Château migraine

Ik heb me door wijnliefhebbers laten vertellen dat enkele in België gebottelde wijnen tot de absolute wereldtop behoren. Het zal wel waar zijn. Maar het zal dan toch een ander wijntje zijn dan dat wat Vlaamse en Waalse onderhandelaars brouwen in de achterkamertjes van de Wetstraat of ommuurde kastelen en onder het waakzame oog van gelegenheidssommelier koning Albert.

‘Ook de Vlamingen moeten water bij de wijn doen’. Dat credo hebben we de voorbije 150 dagen tot in den treure moeten horen. Uit de mond van de Franstaligen en enthousiast nagekakeld door de verzamelde media in Vlaanderen. Het compromis als bewijs van het ware staatsmansschap. Intussen hebben de Vlamingen – in weerwil van de perceptie – al zoveel water bij de wijn gedaan dan het brouwsel ondrinkbaar is geworden en dat wie er zich toch aan waagt er gegarandeerd barstende hoofdpijn aan overhoudt.

Suïcidale dialoog

De Wever en co. hadden het kunnen weten. We hebben er voor gewaarschuwd. Bart Maddens heeft er voor gewaarschuwd en Jean-Pierre Rondas heeft er voor gewaarschuwd. De N-VA heeft zich laten strikken en zit nu gevangen in de heilloze weg van slopende Belgische onderhandelingen en onvermijdelijke toegevingen, “de suïcidale dialoog en de rotte compromissen” (dixit Jean-Pierre Rondas).

Wat op tafel lag, was geen topwijntje maar zure wijn. Geen overheveling van de vennootschapsbelasting (nochtans beloofd). Geen fiscale autonomie – De Wever wou de (Vlaamse) personenbelasting voor 100% overhevelen naar Vlaanderen, liet zijn eis vervolgens zakken tot 50%, maar de Franstaligen willen niet verder gaan dan 10%. Vóór de verkiezingen stelde De Wever stoer dat het geweststatuut van Brussel dringend aan herziening toe was. Ook daar komt niks van. Brussel zou wel 300 miljoen euro per jaar extra krijgen, zonder voorwaarden. Het arrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde zou gesplitst worden, maar niet – zoals De Wever en de N-VA in het verleden steeds eisten – ‘zonder prijs’. De Franstaligen uit BHV zouden inschrijvingsrecht in Brussel krijgen en dus nog altijd op Franstalige politici kunnen blijven stemmen, waardoor het effect van de splitsing ongedaan wordt gemaakt. Intussen zou er ook gesleuteld worden aan de Vlaamse bevoegdheid over de benoeming van de burgemeesters. De drie Franstalige incivieke burgemeesters zouden hun niet-benoeming kunnen aanvechten bij een tweetalige kamer van de Raad van State. Geef toe, dat is niet niks en in elk geval heel wat meer dan het ‘klontje suiker’ dat Bart De Wever ooit uit zijn mouw wou schudden om de Franstaligen over de streep te trekken.

“Nogal wat Vlamingen hebben een shock gekregen toen ze naar het nieuws luisterden op radio of tv, toen ze vernamen dat koninklijk verduidelijker De Wever (N-VA) bereid was tot zeer verregaande toegevingen aan de Franstalige eisen”, merkt Mark Grammens terecht op (Journaal, 21.10.10). Gelukkig schoot de PS de compromisnota meteen aan flarden. “Wat een opluchting!”, zucht Grammens. Inderdaad. Zo blijft Vlaanderen (voorlopig) gespaard van alweer een rampzalige staatshervorming.

Perceptie en realiteit

In politieke peilingen en lezersbrieven geniet de N-VA-voorzitter nog altijd het statuut van onaantastbaarheid. “Eindelijk een Vlaamse politicus die het been stijf houdt”, klinkt het. Zelden lagen perceptie en realiteit verder uit elkaar (link naar actueel ‘De knieval van De Wever). Wat had De Wever nog meer moeten toegeven? Hoe harder de Franstaligen in pers en politiek (en hun linkse vakbondsvrienden) op De Wever schieten, hoe hardnekkiger de mythe van ‘de Vlaamse politicus die het been stijf houdt’ en hoe populairder ze hem maken. Het been stijf houden? Was het maar waar! De compromisnota lijkt in de verste verte nog niet op de beloofde ‘Copernicaanse omwenteling’. Er zaten wel wat goeie dingen in en het zou misschien niet de slechtste staatshervorming aller tijden zijn, maar het blijft wel in de Belgische traditie: oplapwerk, een beetje plamuursel om de scheuren in het bouwvallig huis te camoufleren. De fundamenten zijn rot, maar er wordt niet aan geraakt of in elk geval niet ingrijpend. Een kinderhand is gauw gevuld en Vlaamse onderhandelaars zijn al snel tevreden met wat ‘pindanootjes’. De ‘vette vis’ is afgevoerd van het menu…Of zoals een woordvoerder van de N-VA na het vroegtijdige afschieten van de compromistekst verklaarde: “Dit was een heel redelijke tekst. Hij had – bij wijze van spreken – met de pen van Jean-Luc Dehaene geschreven kunnen zijn.” Als statement kan dat tellen.

Bye Bye Belgium

Op 21 november gaat de openbare omroep een Panorama-uitzending wijden aan de splitsing van België. Twaalf professoren zullen zich over de mogelijke scenario’s buigen. Met het karikaturale nepjournaal van de RTBf (‘Bye Bye Belgium’) in het achterhoofd, kijken we met een visadem uit naar het resultaat. Maar dat de nieuwsdienst zich aan het grote taboe waagt, is hoe dan ook een vooruitgang. Tot voor kort was dit gewoon ondenkbaar. De uitzending alleen al bewijst dat de geesten in dit land rijpen en dat Vlaamse onafhankelijkheid geen fata morgana is van naïeve en wereldvreemde dromers.

Gerolf Annemans en Steven Utsi tonen (samen met de studiedienst van de partij) in hun boek ‘De Ordelijke Opdeling van België’ aan dat de splitsing van België niet tot chaos of rampen moet leiden. België is de chaos, Vlaamse onafhankelijkheid is de uitweg.

Daarom herhalen we nog eens onze oproep aan Bart De Wever, de N-VA en alle Vlaamse partijen. Vlaamse vrienden, jullie hebben het geprobeerd. Het was een verdienstelijke poging, maar het heeft niks opgeleverd. Jullie dachten dat het nog mét en binnen België zou gaan, maar het is nu toch duidelijk dat het binnen België nooit zal lukken. Zelfs met verregaande Vlaamse toegevingen zijn de Franstaligen niet bereid tot een ingrijpende staatshervorming. “La Belgique nous appartient”, zoals Di Rupo het zegt. Stop dus met die onzalige onderhandelingen. Stop met meelopen in die moedeloze stoet van onderhandelaars, bemiddelaars, verduidelijkers, ontmijners en verzoeners. Stop met die Belgische poppenkast!

Vlaamse politici, heb – eindelijk – de moed om tegen uw kiezers te zeggen dat het Belgische verhaal uit is en dat onderhandelen geen zin meer heeft. Heb de moed om te zeggen dat rechtmatige Vlaamse eisen niet meer te verzoenen zijn met de Waalse wil om in België alles bij het oude te laten. Heb de moed om te zeggen dat het allemaal tijdverlies is; dat de Vlaamse regering, de Vlaamse partijen (álle Vlaamse partijen), vakbonden en ondernemers nu de koppen bij elkaar moeten steken om het onvermijdelijke einde van België en de fluwelen echtscheiding voor te bereiden. Di Rupo en co. zijn daar trouwens al druk mee bezig. Giet weg dus die Belgische wijn, want het is ‘chateau migraine’. Geef ons maar Vlaamse onafhankelijkheid en voor elke Vlaming een glas Duvel!

Bruno Valkeniers
0

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...