DE DIVERSITEITSCULTUS

“Het Vlaams Belang is de enige partij die migranten streng maar rechtvaardig wil behandelen. Bovendien ben ik wel te vinden voor het Belangprogramma. Ook ik wil een immigratiestop, strenge beperkingen voor huwelijksmigratie en het opdoeken van de integratiesector. Immers, hoe meer mensen aan de bevordering van integratie werken, hoe groter de problemen. Gek toch, hé.”

Aan het woord is Fatima, een mondige moslima van 60. Het is maar één van de vele straffe uitspraken uit het ophefmakende boek van de Vlaams-Marokkaanse journaliste Hind Fraihi “Undercover in Klein-Marokko”. Nogal wat gematigde moslims stemmen uit protest en uit ontgoocheling over de zachte aanpak van de Belgische politiek voor het Vlaams Belang. Ze zijn het beu dat allochtone boefjes door gerecht en politiek ongemoeid gelaten worden en dat zij door hen – en niemand anders! – gestigmatiseerd worden. Dat verhaal lees je zelden of nooit in de krant. Het past niet in het eenzijdige plaatje dat pers en politiek hebben uitgetekend over het Vlaams Belang.

Fatima ontkent niet dat er hier en daar wel eens sprake kan zijn van discriminatie. “Maar discriminatie en racisme worden al te gauw als smoes gebruikt. De kinderen van de tweede en derde generatie zijn van Belgische makelij. Ze zijn het product van je reinste maatschappelijke verwennerij. Bovendien worden luie jongeren nog opgestookt door allerlei multiculturele organisaties en integratiewerkingen. In plaats van jongeren op hun plichten te wijzen, knuffelen ze ze nog maar eens gezellig. En dat allemaal in naam van de tolerantie.”

Amir is 35, hier “geboren en getogen” en voelt zich Vlaming. “Een Vlaming met Marokkaanse wortels, maar daarom niet minder Vlaming”. Ook hij stemt voor het Vlaams Belang. “Ik vind dat we in de eerste plaats moeten zorgen voor de mensen die hier zijn. Vlaanderen is vol. We kunnen de koek niet blijven verdelen. Bovendien maken nieuwkomers, legaal of niet, onze situatie erger. Een deel van de illegalen is crimineel en verpest het voor andere brave en hardwerkende migranten die hier al veertig jaar leven. De legale nieuwkomers die niets mispeuteren, doen ook niets goeds, want ze draaien het integratieproces steeds een kwartslag terug.”
Ook Amir heeft geen goed woord over voor het knuffelbeleid: “De betutteling van allochtonen heeft onze achterstandpositie alleen maar vergroot en onze slachtofferrol versterkt. Een teveel aan sociale voorzieningen creëert een apatische mens en maakt van het bestaande allochtonenbeleid een subsidieslet. Mensen moeten leren in zichzelf te investeren en mogen pas als het flink misgaat aan bijstand denken.” Neem maar van ons aan dat nogal wat Vlamingen én allochtonen zich in die standpunten kunnen vinden.

Wanhoopsoffensief

“Diversiteit is een realiteit”. Zo luidt de nieuwe retoriek die ons van alle kanten door de strot wordt geramd. Het is het wanhoopsoffensief van multiculturalisten die hun sprookje over de “multiculturele verrijking” niet meer aan de straatstenen verkocht krijgen.
“Vlaanderen is multicultureel en zal het altijd blijven”, klinkt het al even wanhopig. Aan bezweringsformules geen gebrek. Alsof de modale Vlaming niet zou gemerkt hebben dat het straatbeeld de afgelopen decennia drastisch is veranderd…

Met de slogan “diversiteit is realiteit” wil men die zogezegd ‘onverdraagzame’ Vlamingen nog maar eens een nodeloos schuldcomplex aansmeren over de mank lopende integratie. Alsof dat hùn schuld zou zijn.

“De roffels van politici, mediamensen, cabaretiers, hele en halve intellectuelen voor diversiteit worden een ode aan een afgod”, schrijft Frans Crols in Trends (03.06.06).
Minister van Cultuur Bert Anciaux zal in de toekomst alleen nog maar subsidies toekennen aan theatergezelschappen en culturele organisaties als ze een duidelijke weerspiegeling zijn van de ‘diverse’ samenleving. Pech voor de operaliefhebber… Of de heemkundige kring.
De diversiteitspolitie van het CGKR wil dat bedrijven alleen nog in aanmerking komen voor overheidsopdrachten als ze – jawel – een perfecte afspiegeling zijn van de ‘diverse’ en multiculturele samenleving. Ondernemingen moeten – zo wil Jozef Dewitte – geheime inspecteurs over de vloer krijgen om via slinkse ‘praktijktesten’ op te sporen of er vooral niemand gediscrimineerd wordt. Het CGKR wil daarbij de bewijslast omkeren zodat verhuurders, horeca-uitbaters en ondernemers bij twijfel hun onschuld moeten bewijzen.
Diversiteit als religie. De ayatolla’s van het diversiteitsfundamentalisme zwaaien met fatwa’s en roepen op tot de jihad tegen andersdenkenden en ‘ongelovigen’.

Frans Crols maakt brandhout van de goedkope beweringen dat diversiteit vanuit sociaal, democratisch en economisch oogpunt absoluut noodzakelijk of gewenst zou zijn. “Als diversiteit een subliem goed is, dan zou België daarvan toch een bewijs zijn. België is een mini-EU met tweeënhalf volkeren, drie talen, drie gewesten, twee gemeenschappen, de Latijnse en Germaanse cultuur, een hoofdstad die snel kosmopoliseert.”
Wel, zo stelt Crols vast, “deze diversiteit veroorzaakt in groeiende mate onoplosbare spanningen en uitgaven die leiden tot de wens van een aanzwellende groep van burgers om de kosten van die heterogeniteit te drukken door de keuze voor een lower cost country, Vlaanderen.” Goed gezien van de arbiter. Nee, het is heus geen toeval dat de vurigste verdedigers van een vastgereden en vastgeroest unitair België ook aanhangers zijn van een al even achterhaald multicultureel samenlevingsmodel. En omgekeerd.

“Diversiteit is aangenaam voor de bovenlaag en de slimme bollen: de gedenationaliseerde elite. Wie niet behoort tot de bovenlaag en die slimme bollen, dus de overgrote meerderheid van de burgers, begrijpt minder en minder van de wereld en zoekt herkenbaarheden”, aldus Frans Crols. Of zoals een Nederlandse journalist ooit cynisch opmerkte: “De culinaire geneugten van de multiculturele samenleving zijn voor de intellectuele elite, de overlast is voor ‘het plebs’…”

Het échte racisme

“Laten we om te beginnen eens afstappen van de opvatting dat het verwerpen van de multiculturele samenleving automatisch het afwijzen van de ander, van de nieuwkomer of de allochtoon betekent. Dat is een perfide beschuldiging die het wezenlijk verschil tussen multicultureel en multi-etnisch niet wil erkennen en alleen maar dient om het debat om zeep te helpen.” Dat schrijft Sylvain Ephimenco, een bekend Nederlands publicist van Algerijnse afkomst in zijn boek “Het land van Theo van Gogh – De multiculturele desintegratie”.

Inderdaad. Het probleem is niet dat er vreemdelingen wonen in dit land, mensen met een andere huidskleur, een ander geloof, een andere cultuur, andere zeden en gewoonten.
Het probleem is dat het er zoveel zijn. Teveel om een spontaan integratieproces op gang te brengen. Voeg daarbij nog een politiek die weigerde grenzen te stellen aan immigratie en aan immigranten en het moest wel haast fout aflopen. Nieuwkomers hebben zich terug getrokken in hun eigen wijken, met satelietschotels gericht op het thuisland, met een netwerk van eigen banken en winkels zodat de kennis van de taal van het gastland vaak niet eens meer nodig is. Eisen werden nooit gesteld. Vreemdelingen die hier dertig, veertig jaar wonen en nog geen gebenedijd woord Nederlands spreken zijn geen zeldzaamheid. Fysiek wonen ze hier, maar met hun hoofd en hart leven ze nog altijd in hun land van herkomst. Niet de multiculturele samenleving is een feit, maar de multiculturele apartheid.

“In een multiculturele maatschappij bestaan er geen bindende waarden van een modelcultuur, maar zijn er slechts naast elkaar levende mensen die als het ware in groepjes naast elkaar op een kuitje zitten, dus feitelijk een verzameling etnische getto’s”, merkt Bassam Tibi op, alweer een mondige allochtoon die de dogma’s van de linkse, multiculturele kerk onderuit haalt.

Volgens de Franse islamoloog Gilles Keppel is niet het verzet tegen de multiculturele samenleving maar het naïeve multiculturalisme het ware racisme: “Het multiculturele denken is in feite een vorm van apartheid, maar dan in politiek-correcte termen. Apartheid, omdat de multiculturele filosofie inhoudt dat immigranten anders dan wij moéten blijven.”
“Multiculturalisme is je reinste apartheid, een vorm van racisme zelfs”.

In die “heerlijke nieuwe wereld” is er steeds meer sprake van racisme of omgekeerd racisme, gericht tegen autochtonen. Zogenaamd ‘progressieve’ kringen dringen er voortdurend en nog altijd op aan dat inwijkelingen hun eigen cultuur moeten bewaren en koesteren. Maar, waarom word ik als autochtoon vanuit diezelfde hoek meteen verketterd als ‘bekrompen’, ‘onverdraagzaam’ of ‘racist’ als ik als Vlaming dat recht opeis, vraagt Jan Modaal zich af…

Géén racisme

“Het is hard om steeds maar te moeten horen dat wij haat prediken en racisme verkondigen, terwijl dat helemaal niet het geval is. Ik ken het Vlaams Blok/ belang zeer goed. Ik heb het als journalist jarenlang geobserveerd, ik heb lange en intense gesprekken gehad zowel met de kopstukken van de partij, als met honderden gewone militanten en kiezers. Begin 1999 zette ik de stap naar de parijpolitiek en trad ik toe tot het toenmalige Vlaams Blok. Talrijke vergaderingen, meetings, bijeenkomsten en feestjes heb ik bijgewoond. Als ik er echt van overtuigd zou zijn dat het Vlaams Belang zich gedraagt als een racistische partij, dan zou ik geen minuut langer in deze partij kunnen functioneren, en met mij velen in mijn omgeving.”
Dat schreef Guido Tastenhoye in een moedige open brief aan de media, naar aanleiding van de walgelijke hetze van de afgelopen weken.

Tastenhoye voegt er fijntjes aan toe dat hij en nogal wat collega’s binnen de Vlaams Belang-fractie in Deurne gehuwd zijn met iemand van buitenlandse afkomst of vreemdelingen in hun directe familie hebben. “Wij zijn geen racisten”, stelt Tastenhoye scherp.

De brief van Tastenhoye bestond niet voor de media.Want hij past niet in het plaatje van het “blanke, monoculturele Vlaanderen” dat het Vlaams Belang zou nastreven.

“Het Vlaams Belang wordt nu afgeschilderd als een racistische partij, die haat predikt tegenover kleurlingen en een sfeer schept die aanzet tot racisme, vreemdelingenhaat, geweld en moord. Welnu, ik ben een kleurling. Ik ben geboren in Indonesië, als baby geadopteerd en ik ben bruin. Maar ik voel mij Vlaming.” Zo klinkt het in een andere open brief van Pieter Van Boxel, een overtuigd en actief flamingant die eind augustus 2005 de rangen van het Vlaams Belang kwam versterken. “Mijn overstap verliep zeer vlot!”, schrijft Van Boxel, die sindsdien ook talloze partijactiviteiten en afdelingen heeft bezocht. “Vele leden spraken mij aan, velen wensten mij proficiat, velen waren blij. Overal waar ik kwam voelde ik dezelfde welkom en warmte. Mijn conclusie is duidelijk: Het Vlaams Belang is géén racistische partij en ik ben daar het sprekende bewijs van.”

Neen, ook de brief van Van Boxel verscheen niet in de gestroomlijnde pers van dit land. Want Van Boxel en zijn getuigenis passen niet in het plaatje.

Eind mei stapte in Lokeren Aïsha Van Zele over naar het Vlaams Belang. De roots van Aïsha liggen in Sri Lanka. Ze werd als baby geadopteerd en kwam in Vlaanderen terecht. “Ik voel me meer Vlaamse dan vele doorsnee inwoners hier in België”, zegt ze fier. “Vlaming zijn heeft niks met kleur te maken, maar met het delen van gemeenschappelijke waarden en normen binnen een samenleving en dat is ook de boodschap van het Vlaams Belang”.

Volgens Aïsha wordt het begrip “racist” ook veel te snel, vaak onterecht en misplaatst in de mond genomen door politici en journalisten. De studente voorspelde zelf dat ze meer tegenkanting zou krijgen vanuit linkse hoek, dan vanuit de achterban van het Vlaams Belang. En dat is ook zo. Om haar studies te betalen, werkte Aïsha in de weekends in een winkel, maar de eigenaar liet verstaan dat ze niet meer welkom was nu ze bij de volgende gemeenteraadsverkiezingen de kleuren van het Vlaams Belang verdedigt. O ironie van het lot. De gekleurde Aïsha wordt met open armen ontvangen binnen het Vlaams Belang, maar wordt ontslagen omdat ze plots het foute – politieke – kleurtje heeft. ‘Verdraagzaamheid’. Het zal wel… Ook het verhaal van Aïsha werd weggemoffeld in de media. Want – u weet het intussen al en vult het zelf wel aan – het past niet in het plaatje.

Mythe en realiteit

In Humo verscheen vorige week een lezersbrief die alle clichés over ‘in zichzelf gesloten’, ‘verzuurde’, ‘onverdraagzame’ of zelfs ‘racistische’ kiezers van het Vlaams Belang naar het rijk der fabeltjes verwijzen. Waar ze ook thuis horen. “Is de kloof tussen de Vlaams Belang-kiezers en de migranten echt wel zo groot? Al enkele jaren zwerf ik met mijn voetballende zonen langs tientallen amateurvoetbalclubs, zoals er in Vlaanderen duizenden bestaan. Honderden vrijwilligers runnen die clubs: terreinverzorgers, trainers, coaches, ploegafgevaardigden, bestuurders, tapploegen, scheidsrechters enzovoort”, getuigt de man.

“Als je met die mensen na de wedstrijd aan de toog de wereld overschouwt, is de sympathie voor het Vlaams Belang nooit ver weg. Toch spelen vooral in de stedelijke amateurploegjes heel wat migrantenjongeren mee. Het zijn dezelfde mensen die deze jongeren trainen, aanmoedigen, ze discipline en fairplay bijbrengen, berispen, opvoeden. En als ze dat doen is er van onderscheid of racisme geen spoor. En zo kom ik tot de vreemde paradox dat rechtse Vlaams Belangers onbezoldigd doen wat de veeleer linkse vormings- en straathoekwerkers tegen betaling doen.” Au, dat moet pijn doen voor de media en de multiculturele sector…

Met zijn getuigenis geeft de man ook aan hoe het komt dat alle “racisme”-scheldpartijen aan het adres van het Vlaams Belang en 1 miljoen kiezers alleen nog op een schouderophaal, ongeloof en onbegrip worden onthaald. Het Vlaams Belang is géén racistische partij en de kiezer van het Vlaams Belang voelt zich allerminst “racistisch”.

Modelcultuur

Laten we duidelijk zijn. Nee, het gaat helemaal niet om huidskleur. Het gaat – met de woorden van Aîsha Van Zele – om het “delen van gemeenschappelijke waarden en normen binnen een samenleving”. Zonder die gemeenschappelijke waarden en normen is vreedzaam samenleven niet mogelijk en dreigt op termijn een etnische burgeroorlog in onze steden.

Dat was in een lang verleden de boodschap van Guy Verhofstadt en is vandaag de boodschap van John Howard, eerste minister van Australië. “Australiërs trekken zich niks aan van de herkomst van nieuwkomers, zolang ze maar Australiër willen worden. In de jaren ’80 en ’90 hadden we het idee dat een soort van federatie van culturen mogelijk was. Maar dat lukte niet. Je moet een dominante cultuur hebben. En de onze is de Angelsaksische.”

Ook in onze buurlanden wordt langzaam maar zeker het mislukte multiculturele model met stille trom begraven en vervangen door het model van de “Leitkultur”, de dominante modelcultuur. “Wie niet van Frankrijk houdt, moet maar vertrekken”, klinkt het uit de mond van de Franse minister van Binnenlandse Zaken Nicolas Sarkozy. Eenzelfde geluid ‘down under’ in Australië waar minister van Financiën Peter Costello migranten erop wijst dat Australië een seculiere staat is, waar het parlement de wetten maakt: “Als dit niet uw waarden zijn en als u een land wenst waar de wetten van de sharia gelden, dan is Australië niets voor u. Tegen imams die prediken dat er in Australië twee wetten zijn, aan de éne kant de Australische en aan de andere kant de islamitische, zeg ik: dat is niet juist. Als jullie niet akkoord kunnen gaan met parlementaire wetten, onafhankelijke rechtbanken en democratie, en als jullie de kans hebben naar een land te gaan waar de sharia geldt, wel, misschien is dat dan een betere optie.” Minister van Onderwijs Brendan Nelson voegde er nog aan toe dat moslims die weigeren de plaatselijke waarden en normen te accepteren best zouden “ophoepelen”…

“Als je wilt voorkomen dat mensen tegenover elkaar komen te staan, moet je je verbonden weten door gedeelde waarden en normen. Dan kom je tot de oude discussie: of Europa europeaniseert de islam, of de islam islamiseert Europa”. Dat zegt Maxime Verhagen, de fractievoorzitter van de christen-democraten (CDA) in Nederland. Met zijn uitspraak kreeg Verhagen de wind van voor. Maar, zo merkt Elsevier op: “Dat is helemaal niet islamofoob. Verhagen gaat er terecht van uit dat de joods-christelijke cultuur de Leitkultur is waaraan nieuwkomers, of ze islamitisch zijn of geloven in spoken, zich zullen moeten aanpassen willen zij volwaardige burgers worden. Dat heeft niets met moslimhaat te maken, maar wel met trots op onze eigen geschiedenis en cultuur.” Voor die standpunten van het gezond verstand zit het Vlaams Belang straks opnieuw in het beklaagdenbankje.

Nee, het gaat niét om huidskleur. Wij hebben niks tegen vreemdelingen, maar heel wat tegen het gevoerde beleid. We sluiten ons aan bij wat de Nederlandse publiciste Nahed Selim zegt: “De wijze waarop zich in Nederland (en bij ons) de integratie heeft voltrokken, moet als mislukt worden beschouwd. Daarom moet er van ons, moslims, en van alle andere minderheden in Nederland niets minder dan assimilatie worden geëist. Thuis en in ons hart staat het natuurlijk iedereen vrij om te geloven in wat en wie we maar willen.” Zo is dat.

Ach, natuurlijk erkennen wij ook dat er vele immigranten zijn die zich wél hebben geïntegreerd, die hard werken om hier een eerlijk bestaan op te bouwen, die onze taal leren en onze wetten respecteren. Aan al die vreemdelingen reiken wij als Vlaming en als Vlaams Belang grootmoedig de hand. We onderschrijven dan ook voor 100% wat de Amerikaanse journalist Bruce Bawer zegt: “Europeanen moet inzien wat een prestatie het is voor immigranten om deel te worden van een samenleving die totaal anders is dan die waar ze vandaan komen. Wie die overgang met succes maakt, verdient de grootste lof. Maar wie weigert zich aan te passen, moet naar huis worden gestuurd en plaats maken voor iemand die zich wel wil aanpassen. Dat lijkt extreem, maar er is geen redelijk alternatief. Want het gaat hier om de essentiële waarden van alle inwoners van het Westen, niet alleen vrouwen of homoseksuelen. De Westerse beschaving staat op het spel!”

Meer van hetzelfde

“Vlaanderen is veranderd de voorbije dertig jaar. Mensen hebben vaak nog nostalgie naar het blanke Vlaanderen van vroeger. Wel, dat komt nooit meer terug. De mobiliteit en de diversiteit zullen alleen maar toenemen”, zegt Bart Somers. Wat een platitude. Wat een misselijk makende vervalsing. Wat een zielige en laffe poging om het zo noodzakelijke debat de nek om te wringen.

Het gaat helemaal niet over “het blanke Vlaanderen van vroeger”. Het gaat erom hoe we erin slagen om mensen van verschillende afkomst, geloof of nationaliteit vreedzaam te laten samenleven. En volgens ons kan dat nog altijd het best met een politiek van “aanpassen of terugkeren”. Het multiculturele concept werkt niet, zoveel is intussen wel bewezen.

En toch zweren de multiculturalisten fanatiek bij hun catechismus en krijgen we onder het gebod “diversiteit is een realiteit” nog meer van hetzelfde. Vreemdelingen krijgen dus nog maar eens het signaal dat ze zich vooral niet moeten aanpassen. En de verantwoordelijkheid voor het al dan niet slagen van de integratie, wordt eens te meer volledig bij de autochtone Vlamingen gelegd. En dan maar jammeren dat het maar niet wil lukken met de integratie.

Wie denkt dat de problemen verdwijnen met domme clichés als “diversiteit is een realiteit” of “Vlaanderen is multicultureel en zal het altijd blijven” bewijst het debat en de samenleving een wel heel slechte dienst. De diversiteitscultus en zijn aanhangers creëren zelf de voedingsbodem voor nog meer spanningen en blind geweld. Kom achteraf niet zeggen, dat we er niet voor hebben gewaarschuwd.

Frank Vanhecke
1

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...