De derde weg

 


Het is een eufemisme te zeggen dat we in een tijd van enorme uitdagingen leven. Economische en financiële systemen, de laatste decennia uitgebouwd, komen zwaar onder druk. Luchtbellen van ongebreidelde, materiële groei werden doorprikt. De tijden van goedkope energie en goedkoop geld lijken definitief voorbij. Fundamentele vraagstukken rond de staatshuishouding, solidariteit, immigratie en Europeanisering, internationalisering kortom globalisering kunnen niet langer uit de weg worden gegaan. Op enkele decennia tijd is het communisme van de kaart geveegd, heeft socialisme zichzelf in de hoek gezet van de bobo’s en de Eurabische subcultuur en heeft het liberalisme gefaald wegens hoogmoed en graaizucht. Onze samenleving moet dus meer dan ooit op zoek naar nieuwe keuzes en een nieuw evenwicht.

Transfereconomie

Terwijl in de ganse wereld die keuzes worden gemaakt, de goede of de foute, al naar gelang, blijft België een anomalie, een eiland waar de tijd lijkt stil te staan, waar het status quo op alle gebied het hoogste goed is en zelfs constitutioneel hoe langer hoe meer ingebakken wordt. En de prijs die Vlaanderen en de Vlamingen daarvoor dreigen te betalen is hoog, veel te hoog. Doordat de werkkracht van de Vlamingen niet omgezet wordt in politieke macht, worden keuzes en aanpassingen uitgesteld en houdt de Vlaamse melkkoe de Belgische transfereconomie in leven en het zieltogende België aan het infuus. De breuklijn die door gans Europa loopt, de scheidingslijn tussen economieën die hun eigen uitgaven door eigen werkkracht kunnen opbrengen en landen die het moeten hebben van transfers en verdoezelde schuldopbouw, die lijn loopt dwars door België.

Fukushima van België

Maar ook die luchtbel staat op springen. De Belgische constructie staat financieel zwaar onder druk en dit niet alleen door de ratingbureau ’s. En géén nieuwe regering Di Rupo die dit kan verhinderen. De sociale zekerheid wordt onbetaalbaar wanneer de Vlaamse economie zal moeten zwichten onder de Belgische druk van steeds meer lasten en pesterijen. De financiële borgstellingen voor de Dexiagroep en andere casino’s… ik bedoel banken dreigen, volgens Geert Noels, het Fukushima van België te worden en onze schuldratio te katapulteren naar het niveau van Italië. Dat is de toekomst van België.

Ook de Franstaligen weten dat het status quo niet lang meer houdbaar zal zijn en bereiden het tijdperk na België voor. De op til staande staatshervorming moet rond Brussel en de Vlaamse rand een aantal pionnen in hun voordeel doen verschuiven. Zo kunnen ze, wanneer ze zien dat hun systeem van hegemonie in elkaar stuikt, op eigen koers gaan varen. Ondertussen probeert men zoveel mogelijk schade toe te brengen aan onze Vlaamse economische infrastructuur door zoveel mogelijk hefbomen te verkwanselen of in vreemde handen te geven.

EU-adoratie

En begrijpe wie kan, intussen zijn er nog Vlaamse politici, ook Vlaamsgezinde, die de hard werkende Vlaming willen doen geloven dat België kan hervormd worden of dat Vlaanderen zich, stap voor stap, zal kunnen ontvoogden. Intussen zijn er nog steeds Vlaamse politici, ook Vlaamsgezinde, die zoals ik in mijn nieuwjaarstoespraak zegde: “blootweg en simpelweg liberale praat staan uit te slaan, inclusief een domme en kritiekloze adoratie voor Europa.”

Laat mij klaar en duidelijk zijn: alleen al om sociaal-economische redenen is de Ordelijke Opdeling van dit land en is een Vlaamse republiek in Europa een bittere noodzaak.

Het wordt tijd dat de ramen worden opengezet. België is immers een verduisterd land. De walmen van de PS-lucht hebben de ramen besmeurd en het klimaat vergiftigd. Maar de huidige Vlaamse leenmannen vinden het knus en gezellig bij elkaar, zo onder die verduisterde koepel zonder een eigen platform op het internationale forum. Een “regiootje” vormen is de enige ambitie die men luidop wil koesteren.

Belgische virtualiteit

Vreemd genoeg zijn het juist deze mensen, onze tegenstanders, die ons verwijten dat wij Vlaanderen willen afsluiten van de buitenwereld. Welnu het tegendeel is waar. Het Vlaams Belang is er van overtuigd dat het net de Belgische virtuele wereld is die ons afsluit van de realiteit in de rest van de wereld. Vlaanderen kan zich te weinig tonen aan de wereld en kan zijn eigen strategische dossiers niet behartigen. Ook niet in Europa. Vlaanderen kan in Europa niet op zoek gaan naar andere Euro-kritische stemmen om een meer dan noodzakelijk tegengewicht te vormen tegen de bureaucratische, alles behalve democratische en sociale, Europese bestuursmoloch.

De zeer vele personen en bedrijven die hun talenten en sterktes kunnen en durven tonen aan de wereld, moeten dit helaas steeds doen zonder dat ze kunnen terugvallen op het gezicht van een eigen, van een dynamische Vlaamse natie. Hoog tijd dus om de bedufte ramen open te breken. Hoog tijd om een frisse wind te laten waaien. Een frisse wind van nieuwe ideeën en debatten zodat we opnieuw keuzes kunnen maken om welzijn en welvaart op een nieuwe manier in te vullen en zo aan de Vlamingen een houvast te bieden in onzekere en economisch woelige tijden.

Solidariteit binnen de gemeenschap

Het vernieuwde sociaal-economisch programma van het Vlaams Belang dat door de Partijraad is aangenomen, na maanden van regionale voorbereiding door de basis van de partij, bewijst opnieuw dat het Vlaams Belang die keuzes durft te maken. Vandaag is gebleken dat wij ook op socio-economisch gebied wel degelijk lessen trekken uit de geschiedenis en de realiteit van vandaag. Dat voor ons niet alle werklozen “profiteurs” zijn waarvan de werkloosheidssteun lineair in de tijd moet beperkt worden, zeker niet op een moment dat het ontslagen regent. Dat armoede bestrijding meer is dan een holle politieke frase en het dus moet gedaan zijn enkel te focussen op die “sukkelaars” van migranten of asielzoekers om zo bewust de sociale uitsluiting van de eigen mensen niet meer in beeld te brengen. Dat m.a.w. wij allereerst verplicht zijn tot solidariteit met de eigen gemeenschap en de enorme kost van immigratie grondig in vraag moeten stellen en zwaar saneren. Dat indexering van de lonen gegarandeerd moet blijven via een systeem van centen i.p.v. procenten op het netto loon. Dat het nog niet te laat is om de voor onze economie wezenlijke groepen zoals telecom, energie, banken en anderen te verankeren, als het moet via Vlaamse overheidsparticipaties of een code van duurzaam en verantwoord aandeelhouderschap. Dat Vlaamse bedrijven op basis van gelijkheid de wereld moeten kunnen veroveren en we dus landen die importquota of invoerrechten heffen met gelijke munt moeten betalen. Dit is geen protectionisme, maar gezond verstand. Dat het niet kan dat globale groepen à la Bekaert gepamperd worden met massa’s subsidies allerhande – en hun CEO’s als goede Belgen gepamperd worden met ridder- en barontitels – om dan bij de eerste tegenslag van een “winstwaarschuwing” met de noorderzon te verhuizen naar het… Oosten.

Porsche

Als ik lees, op het moment dat Griekenland in brand staat, dat de jeugdwerkloosheid in Spanje de 50% benadert en de kloof tussen arm en rijk ook bij ons steeds groter wordt… als ik dan lees dat de medewerkers van Porsche elk een bonus van 7600 Euro krijgen omwille van de recordverkoop, dan keert mijn maag. Ik gun iedereen zijn Porsche, ik gun elke medewerker zijn bonus, maar geef toe het duidt op een symptoom.

Het Vlaams Belang is geen socialistische partij die met de vinger op de naad staat als de vakbond spreekt maar ook geen liberale of neo-liberale partij, die rücksichtlos het VOKA achternaloopt. Wij zijn een nationalistische partij, noem ze voor mijn part rechts of conservatief daar lig ik niet wakker van. Voor mij is het de warmte van een republikeins geloof. Een nationalistische partij die duidelijke keuzes maakt, zowel op politiek gebied als op gebied van culturele waarden en normen als op sociaal-economisch gebied.

In onze visie hebben werkgevers en werknemers geen tegengestelde belangen. Vanuit een nationalistische levensvisie zijn alle stakeholders, alle spelers op het sociaal-economisch veld belangrijk: aandeelhouders, medewerkers, klanten, de gemeenschap en het milieu. Iedereen, werkgever, werknemer, middenveld of overheid moet zijn of haar verantwoordelijkheid opnemen ten bate van een evenwichtige samenleving. In vele Vlaamse KMO’s is dat vandaag al het geval. Laat de andere bedrijven daar een les uit leren en de overheid de omgevingsfactoren scheppen waar dit kan gedijen.

Nationalistische levensvisie

Nationalisme houdt in een strijd voor warmte, geborgenheid, herkenbaarheid en mentale weerbaarheid. Mag ik het vergelijken met de slogan van het Duitse volk in zijn strijd tegen het communisme: “wir sind das Volk”. Een strijd van solidariteit binnen de eigen gemeenschap, een strijd voor cohesie. Nationalisme heeft de ambitie om “de hoop bijeen te houden” en de mensen die aan de rand staan, of er juist overgevallen zijn, op te vissen. Dat is de keuze die wij met ons sociaal-economisch programma maken: een nationalistische levensvisie. Een dissidente visie in het politieke landschap en daar zijn wij fier op. Een gedurfde visie. Een derde weg: tussen het mislukte socialistische experiment aan de ene kant en de uitwassen van het blinde kapitalisme aan de andere kant. Een derde weg: tussen het afgeleefde en vastgeroeste België aan de ene kant en het politieke establishment dat droomt van een Europese superstaat, waar de dictaten van de PS worden ingeruild voor de dictaten van Europa.

Het Vlaams Belang maakt een duidelijke keuze voor een derde weg. De weg van een onafhankelijke Vlaamse republiek, met een eigen sociaal-economische polsslag, bevrijd van de Belgische aderverkalking. Een Vlaamse republiek die vooraan in het Europese peloton plaats neemt. Een Vlaamse republiek waarin vrijheid, creativiteit en ondernemingszin worden gekoesterd, maar die ook de onmisbare nestwarmte en het thuisgevoel geeft, nodig om een solidaire samenleving waar te maken. Dat is de essentie van het volksnationalisme. En daar blijven we onverkort voor gaan.

Bruno Valkeniers
1

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...