België is en blijft een apenland

Toegegeven, Herman Van Rompuy vergelijken met “een natte dweil” of “een lagere bankbediende” is niet netjes. Iedereen weet dat ik er de voorkeur aan geef om de bal te spelen en niet de man. Yves Leterme heeft meteen woest gereageerd, maar iedereen die het wou zien, had wel begrepen waar het écht over ging en waar die woede om te doen was. Het Britse Europarlementslid Nigel Farage nam ‘Ven Rompie’ onder vuur omdat hij een fictieve Europese identiteit nastreeft, maar “dat is niet verwonderlijk voor de ex-premier van België, een kunstmatige staat. ‘No-country’. Een onstaat. Wat dat betreft heeft Farage overschot van gelijk. Dat werd de voorbije weken en maanden trouwens ten overvloede bewezen.

Van Justitie tot NMBS

Laten we de beknopte bloemlezing ‘Welkom in Absurdistan’ beginnen met de tragische treinramp in Buizingen. 18 dodelijke slachtoffers, meer dan 150 gewonden. Algemeen wordt aangenomen dat één van de treinen een rood stoplicht negeerde waarop de frontale botsing volgde. Na een treinramp in Aalter werd beslist om een noodstopsysteem in te voeren, maar bijna 30 jaar later zijn amper 10 procent van de treinen ermee uitgerust. Onze buurlanden hebben het allemaal, maar in België strandde het systeem op onkunde, politieke onwil of verdeeldheid. De nodige investeringen kwamen er niet. Het geld ging naar protserige prestigeprojecten zoals de nieuwe spoortempel in Luik. Begrijpe wie kan. Net zoals niemand begrijpt dat een trein wél stilvalt als hij door een oranje sein rijdt, maar niét als hij een rood stoplicht negeert. Politici en NMBS-bazen geven nu schoorvoetend toe dat er gedurende 30 jaar niet veel gebeurd is op het vlak van de veiligheid.

Ook Justitie zit op die fameuze trein der traagheid. Het nijpende tekort aan gevangeniscellen en plaatsen voor jonge criminelen in gesloten instellingen kwam gisteren niet zomaar uit de lucht gevallen. Het probleem gaat al enkele regeringen en ministers mee. Maar ook daar is te weinig, véél te weinig aan gedaan. Uit politieke blindheid, lafheid, onwil of onbekwaamheid, ik laat het antwoord aan u over.

Veiligheid is één van de fundamentele rechten van de burgers in dit land. En één van de fundamentele plichten van de overheid. Welnu, België is blijkbaar niet in staat dat fundamentele recht te beschermen. In Brussel moet een Hogeschool naar veiliger oorden vluchten voor het aanhoudende geweld van allochtone straatschuimers. Agenten worden door criminelen met kalasjnikovs onder vuur genomen of krijgen het bevel van hogerhand om niet op te treden tegen amokmakers ‘om rellen te vermijden’. De politieke capitulatie en de electorale knieval van de Parti Socialiste voor haar allochtone kiezers hebben Brussel overgeleverd aan het uitschot en dreigen de hele stad om te toveren in een ‘no go-zone’. Een toestand waarbij zelfs de allochtonen niets te winnen hebben!.

Van de NMBS tot de PS

Hoe zou het met Michel Daerden zijn? U weet wel, de man die … hik hik … over onze Pensioenen moet waken en wiens genante optreden in de Senaat meteen een hit werd op het populaire videokanaal You Tube. Het voorval bracht Leterme in verlegenheid, maar zo liet de premier meteen weten “het ontslag van de minister is niet aan de orde”. Daerden is een boegbeeld en stemmenkanon van de Parti Socialiste en in dit gekke land dus quasi onaantastbaar. En toch…

De storm over het 1,5 promile-incident was nog niet helemaal gaan liggen of dezelfde Daerden raakte alweer in een lastig parket. Het gerecht in Luik voert een onderzoek uit naar mogelijke, strafbare belangenvermenging. Daerden, zou honderden lucratieve overheidscontracten hebben doorgesluisd naar het revisorenkantoor van zijn zoon. Vroeger werden die affaires in Wallonië met de mantel der liefde bedekt, maar ook voor de Walen is ‘trop’ blijkbaar te veel. Het nieuwe schandaal is een zware klap voor de geplaagde PS-voorzitter Elio Di Rupo, die na de vorige golf van schandalen een ‘grote kuis’-operatie had aangekondigd onder het motto “J’en ai marre des parvenus”. De sjoemelaars, profiteurs en parasieten moesten eruit, maar ze zitten er nog steeds. Er zijn nog zekerheden in het leven.

“Dit kan alleen maar in België, in dit apenland”, schreef Hendrik Vuye, – professor Staatsrecht aan de universiteit van Namen, verontwaardigd. “Michel Daerden, notoir dronkenlap, zanger, ‘Paris Match’-fotomodel, stand-upcomedian, bedrijfsrevisor en minister van Pensioenen, bewijst dat Eyskens destijds gelijk had toen hij verklaarde dat hij overal ontslag had moeten nemen, maar niet in België…”

CD&V houdt uitverkoop

“Om opnieuw premier te kunnen worden, en vooral ook om eerste minister te kunnen blijven, houdt de man van 800.000 stemmen uitverkoop. De Franstaligen halen in de regering slag na slag thuis. Dat dit koninkrijk wordt geregeerd zonder Vlaamse meerderheid, klinkt niet langer als oppositiepraat, maar is een onmiskenbare realiteit geworden.” Dat schrijft Wim Van de Velden (De Tijd) in een zelden zo scherp geformuleerde aanval op de kruiperigheid van de onder Leterme herboren CVP. Van de Velden stoffeert zijn striemende aanklacht met sprekende voorbeelden: het nieuwe Congo-beleid, waarvoor de contouren worden uitgetekend door Franstalig België en het Paleis. Van Ackere toostte champagne met dictator Kabila en straks wordt in Kinshasa de rode loper uitgerold voor koning Albert.

Tweede voorbeeld. De hervormings- en besparingsplannen van Defensieminister Pieter De Crem. Daar zou geen letter aan veranderd worden, had De Crem gezworen. Maar de dappere held die in Afghanistan de Taliban eigenhandig te lijf zou gaan, ging al snel door de knieën voor Franstalige druk. “Zelfs De Crem kan blijkbaar niet op tegen de harde realiteit dat dit land dezer dagen geregeerd wordt door een Franstalige minderheid.” Is het ooit anders geweest?

Asiel en begroting

Nog niet overtuigd? Kijk naar de begroting. De budgettaire toestand is ronduit dramatisch en drastische ingrepen dringen zich op. Maar wat kwam er uit de bus? “Een ‘compromis à la Belge’ schreef De Tijd bitter. Geen ingrijpende besparingen. Opnieuw haalden de Franstaligen hun slag thuis.

Over naar de asielzoekers en illegalen. Wim Van de Velden: “De regularisatieprocedure is er gekomen onder Franstalige druk, maar de opvang is vooral een Vlaamse zaak geworden.” Al probeert Yves Leterme dat nog te ontkennen. De slotconclusie van Wim Van de Velden is vernietigend en simpel: “De Franstaligen zijn de baas in België”.

Kapot gemaakt

“Onze politici hebben ons land kapot gemaakt.” De uitspraak werd niet opgevangen aan de toog van een of andere Vlaamse kroeg, maar komt uit de mond van een zwaar ontgoochelde maar strijdbare Jan Pieter De Nul, baas van het wereldwijd bekende Vlaamse baggerbedrijf. De Nul windt er in Trends (14.01.10) geen doekjes om en haalt zwaar uit naar de wijze waarop Fortis voor een habbekrats werd verkwanseld aan het buitenland: “De grootste financiële instelling van het land was in de loop der jaren een beetje te Vlaams geworden. Een Vlaams Fortis bedreigde de Belgische machtsevenwichten. Van het moment dat de bank in de problemen kwam, was er maar één optie wenselijk: verkopen. En aan wie? Aan de Franstalige vrienden over de staatsgrens. En zo is Vlaanderen als economie terug naar af.”

Cordon is onzin

Jan De Nul neemt weliswaar afstand van het vreemdelingenstandpunt van het Vlaams Belang, maar zegt ook “soms is populisme de waarheid”. “Soms moet je toegeven dat ze op vele punten gelijk hebben. Is het bijvoorbeeld echt nodig de Europese kampioen te zijn van de politieke correctheid en duizenden Roma te regulariseren? Zogenaamd met het argument dat ze voor ons pensioen zullen zorgen? Er zijn niet veel zigeuners met een vaste job die bijdragen tot de sociale zekerheid…” Een rake analyse. En dat geldt ook voor zijn bedenkingen bij het beruchte cordon sanitaire.

“Een derde van de Vlaamse stemmen wordt opzijgeschoven. Terwijl – hoe zeg ik dit best – aan de overkant van de taalgrens sommige partijen lichtjes maffioos zijn…” De Nul heeft gelijk. Het cordon sanitaire verzwakt en ondermijnt de onderhandelingspositie van de Vlamingen. Het is een godsgeschenk voor de Franstalige partijen die willen dat in dit land alles bij het oude blijft, en voor de Vlaamse collaboratiepartijen die het Belgische immobilisme vandaag verkopen onder de dekmantel van ‘rustige vastheid.’

Participatie of Vlaamse staat?

“Als bedrijf hebben we België afgeschreven,” is de slotsom van Jan De Nul. Wij kunnen hem alleen maar bijtreden. Als partij hebben wij België al lang afgeschreven. Leterme en co. moeten zich geen illusies maken. Wie zich inlaat met corrupte lieden en maffiosi, wie met hen in de koffer duikt of in de regering stapt, moet achteraf niet komen klagen dat het eigen imago zware schade oploopt.

België draait vierkant. Niets werkt nog naar behoren. In een spraakmakend moordonderzoek wordt zwaar geblunderd. Vijftien jaar na Dutroux is er niet veel veranderd. Nog altijd ontsnappen er om de haverklap criminelen uit de gevangenis. Treinen botsen op elkaar omdat politici en NMBS-bonzen niet deden wat ze moesten doen. Als het – ocharme – twee centimeter sneeuwt, valt heel het land stil… omdat er geen zout meer is. Net geen duizend kilometer file, maar gelukkig werd de politie gemobiliseerd om te controleren of de arme autobestuurder zich wel aan het smogalarm en de opgelegde snelheidslimiet van 90 km/u per uur hield. Intussen werd in Wallonië beroep gedaan op de Franse ‘Gendarmerie’ om vastgereden vrachtwagens uit hun benarde positie te trekken. Een Belgenmop, jawel, maar intussen is iedereen het lachen vergaan.

België is en blijft een apenland. En Belgische staatshervormingen of cosmetica-operaties zullen daar niks aan veranderen. Wanneer gaan Bart De Wever en zijn trouwe aanhangers dat eindelijk beseffen? Deelname aan het beleid betekent in de praktijk alleen maar dat de Belgische puinhoop nog wat langer in stand wordt gehouden. En daar wordt niemand beter van. Of, zoals Bart Maddens gevat opmerkt: “De Vlaamse politici hebben het dynamiet om uit de Belgische institutionele gevangenis te ontsnappen, maar ze hebben schrik voor de ontploffing.” Wij in elk geval niet. Eens het stof is gaan liggen, kunnen wij – eindelijk – op het puin van het Belgische ancien régime een nieuwe, welvarende en goed bestuurde staat bouwen: een vrij en democratisch Vlaanderen waar het goed is om te wonen, te werken en te ondernemen.

Bruno Valkeniers
1

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...