwam. Sommige mensen krijgen er nooit genoeg van, maar de tijd van de zeemzoete monarchistische Sissi-koekendozenromantiek is voorbij. Het koningshuis is een ondemocratisch relict uit vervlogen tijden. En, wat meer is: in de hoofden van steeds meer Vlamingen is de vorst de koning der Walen. De dag dat wij de Belgische monarchie, samen met de afgeleefde Belgische staat naar de geschiedenisboekjes zullen verwijzen, is nabij.

Frank Vanhecke
1

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...