Belgische vakbondsputch

Etienne Schouppe heeft op de nieuwjaarsreceptie van de CD&V het laatste restje Vlaamse illusies over een ingrijpende staatshervorming weggeblazen. De staatshervorming kwam in het hele stuk niet voor. Alerte commentatoren schreven dan ook dat de CD&V de kar gekeerd heeft. De communautaire eisen verhuizen naar het achterplan. Het moet nu gaan over – u kent het jargon – ’de dingen waar de mensen echt wakker van liggen’: de stookoliefactuur, de koopkracht, werkgelegenheid. Geen staatshervorming dus, maar een linkse regering met vakbonden en de PS – terug van weggeweest.

Putch

Schouppe is de verpersoonlijking van de brutale machtsgreep van ACV en ACW binnen de partij. "Bij de NMBS (waar Schouppe door de vakbond was benoemd en jarenlang de lakens uitdeelde) was Schouppe allesbehalve Vlaamsvoelend", schrijft Walter Pauli in De Morgen. Ruim 40 jaar na de invoering van de taalwetten, zijn er nog altijd geen wettelijke taalkaders vastgelegd binnen de NMBS, zodat de Franstaligen massaal Franstaligen aan het werk konden helpen, of aan promotie. Schouppe deed als baas van de NMBS jarenlang of zijn neus bloedde. Het interesseerde hem niet. Walter Pauli: "Hij investeerde in Wallonië als de PS dat vroeg. Dat gaf hem macht, en daar draait het voor Schouppe om. Met Schouppe neemt het apparaat de touwtjes weer in handen, één na één. Het ACV-ACW manoeuvreerde naar een regering met Franstalige socialisten."

"Iedereen weet dat Schouppe de staatshervorming geen warm hart toedraagt, integendeel", schrijft Paul Geudens (Gazet van Antwerpen). "Hij is één van de symbolen van het oude België. Gaat liever op de communautaire rem staan dan gas te geven."

Totale machtsgreep

Weinig kranten en commentatoren hebben stil gestaan bij de machtsgreep van de vakbondsvleugel op of binnen CD&V, maar Mark Grammens doet er in zijn ’Journaal’ (17 januari 2008) gewoontegetrouw geen doekjes om. "Het ACV-ACW heeft beslag weten te leggen op alle belangrijke partijfuncties." Etienne Schouppe werd – in strijd met de partijstatuten – gebombardeerd tot voorzitter. Jo Vandeurzen en Inge Vervotte (nooit betrapt op een Vlaamse reflex of uitspraak) werden minister. Hetzelfde geldt voor Hilde Crevits (Vlaams minister van Volksgezondheid) en Steven Vanackere (Vlaams minister van Welzijn). Vanackere is de man die in interviews zegt dat hij geen Vlaming is, maar Brusselaar… Servais Verherstraeten werd fractieleider in de Kamer. De machtsgreep is totaal. De linkse en Belgischgezinde vakbond heeft de touwtjes stevig in handen. ’Le nouveau CVP est arrivé’…

ACV en ACW hebben er nooit een geheim van gemaakt dat ze geen heil zagen in een ’grote staatshervorming’. De machtige Belgische strekking in CD&V-rangen wil geen grote staatshervorming, laat staan zoiets als een Vlaamse staatsvorming, en ze hebben de lakens naar zich toegetrokken. "Zodra het scenario voor een ’noodregering’ achter de schermen in elkaar was gezet, ging het zo snel dat slechts een naïeveling niet zag dat het afgesproken spel was", stelt Grammens vast. "Onmiddellijk stond een regering met de PS in de steigers, zodat het veto van Di Rupo tegen de Vlaamse zelfstandigheid wet kon worden."

ACV-voorzitter Renders stak zijn vreugde niet onder stoelen of banken en juichte triomfantelijk dat de buit binnen was: "de rol van de vakbonden als uitbetaler van de werkloosheidsvergoedingen is veilig gesteld". Vergeet de Vlaamse beloftes en de Vlaamse kiezer, vergeet het leugenachtige discours over ’de koopkracht van de mensen’. Het gaat om de macht en de profijtjes. En die werden veiliggesteld. Inclusief het in de wereld unieke voorrecht om werkloosheidsuitkeringen uit te betalen, een onbegrijpelijke maar lucratieve bron van inkomsten, zodat de vakbonden er alle belang bij hebben dat de werkloosheid niet wordt opgelost…

Regering van verliezers

De vakbonden, de media, het Hof, het Belgische establishment en alle Belgischgezinde krachten hebben de handen in elkaar geslagen. Het resultaat is een monsterverbond, een coalitie tegen de Vlaamse kiezer. Overdreven? Nee, geenszins. Verhofstadt en de PS – de grote verliezers van de verkiezingen van 10 juni – zijn weer aan de macht. Alsof er geen verkiezingen geweest zijn. De kiezer wordt uitgelachen, in het gezicht gespuwd. Wat een hemeltergende schande. Wat een gebrek aan elementair respect voor de spelregels van de democratie.

’Leterme heeft het begrepen’

Niet alleen Etienne Schouppe heeft de koerswijziging van CD&V ingezet. Ook Yves Leterme heeft de bocht al lang gemaakt en het geweer van schouder veranderd. "Ik ben hier voor het geluk van de Belgen", zong Leterme in Le Soir, op de tonen van de Brabançonne. Waarop Le Soir juichte dat Leterme – eindelijk – de juiste, Belgische toon had weergevonden…

"Yves Leterme heeft het begrepen", klinkt een al even optimistische Rudy Demotte (PS). "Hij heeft begrepen dat je geen beslissing kan nemen tegen een andere gemeenschap in." Dat zegt Leterme nu trouwens ook in Vlaanderen. Met andere woorden: Leterme heeft zich neergelegd bij de dictaten van de Franstaligen. Als de Waalse minderheid ’neen’ zegt, moet de Vlaamse meerderheid zich daar bij neerleggen. Want ’je kan nu eenmaal geen beslissing nemen tegen een andere taalgroep in’…

Tussen haakjes mag opgemerkt worden dat Pieter De Crem aan het hoofd van de Kamercommissie Binnenlandse Zaken vervangen werd door een PS’er. Zodat het nooit meer tot een eenzijdige stemming/goedkeuring – Vlamingen tegen Franstaligen – kan komen in communautair gevoelige dossiers zoals Brussel-Halle-Vilvoorde.

Broek op de enkels

Daarmee ligt het democratische deficit van België nog eens open en bloot op straat. Of, zoals een journalist ooit opmerkte in een interview met Elio Di Rupo, dat de Vlamingen desnoods gewoon hun meerderheid zouden kunnen gebruiken om Brussel-Halle-Vilvoorde te splitsen. "Dat is", repliceerde Di Rupo, "het einde van België". De journalist: "Neen, dat is democratie." Waarop Di Rupo: "Dan zal democratie het einde van België zijn"…

Dáár gaat het om. België is geen democratie. En Leterme weet het nu. Een Vlaming die zich ook als dusdanig gedraagt, kan in dit land geen minister en zeker geen eerste minister worden. Hij moet zich braaf neerleggen bij de grillen en veto’s van zijn Waalse regeringspartners. Leterme heeft het begrepen. En hij staat met de broek op de enkels. Een fraai zicht is dat niet. Benieuwd wat zijn (Vlaamgezinde) kiezers daar van denken?

Frank Vanhecke
1

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...