België is het moeras…

“We hebben nu wel een regering, maar België is nog niet uit het moeras,” verklaarde Bart Somers nog deze week. Naar aanleiding van de politieke crisis vroeg de VRT (deredactie.be) aan een aantal partijvoorzitters hoe België weer uit het moeras kan geraken. Vlaams Belang-voorzitter Bruno Valkeniers kroop in zijn pen en zoekt een antwoord.

Er is de voorbije maanden heel wat inkt gevloeid over de politieke crisis die het land in twee dreigt te splijten. Het simpele feit dat men er maandenlang niet in slaagde om een federale regering op de been te brengen, is ook in het buitenland niet onopgemerkt gebleven. Buitenlandse kranten, opiniebladen en ambassades voorspelden het einde van België. Zo’n vaart zal het – voorlopig – wel niet lopen, maar dat de barsten die door het land lopen niet meer met wat cosmetica of oplapwerk kunnen weggegomd worden, is stilaan voor iedereen duidelijk. Werkgelegenheid, sociale zekerheid, justitie, mobiliteit, er is niks waar Vlamingen en Walen het nog over eens geraken. De noodregering die – met de hulp van de koning – in elkaar werd getimmerd, moet de fundamentele problemen voor zich uitschuiven en de terminale patiënt België nog even in leven houden, maar dat is slechts uitstel van executie.

De zogenaamde ‘wijzen’ die nu water en vuur moeten trachten te verzoenen, zijn zelf verantwoordelijk voor de huidige patstelling. Zij hebben de Vlaamse meerderheid verkwanseld met de invoering van de pariteit, alarmbelprocedures en grendelwetten. Die leiden ertoe dat – om het met het eeuwige cliché te zeggen – ‘de ene taalgroep haar wil niet kan opleggen aan de andere’. Vertaald: rechtmatige Vlaamse eisen en zelfs de meest gematigde verzuchtingen, kunnen door de Franstaligen met een simpel ‘non’ afgeblokt worden. Voor eeuwig en altijd. De democratie is in België verworden tot de dictatuur van de minderheid…

Tot zover de diagnose. Maar hoe moet het nu verder? Eerste vaststelling is dat de Vlaamse regeringsonderhandelaars zichzelf zwaar in nesten hebben gewerkt. Er gaapt een enorme kloof, niet alleen tussen woord en daad, maar ook tussen werkelijkheid en perceptie. De perceptie is dat de communautaire onderhandelingen zijn vastgelopen omdat de Vlaamse onderhandelaars ‘het been stijf hebben gehouden’, hun Vlaamse ‘maagdelijkheid’ hebben bewaard, zich ‘onbuigzaam’ hebben opgesteld. Was het maar waar. De waarheid is dat ze de echt heikele dossiers niet eens op de onderhandelingstafel hebben gegooid: de faciliteiten, de (niet-) naleving van de taalwetten in Brussel, de gigantische miljardentransfers van Vlaanderen naar Wallonië. De waarheid is dat de onderhandelingen steeds weer zijn vastgelopen omdat de Franstaligen niet eens bereid waren om de Vlamingen wat borrelhapjes of meer dan dat te gunnen…

Tweede vaststelling. De Vlaamse onderhandelaars hebben het ultieme wapen uit handen gegeven: de belofte om niét toe te treden tot een federale regering zonder de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde en een grondige staatshervorming. Van zodra men die stelling opgaf, stond de Vlaamse nederlaag in de sterren geschreven. Als er al een (mini)staatshervorming komt zullen de Vlamingen daarvoor straks alweer een zware prijs moeten betalen: een paritaire Senaat, een federale kieskring, samenvallende verkiezingen… Niet het beloofde ‘meer Vlaanderen’ dus, maar meer België.

Derde vaststelling. De grondige staatshervorming werd voor en net na de verkiezingen nog bepleit als een voorwaarde om sociaal-economische maatregelen te kunnen nemen die op het lijf geschreven zouden zijn van elke regio met zijn specifieke noden en problemen. Nu de staatshervorming weer in de Belgische koelkast dreigt te belanden, komt er ook van die noodzakelijke sociaal-economische maatregelen niet veel in huis. Met andere woorden: wat hebben 9 maanden onderhandelen opgeleverd? Het bedrijfsleven snakt naar oplossingen, maar die komen er niet. Belgische oplossingen zijn geen oplossingen, maar gemorrel in de marge. En straks krijgen we nog meer van dat.

Het bewijst andermaal dat de Vlamingen binnen België altijd moeten buigen om de boel bij elkaar te houden. Dat Belgische staatshervormingen niet deugen. Ze dienen alleen maar om België te redden en niet om de Vlamingen – én Walen – datgene te geven waar ze recht op hebben en wat ze nodig hebben.

Wat is het alternatief? Na meer dan 175 jaar België moeten de Vlamingen beseffen dat het zo niet verder kan. Ze moeten – eindelijk – hun koudwatervrees afschudden en de angst voor hun eigen schaduw. Breken dus met het vastgeroeste en onwerkbare Belgische model. De idee van Vlaamse onafhankelijkheid zonder aarzelen gebruiken als breekijzer om de Franstaligen tot redelijkheid en toegevingen te dwingen. En als ze dat niet willen? Dan moet het Vlaams Parlement zijn verantwoordelijkheid opnemen, resoluut de kaart trekken van de Vlaamse onafhankelijkheid en de Belgische boedelscheiding voorbereiden. Vlaanderen moet dit kunnen vanuit de eigen Vlaamse kracht, eensgezind, over de partijgrenzen heen. België uit het politieke moeras trekken is een onmogelijke opdracht. België is het moeras en Belgische staatshervormingen zijn tijdverlies. De komedie en de politieke impasse hebben nu lang genoeg geduurd. Vlaanderen verdient beter en dus een eigen Vlaamse staat.

Bruno Valkeniers
1

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...