Bye bye Belgium

Kopstukken uit ABVV en ACV hebben een petitie gelanceerd om België te redden. De oproep krijgt de steun van een rist BV’s, atleten en academici, zangers en schrijvers, acteurs en artiesten. Axel Red (woont die dappere Belgische furie niet in Parijs?), Luc De Vos en Wannes Van de Velde, Kristien Hemmerechts en Hugo Claus, Geert Van Istendael, Walter Zinzen en Paul Goossens… De fine fleur, zeg maar, van de linkse kerk in Vlaanderen. De ‘laatsten der Mohikanen’, de trouwe paladijnen van het ancien régime in België.

Panique générale

Vlaamse onafhankelijkheid? Ach, wat een onzin, beweerde politicoloog Dave Sinardet in De Standaard. “Politieke science fiction”. Zou het? Als het toch maar dwaze ‘science fiction’ is, waar maken politici, opiniemakers en petitieschrijvers zich dan druk om? Bewijst hun dramatische oproep om België in stand te houden, net als de wanhopig wapperende tricolore vlaggen aan Brusselse gevels niet net dat het gammele bouwwerk op instorten staat?

Het Belgische staatsmodel is hopeloos vastgereden. En dus verkeert het regime in paniek Alle hens aan dek De algehele mobilisatie is afgekondigd. Dat gaat van de waarschuwingen in de pers dat alleen al maar denken of debatteren over Vlaamse onafhankelijkheid onherstelbare schade zou toebrengen aan het imago en de economische positie van ons land, tot de karikaturen waarin een Vlaamse staat onrealistisch, onhaalbaar en onwenselijk wordt genoemd.

Oude wijn in oude zakken

In Belgische en progressieve kringen wordt dezer dagen vol heimwee teruggeblikt op die ‘goeie oude tijd’, toen alles nog simpel was. De tijd van de achterkamertjespolitiek. De tijd van wansmakelijke en voor Vlaanderen nefaste toegevingen. De tijd van ‘grote staatsmannen’ en ‘geniale loodgieters’ die wisten hoe ze een Belgisch compromis moesten smeden én hoe ze dat moesten verkopen aan hun achterban. Louis Tobback, Wilfried Martens en Jean-Luc Dehaene, Hugo Schiltz… dat waren nog eens mannen, klinkt het. Een aantal van die namen duikt vaak op voor een zogenaamde ‘Raad van Wijzen’ die een oplossing zou moeten mogelijk maken. Waarbij vaak nogal licht vergeten wordt dat het uitgerekend dié ‘wijzen’ zijn, die ervoor gezorgd hebben dat de boel hopeloos in de soep draaide er nu zelfs geen Belgische regering meer kan gevormd worden. Voorwaar een schitterende erfenis.

Aan nostalgie geen gebrek trouwens in de Belgische regimepers. De recepten uit de oude doos worden weer vrolijk en enthousiast van onder het stof gehaald. Zo wordt er weer gedacht aan de oprichting van federale partijen. Terwijl die partijen nu al decennia geleden uit elkaar zijn gespat… omdat Vlamingen en Franstaligen binnen die partijen het nergens nog over eens geraakten. En terwijl vandaag zelfs het Rode Kruis – één van de laatste unitaire bolwerken van het land – op scheuren staat omdat de Vlamingen het beu zijn om nog langer naar de pijpen van de Franstaligen te dansen. Om maar te zeggen.

Bang voor de kiezer

De herinvoering van één grote, federale (lees: Belgische) kieskring is één van de meest opduikende pistes om de barsten dicht te metselen – en de Vlaamse meerderheid onder de knoet te houden… En dan is er nog de politieke wens om de regionale verkiezingen (voor het Vlaams en Waalse parlement) en de federale verkiezingen (voor Kamer en Senaat) weer te laten samenvallen. Want, zo wordt gezegd, we zitten nu met asymmetrische regeringen en dat maakt de zaken nodeloos ingewikkeld. Voeg de verkiezingen weer samen en dat probleem is alvast van de baan. Maar er is meer…

Koninklijk verkenner en professor Herman Van Rompuy liet aardig in zijn politieke kaarten kijken bij de start van het academiejaar. Ook Van Rompuy pleit voor het laten samenvallen van de verkiezingen. Dat er bij de kiezer én bij politieke partijen sprake is van enige verkiezingsmoeheid, zal wel kloppen, maar dàt is niet de argumentatie die Van Rompuy uit zijn mouw schudde. Volgens Herman Van Rompuy zorgt de huidige situatie ervoor dat de partijen straks de rekening gepresenteerd krijgen voor de beloftes die ze gisteren hebben gedaan en na de verkiezingen hebben gebroken… Politici die afgerekend worden op hun verkiezingsbeloftes, stel je voor. Waar gaan we naar toe! Wij dachten dat dit net tot de essentie van de democratie behoorde. Maar de zelfverklaarde ‘democraten’ hebben blijkbaar schrik van de democratie en schrik van de kiezer…

Vlaamse sabelslijpers?

Mathias De Clercq schreef onlangs in een giftige vrije tribune (De Morgen) dat men nu maar eens moet stoppen met die oeverloze discussies over ‘communautaire pietluttigheden’.
“Een goed draaiende economie, meer werkgelegenheid, een sterke sociale zekerheid, een performante politie en justitie, een verdere afbouw van de overheidsschulden, een humane aanpak van het imigratieprobleem”, dààr gaat het om, sneert de ‘coming man’ van de nieuwe VLD. Volgens De Clercq worden de onderhandelingen gegijzeld door een ‘opstoot van bruut nationalisme’. “De Vlaamse spierballen werden gerold zoals nooit tevoren. Ik moet ervan kokhalzen”…

Die opvatting overheerst ook in een aantal laffe krantencommentaren. De Vlamingen moeten beseffen dat ze toegevingen zullen moeten doen, heet het. “Alle Belgische regeringen in de laatste vijftig jaar waren coalitieregeringen die alleen tot stand kwamen omdat de partijen wisten dat ze water in de wijn moesten doen”, schrijft Luc Van der Kelen (Het Laatste Nieuws). “Dat is ook de meerwaarde van België. Wij staan bekend als ‘de compromismakers”. We hebben ons altijd al afgevraagd wat de meerwaarde van België is, maar nu weten we het: het compromis. Wat schamel als meerwaarde, wat ons betreft, maar meer moet dat niet zijn voor de linkse kerk en de aanhangers van het unitaire België.

CD&V/N-VA: kleur bekennen!

De idee dat de onderhandelingen zijn vastgelopen omdat de Vlaamse onderhandelaars zich onwrikbaar en onbuigzaam zouden opstellen is trouwens een hardnekkig misverstand. “Over de transfers hebben de Vlamingen het tegenwoordig zelfs niet meer”, vernemen we uit de mond van madame ‘non’ Joëlle Miquet (Humo, 04.09.07). “Ik vermoed dus dat hun probleem dieper zit. Niet dat ze het slecht voorhebben met Wallonië of Brussel, of dat ze de Franstaligen willen provoceren, dat geloof ik niet. Alleen verschillen we over een heleboel dingen – justitie, politie, integratie, verkeerveiligheid… – grondig van mening. Er bestaan nu grote meningsverschillen over onderwerpen die in wezen niet communautair zijn.” Zo hoort u het eens uit wat men dan een ‘onverdachte hoek’ pleegt te noemen.

Ook politicoloog Bart Maddens is het niet ontgaan: “In de formatienota moet je de communautaire eisen bijna met een vergrootglas gaan zoeken.” Karl van den Broeck fronst in Knack (05.09.07) zijn wenkbrauwen bij de negatieve beeldvorming rond Bart De Wever, die in de media steevast wordt afgeschilderd als een rabiate separatist die het land naar de afgrond voert: “Bart De Wever mag zich gelukkig prijzen dat zijn achterban hem al niet lang heeft afgeschoten, want de Vlaamse eisen die op tafel liggen, zijn minder dan het minimum minimorum voor een partij die zich Vlaams-nationalistisch noemt”. Het zijn niet onze woorden…

CD&V en N-VA zullen straks kleur moeten bekennen. Willen ze Vlaamse onafhankelijkheid of willen ze kost wat kost België redden? CD&V laat alvast in een folder aan de Vlamingen weten dat ze nog altijd voor de laatste optie kiezen. Géén separatisme! De Walen zullen het graag horen. Waarom zouden zij zich dan wat inschikkelijker opstellen? .

‘Walen vragen niks’

Nog zo’n hardnekkig misverstand is dat de Walen niks zouden vragen en dat er van die kant dan ook geen toegevingen mogen verwacht worden. ‘De Vlamingen zijn vragende partij voor de splitsing van BHV en een staatshervorming, dus zullen zij over de brug moeten komen’, klinkt het dan. Hoezo, ‘de Walen vragen niks’? Ze vragen het behoud van de miljardentransfers van Vlaanderen naar Wallonië. Ze vragen het behoud van het Belgische status-quo. Dat is heus niet niks! Het is heel wat.

België is gebouwd op compromissen en Vlaamse toegevingen. En die toegevingen lijken er ook nu weer aan te komen. Het uitgelekte voorstel om àlle Belgische kiezers een zogenaamd “uitschrijvingsrecht” te geven als pasmunt voor de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde is een slecht voorteken. Het zou een typisch Belgische koehandel zijn, die ervoor moet zorgen dat de Franstalige kiezers in de Vlaamse Rand toch een “inschrijvingsrecht” krijgen in Brussel en dus voor Franstalige politici kunnen blijven stemmen. Het kind draagt dan wel een andere naam, maar het blijft wel hetzelfde kind. En het maakt van de splitsing van BHV meteen een lege doos…

Politieke waarnemers suggereren dat het twijfelachtige voorstel komt van niemand minder dan Bart De Wever. Het lekken zou passen in de beschadigingsoperatie die tegen hem aan de gang is. Kan zijn. “Maar er valt ook een andere conclusie uit af te leiden”, schrijft Luc Van der Kelen. “Bart De Wever zoekt mee oplossingen. Dat is een signaal voor de Franstaligen: het betekent dat de Vlaamse partijen een onderhandelde oplossingen willen voor BHV en bereid zijn een prijs te betalen…”

Misschien moeten de (Vlaamse) journalisten hun werk maat eens doen en de stoere verklaringen opzoeken die in CD&V en N-VA-rangen werden afgelegd over BHV. Die splitsing zou – zo werd gezworen – buiten de regeringsonderhandelingen gehouden worden. En neen, er zou géén prijs voor betaald worden. Volgens Ivan De Vadder (VRT) hebben de Vlaamse onderhandelaars intussen begrepen dat er zonder toegevingen geen regering komt en hebben ze eigenlijk de bocht al gemaakt. En zoeken ze alleen nog een manier waarop ze dat aan hun achterban verkocht gaan krijgen. We laten de conclusie aan u over, maar wij voelen al nattigheid…

Vlaamse volksopstand

“Het is een dwaasheid om naar Vlaamse onafhankelijkheid te streven” beweert professor Rik Coolsaet in het Nederlandse NRC-Handelsblad. Coolsaet ontwaart een ‘groeiende kloof tussen elite en bevolking’: “Er is duidelijk een veel grotere separatistische neiging bij de elite dan bij de bevolking”. Wat een onzin, wat een perfide leugen. Het is net omgekeerd! Het is de Vlaamse publieke opinie die radicaliseert en die druk op de politieke ketel zet, terwijl de ‘elite’ in pers en politiek nog altijd krampachtig de Belgische meubels tracht te redden. De elite staat op de rem. Het zijn de Vlaamse kiezers die de partijen aanporren om – al is het maar één keer – niet toe te geven aan de Waalse chantage.

Dat wordt ook bevestigd door een recente, ophefmakende peiling van Het Laatste Nieuws. De cijfers. Bijna één op de twee Vlamingen wil België splitsen en bijna twee op drie verwachten ook dat België binnen afzienbare tijd ophoudt te bestaan. Acht op de tien vinden dat Vlaanderen niet mag toegeven. Nog eens acht op tien vinden de staatshervorming voor het ogenblik de absolute prioriteit. Belangrijker dan werkgelegenheid, belastingen, economie, justitie en veiligheid. Tja, daar sta je dan als prof of opiniemaker met de goedkope bewering dat ‘de mensen niet wakker liggen van die communautaire problemen’ en dat er eindelijk werk moet gemaakt worden van ‘de echte problemen’…

“De radicalisering is onomkeerbaar”, schrijft Peter De Graeve in een scherpe en lezenswaardige analyse van de politieke toestand (De Standaard, 26.09.07). “België is een regime, geen democratie”, stelt De Graeve vast. “De Vlaamse partijen benadrukken nog altijd de mogelijkheid van een grondige hervorming van België, maar in de Vlaamse publieke opinie slinkt het geloof in die mogelijkheid verontrustend (?) snel…”

Volgens professor De Graeve is de radicalisering aan Vlaamse kant een vreedzame volksopstand tegen het besef dat de democratische Vlaamse meerderheid in dit land via allerlei wetten uitgeschakeld wordt. En het besef dat de Franstalige minderheid elke rechtmatige en zelfs gematigde Vlaamse eis bij voorbaat blokkeert.
In een reactie op de Waalse eisen voor de uitbreiding van de faciliteiten en Brussel, vat Peter De Graeve de Belgische onredelijkheid gevat samen: “Na vijftig jaar huwelijkse ontrouw wordt de bedrogen partij (de Vlamingen) gevraagd een pink af te staan om het samenleven te redden”.

De Graeve maakt brandhout van de wereldvreemde en naïeve Vlamingen die oproepen om België te redden “Vlaamse belgicisten laten zich door Franstaligen een rad voor de ogen draaien. België is een royalistisch, antidemocratisch en op egoïsme gebaseerd regime dat alleen in stand wordt gehouden om de Franstalige belangen te verdedigen.” We zouden het zelf niet beter kunnen zeggen.

Frank Vanhecke
1

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...