België, land in ontbinding

Wie dacht dat we in België alles intussen al wel gezien hadden, moet die mening dringend bijstellen. We vatten het even voor u samen. CD&V en N-VA winnen de verkiezingen op 10 juni. Champagne en wapperende leeuwenvlaggen. Ronkende verklaringen over een snelle splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde en een verregaande staatshervorming. Maar, Leterme rijdt zich vast. Leterme gaat, Jean-Luc Dehaene komt. Die slaagt er niet in de boel te ontmijnen. Weg Dehaene. Leterme draaft weer op. Hij probeert het nog eens, maar Joëlle – Madame Non – Milquet geeft geen krimp. Leterme druipt af. Herman Van Rompuy dan maar. De ‘koninklijke verkenner’ faalt, maar Leterme roept dat een akkoord voor het rapen ligt. Leterme heeft zijn visitekaartjes voor Wetstraat 16 al gedrukt, maar gaat nog eens op zijn bek. Verhofstadt moet de knopen ontwarren…

De staatshervorming wordt op de lange baan geschoven. Leve de ‘Raad van Wijzen’. Even later, weg met die Raad van Wijzen. Leve de ‘Conventie’. Wat later, weg met de ‘Conventie’. Leve het ‘Comité van Twaalf’. Er komt ‘een zakenkabinet’, zo schrijven de commentatoren. Een dag later heet het een ‘noodregering’. Vandaag noemen ze het een ‘interimregering’. “Verhofstadt III tegen Kerstmis en Leterme I met Pasen’, blokletteren de kranten. De ministerpostjes zijn al verdeeld.

Surrealisme

De Belgische politiek heeft het surrealisme tot hogere kunstvorm verheven. Neem nu Leterme. Die werd na 3 pijnlijk mislukte pogingen om een regering te vormen, op het partijbureau van CD&V onthaald op een warm applaus. Als een held zowaar, een ‘martelaar voor de Vlaamse zaak’, de man die ‘niet door de knieën is gegaan.’ Surrealisme.

Of Guy Verhofstadt – door de (Vlaamse) kiezer weggehoond, uitgespuwd en weggeworpen als een tricolore dweil – die nu door de koning wordt opgevist en door een deel van de pers wordt opgevoerd als ‘redder des vaderlands’. Verhofstadt, de man die alleen maar premier mocht zijn omdat hij de Franstaligen altijd op hun wenken bediende en die alle netelige dossiers – zoals BHV – in de communautaire koelkast stopte tot ze rot en onoplosbaar zijn geworden. En die Verhofstadt zal het nu eens oplossen. Die gaat die knoeiers eens even een lesje geven in ware staatsmanskunst.

Koninklijke staatsgreep

De rol van koning Albert in deze hele affaire is trouwens opmerkelijk. En bedenkelijk. Dat daar in de media niet meer kritische vragen bij worden gesteld, zegt veel over het conformistische karakter en de slaafse regimetrouw van de pers in ons land. Want wat Albert zich veroorlooft, is niet meer of minder dan een geruisloze staatsgreep.

Een kritische Jan Seghers windt er geen doekjes om: “Hing het van koning Albert af, dan zette de premier meteen een noodregering ineen, een verlengstuk van paars, zeg maar Verhofstadt III”. De Belgisch-gezinde en royalistische Luc Van der Kelen zegt openlijk dat Verhofstadt met één taak werd belast: “Het land redden”. Verhofstadt is in de ogen van Laken en ook in Wallonië – als we de peilingen mogen geloven – de ultieme behoeder van de Belgische eenheid én dus de politieke status quo. De redder van de unitaire sociale zekerheid, inclusief de miljardentransfers naar Wallonië. De redder van de Belgische meubels…

Het is niet de eerste keer dat Albert van Saksen-Coburg zo uitdrukkelijk de kaart van de Franstaligen trekt. Dat deed hij ook al toen hij – op aangeven van Yves Leterme zelf?- het laken naar zich toetrok en de communautaire knelpunten wegtrok van de onderhandelingstafel en doorverwees naar een zogenaamde ‘Conventie’ en de ‘Griekse kalender’.

Het moet Albert ontgaan zijn dat dit land op 10 juni een onomkeerbare omwenteling heeft gekend. CD&V en N-VA wonnen de verkiezingen met een uitgesproken Vlaamse en communautaire agenda. Staatshervormers (CD&V), confederalisten en ‘omfloerste separatisten’ (N-VA en LDD) en radicale voorstanders van de Vlaamse onafhankelijkheid (Vlaams Belang) kregen in Vlaanderen een ruime meerderheid van de kiezers achter zich. De geest is uit de fles. En het zal niet koning Albert zijn die hem er weer in krijgt. Dat zal zelfs de meest ‘voluntaristische’ Guy Verhofstadt niet lukken.

Niets is wat het lijkt

De roep om de terugkeer van Verhofstadt – de man die de problemen niet oploste maar steevast voor zich uit schoof – is onbegrijpelijk. Te gek voor woorden. Maar er zijn nog wel meer merkwaardige dingen aan de hand in de politiek, de verslaggeving en de publieke opinie. Het hemelsbrede verschil tussen realiteit en perceptie, bijvoorbeeld.

Neem nu het aureool van Vlaamse maagdelijkheid en standvastigheid dat CD&V en N-VA tot nader order nog altijd dragen. Waar ze dat verdiend hebben, mag Joost weten. Een en ander heeft natuurlijk ook te maken met de vijandige en vaak venijnige commentaren in pers en politiek. De aantijgingen dat het ‘Vlaams kartel’ zich onbuigzaam opstelt, van geen toegevingen wil weten of zich zelfs laat ‘gijzelen’ door de ‘separatisten van de N-VA’ , bevestigen het beeld van een Leterme en een N-VA die ‘het been stijf houden’. Het drukt hen in de heldhaftige rol van Vlamingen die “eindelijk” en voor één keer niet toegeven. Bart Somers, de Franstaligen en een deel van de pers hebben nog altijd niet door dat het geen zin heeft om Leterme en De Wever te brandmerken als onverzoenlijke ‘die hards’, want ze hebben hun verkiezingsoverwinning en hun populariteit net te danken aan hun uitgesproken Vlaamse verkiezingsprogramma en hun beloftes voor een verregaande staatshervorming. De klok kan niet meer terug gedraaid worden, hoezeer Martens en Eyskens – de oude krokodillen van de oude CVP – dat ook zouden willen. De publieke opinie in Vlaanderen wil niet weten van toegevingen.

Ogenschijnlijk zijn er nog geen toegevingen gedaan en zijn er nog geen doden gevallen. Ogenschijnlijk, en dat is nu net het verschil tussen realiteit en perceptie. Politici hebben een selectief geheugen en ze rekenen erop dat de kiezers een kort geheugen hebben. Herinnert u zich de beloftes over Brussel-Halle-Vilvoorde nog? “Wij (CD&V en N-VA) stappen niet in een regering als BHV niet gesplitst is.” En, “daar wordt niet meer over onderhandeld”. Nadien stapte Leterme in het noodlottige onderhandelingscenario en gaf Bart De Wever openlijk toe dat er ook voor Brussel-Halle-Vilvoorde gewerkt moest worden aan een ‘onderhandelde oplossing”.

Terwijl perscommentatoren en politici naar hartelust schoten op de Vlaamse ‘hardliners’ van het kartel, merkten kritische journalisten nuchter op dat de nota Leterme nog geen bleke schaduw was van de gedane beloftes.

De dure eed om niet in een regering te stappen zonder staatshervorming, heeft intussen plaats gemaakt voor vage toezeggingen over gesprekken in een soort ‘Raad van Wijzen’, een ‘Conventie’ of een ‘Comité van Twaalf’. Of hoe dat onding ook mag heten. Geen staatshervorming, zelfs geen garantie voor een staatshervorming, maar de vage toezegging dat er straks wel eens over gepraat zal worden. Geen ‘vette vis’ in de pan. Nu niet en in maart? Eind 2008 of begin 2009 misschien een sprotje. Maar zelfs dat is niet zeker. Hoezo, geen toegevingen?

De Vlaamse ‘real-politiek’ van Bart De Wever

We hebben een beetje te doen met Bart De Wever, die zo graag met de grote jongens mee wou knikkeren maar die straks van een kale reis thuis gaat komen. “Het enige wat ik kan doen, is een nuttige rol spelen”, zegt de N-VA-voorzitter in een onthullend interview met P-magazine. “Ik wil mijzelf één compliment geven: ik speel de allernuttigste rol in het Vlaams-nationalisme van de voorbije vijftien jaar”. Bescheidenheid siert de mens en we willen de N-VA-voorzitter niet uit zijn zoete droom halen, maar zou hij dat echt geloven?

Of het niet voor de hand lag dat de Franstaligen op alles neen zouden zeggen, met een ‘separatistische partij’ als de N-VA aan de onderhandelingstafel? Neen hoor, zegt De Wever. “Kijk naar de feiten: wij hebben ons al die maanden netjes gehouden aan de resoluties die alle Vlaamse partijen hebben gestemd in het Vlaams parlement.” Was dat maar waar! Bart liegt en hij wéét dat hij liegt. Die fameuze resoluties waar hij het over heeft zijn niet eens op de onderhandelingstafel gelegd. Door niemand, op geen enkel moment.

De Wever geeft dat even later ook toe. “Wij hebben alle dansen gedanst om er te geraken. Behalve de limbo om onder de lat door te moeten. En zelfs daar zijn we op den duur aan begonnen, tot bleek dat we echt helemaal plat moesten.” Kijk eens aan, wat een schuldbekentenis. De Wever geeft het zelf toe: de regeringsvorming is niét gestrand op de Vlaamse onbuigzaamheid en onverzettelijkheid van Leterme en de N-VA, maar op de koppige onredelijkheid van Milquet en co. Omdat die zelfs een ‘borrelnootje’ zoals een Vlaamse vertegenwoordiger in de raad van bestuur van de NMBS niet wilden slikken. Dàt is de harde realiteit.

De Wever houdt België mee in stand

Nog eens, voor alle duidelijkheid en om alle misverstanden te vermijden: Bart De Wever en de N-VA is onze vijand niet. Maar we kunnen het ook niet helpen dat hij zich van vijand vergist, van bondgenoot én van strategie. In het interview schiet Bart De Wever – het wordt stilaan voer voor een psychiater – nog eens met grof geschut op het Vlaams Belang omdat onze partij niet meestapt in het Belgische systeem. “Zij kiezen om buitenstaander te zijn. Wij kiezen om deel te zijn van het systeem dat ons eigenlijk kwijt wil. Dat is een stuk moeilijker. Dan blijf je geen maagd.”

Tja. Wat heeft die dappere ‘realpolitiek’ van de N-VA al opgeleverd? Ze zijn salonfähig. Ze mogen meespelen met de grote knapen. En ze komen ruim aan bod in de krant of op tv – vooral als ze op tijd en stond spuwen op het Vlaams Belang. Voor wat hoort wat, nietwaar. Maar wat heeft het opgebracht voor Vlaanderen? Bart De Wever heeft – met alle respect en sympathie voor de knappe ‘debater’ en de gedreven politicus die hij is – meer en meer weg van de mannetjesbidsprinkhaan die zich laat verleiden en die na de paring zonder scrupules door zijn partner met huid en haar wordt opgegeten.

“Er is geen enkele Vlaamse politicus die werkelijk nog gelooft in het Belgische federale systeem. Niemand! Zelfs de meest belgicistische politici geven onder vier ogen toe dat het niet meer functioneert. De brug die je tussen die twee verschillende landen moet leggen om toch nog een compromis te krijgen, wordt altijd maar langer”, aldus De Wever. Volmondig akkoord. Maar waarom stapt De Wever dan mee in het Belgische systeem als het toch niet meer werkt? Waarom is hij bereid om in een Belgische regering te stappen die alleen het uitdrukkelijke doel heeft om België te redden? Sorry hoor, maar daar kunnen wij met ons Vlaams verstand echt niet bij.

Toen het Vlaams Belang in het parlement voorstelde om een bespreking te wijden aan het voorbereiden en uitwerken van een splitsingsscenario, lasten de vertegenwoordigers van de N-VA bij de stemming een strategische plaspauze in. Of, zoals Bart De Wever onlangs verklaarde in een interview: “Vlaamse onafhankelijkheid? Dat is nu niet aan de orde.” Wanneer dan wel, mijnheer De Wever? De hele buitenlandse pers heeft het erover, van Parijs tot Berlijn, van Londen tot Washington, van Moskou tot Peking. Maar voor Bart De Wever en de N-VA is Vlaamse onafhankelijkheid en de Belgische boedelscheiding nu niet aan de orde… Spijtig.

Nee, voor ons is het duidelijk. Belgische staatshervormingen zijn tijdverlies. En daar doen wij niet aan mee. Het is tijdverlies voor Vlaanderen, dat hoe dan ook vroeg of laat zijn lot in eigen handen moet en zal nemen. België is dood, mijnheer De Wever, mijnheer Leterme. België is dood, zo dood als een pier. De geur van het rottende lijk is niet meer te harden. Ge moet dus niet meer proberen een dode staat tot nieuw leven te wekken, maar een begrafenisondernemer bestellen. En een notaris om de erfenis te regelen.

Mag ik iedereen, namens het Vlaams Belang een fijne Kerst toewensen en een strijdbaar 2008? Een jaar dat ons weer een stap dichter bij die onafhankelijke Vlaamse staat moet brengen.

Frank Vanhecke
1

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...