Bruno Valkeniers: buiten lijntjes kleuren!

Na de roes van de verkiezingsoverwinning staat de N-VA voor een verscheurende keuze: kiezen ze voor machtsdeelname of voor Vlaamse staatsvorming? Na een debatronde in De Zevende Dag lijkt het duidelijk dat ze nog altijd kiezen voor hun participatiestrategie. Die heeft tot op vandaag nog niets opgeleverd, maar dat mag de pret en het enthousiasme niet drukken. En na het onverwachte succes op 7 juni is de drang om er bij te zijn bijzonder groot.
Politicoloog Bart Maddens – de vader van de zogenaamde ‘Maddens-doctrine’ – herhaalde dat de Vlamingen best zouden wachten met onderhandelen en de bal in het kamp van de Franstaligen leggen. Volgens hem is de Vlaamse onderhandelingspositie immers zwakker dan na de verkiezingen van 13 juni 2007, toen de Vlamingen lieten verstaan geen regering te willen vormen zonder een staatshervorming.
Geert Bourgeois (N-VA) reageerde niet op die pijnlijke vaststelling maar vond het nodig om herhaaldelijk na te trappen naar het Vlaams Belang. “In tegenstelling tot het Vlaams Belang zijn wij bereid om verantwoordelijkheid op te nemen. Het Vlaams Belang heeft nog nooit iets gedaan.” Onzin natuurlijk, en dat weet Geert Bourgeois ook wel. De traditionele partijen hebben eerst een schutkring rond onze partij gelegd en nu verwijten ze ons dat wij geen verantwoordelijk willen nemen. Tja, gemakkelijk en een beetje goedkoop. Hoe Vlaanderen beter wordt van het voorspelbare nummertje Vlaams Belang-bashen, moeten Bourgeois en De Wever toch eens uitleggen…
En dat terwijl het Vlaams-nationalisme nog nooit zo sterk uit de stembus is gekomen als afgelopen zondag. Vlaams Belang en N-VA samen zijn goed voor 28 % van de stemmen. Met het regionalisme van de LDD er bij, zitten we zelfs op 35 %. “Dat is een monsterscore”, merkte Bart Maddens nuchter op, “die voor angst zorgt bij traditionele partijen en het establishment”. Of ze die boodschap bij de N-VA ook begrepen hebben? Daar ziet het voorlopig helaas niet naar uit.
Bourgeois beklemtoonde meermaals dat de N-VA bereid is tot compromissen. Waarop Bruno Valkeniers er nog eens fijntjes op wees dat de participatiestrategie Vlaanderen in het verleden ook niet heeft gebracht wat het nodig heeft, maar ons wel heeft opgezadeld met Brussel als derde gewest en gebetonneerde faciliteiten: “We moeten leren uit de geschiedenis. Het is een Belgische aberratie dat Vlaanderen altijd een zware prijs moet betalen voor zaken waar het gewoon recht op heeft.” Het besluit van Bruno Valkeniers was dan ook duidelijk: “We moeten een keuze maken. De Vlaamse partijen moeten eindelijk buiten de Belgische lijntjes durven kleuren!”

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...